Wednesday, May 29, 2013

ဒ ဂု န္ တ ာ ရ ာ ေ ႏြ ဦ း ( ၃ )


 
တိုင္းျပည္က ႐ိုင္းေတာ့
ပိေတာက္ေတာင္
မုန္တိုင္းနဲ႔မွ ပြင့္တယ္။
ျပည္တြင္းစစ္
အႏွစ္ ၅၀
၆၀
၇၀။
“သြားသစ္လဲစ၊ ေက်ာင္းေနစဟု
ေလာကနံရံ၊ ငါ၏မွန္တြင္
ေက်ာက္တံငယ္ႏွင့္
ေရးျခယ္လိုက္ရာ၊ ျခစ္လိုက္ရာ
ပီကာဆို၏ဂြာယာနီးကား ပန္းခ်ီကား”
                                        (တင္မိုး)
စပိန္ဂစ္တာတစ္လက္
ခ်ိဳးျဖဴငွက္တစ္ေကာင္
ပ်ိဳေလးတို ့အိမ္မိုးေခါင္
လေရာင္ဘယ္ေတာ့ထိုးပါ့မယ္။
မေလးဘယ္သို ့လြမ္းရမယ္။
လမ္းကႏၱာရ
ညစုံနံ ့သာမွာ
ဒဂုန္တာရာ ၉၄
(မင္ဒဲလား ၉၄)
ၿငိမ္းခ်မ္းေရး
ၿငိမ္းခ်မ္းေရး
ၿငိမ္းခ်မ္းေရး
…  …  … ။
မြန္းေအာင္ေရ …
ပန္းမပြင့္တဲ့ ေႏြဦးေတြ
လြန္ပါေစ။    ။

Monday, May 20, 2013

ဒ ဂု န္ တ ာ ရ ာ ေ ႏြ ဦ း ( ၂ )



 ေဆာင္းခိုငွက္က
ေျမာက္အိပ္မက္ဆီ
ျပန္ခဲ့ၿပီ။

ပန္းၾကာ၀တ္မွဳန္
အရုဏ္ရိုးမ
“ေတာင္ဥကၠလာဟိုးမား” မွာ
တစ္မိုးေသာက္ပါၿပီလား။

မျပန္ခင္ႏွဳတ္ဆက္
“သန္လ်င္ဂရက္” ေလ
ေႏြရက္တြင္ သာမိုင္းခမ္းသို ့ဆုတ္ခြာျခင္း။

ေခမာရ႒
ည တစ္ည
လ၀န္းထဲ
၀ပ္ေနတဲ့ယုန္ကေလး
ဘယ္ထြက္ေျပးသလဲ။

ဆန္ဖြပ္တဲ့အဘိုးအို
မ်က္ရည္စို
ဘာ့ေၾကာင့္ငိုသလဲ။
“စစ္ဟာ ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးပဲ”
                                   (လီနင္)
ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆိုတာ
အဲဒီေက်ာင္းက သင္ေပးလိုက္တဲ့
တစ္ခုတည္းေသာ ပညာ။      ။

Thursday, May 16, 2013

ဒ ဂု န္ တ ာ ရ ာ ေ ႏြ ဦ း



 


‘ ေ ဆ ာ င္ း ေ ႏွ ာ င္ း လွ် င္
ေ ႏြ ဦ း ၏ ‘

            ( ထူ း အိ မ္ သ င္ )

ေ ႏြ မ ဦ း မီ

ေ ခၽြ ခူ း သီ စို  ့

‘ အ နီ ထဲ က ၾက ယ္ ျဖဴ ပြ င့္ `။             ။

Tuesday, May 7, 2013

မ ေ န ႏို င္ လို ့ ထ ေ ရ း တဲ့ က ဗ် ာ

 


မေနႏိုင္လို ့ထေရးတဲ့ကဗ်ာ
ေနႏိုင္သူေတြ မဖတ္နဲ ့။
တစ္ေန ့တစ္ေန ့
မီးေလာင္ဗံုးနဲ ့
အဓိကရုဏ္းနဲ ့။
တစ္ေန ့တစ္ေန ့
သပိတ္စခန္းနဲ ့
ဒုကၡသည္စခန္းနဲ ့။
တစ္ေန ့တစ္ေန ့
ပုဒ္မ(၁၄၄)နဲ ့
ပုဒ္မ(၁၈)နဲ ့။

Thursday, April 11, 2013

မ စ္ ရွီ ဂ န္ မဲ ဇ ာ



တစ္ႏွစ္လုံး
စိတ္ေတြက ေရခဲသလို ခဲလို ့။

တစ္ေန ့လုံး ျမဴေတြ မိွဳင္းလို ့။

တစ္ညလုံး မိုးေတြ သည္းလို ့။

တစ္လမ္းလုံး ႏွင္းေတြ ဖုံးလို ့။

တစ္ေၾကာလုံး သစ္ရြက္ေတြ ေၾကြလို ့။

တစ္ခ်ိန္လုံး တိမ္ေတြ အုံ ့လို ့။

တစ္ကြင္းလုံး ေလျပင္းေတြ တိုက္လို ့။

တစ္ေခတ္လုံး
တစ္ဘ၀လုံး
ဘာမွ အသုံးမက်တဲ့
အိမ္လြမ္းစိတ္ကိုပဲ
ျမက္ရိတ္သလို ရိတ္ရိတ္ပစ္ေနရေတာ့တယ္။     ။

ေအာင္ေ၀း
ဧၿပီ ၁၁- ၂၀၁၃။

Tuesday, March 19, 2013

ၿငိ မ္ း ခ် မ္ း ေ ရ း ခ ရီ း ရွ ည္ ခ်ီ တ က္ ေ န သူ မ် ာ း သို ့( ၇ ) ( နိ ဂံု း )

 
ရဲေဘာ္တို ့-
ဇာတ္ခုံေပၚမွာေတာ့
ေျဗာင္းဆန္ကုန္ၿပီ။

ဇာတ္ရံုတစ္ခုလုံး
ရုန္းရင္းဆန္ခတ္။

ျပဇာတ္မင္းသားက
(အသံတိတ္)
ႏိုင္ငံျခားထြက္သြား။

မီးေရာင္ေအာက္မွာ
အၿငိမ့္မင္းသမီး တစ္ေယာက္တည္း။

ျဖစ္ပါ ့မလား
လူပ်က္(ပ်က္)ေတြ တစ္ၿပံဳႀကီးနဲ ့
အရုဏ္က်င္းပါ ့မလား။

ရဲေဘာ္တို ့ဆက္ေလွ်ာက္။

ဒီတစ္ခါ
အရုဏ္တက္လို ့မွ
ဇာတ္မသိမ္းႏိုင္ေသးရင္။

ဟုတ္တည္း ရွင္ရင္း
ခ်င္းတြင္းမေသ
တို ့မေသ။

ျမစ္ဆုံဆိုတာ
ဂုဏ္ကေလး တစ္ခုေပါ ့။

ဘ၀ဆိုတာ
လွပတဲ့ျပဇာတ္တစ္ပုဒ္ပဲ ျဖစ္သင့္ပါတယ္။

ငါတို ့အားလုံး
ဇိအုန္ေတာင္ေပၚမွာဆိုရင္
ပရိုမီးသီးယပ္စ္။

တစ္ေန ့
ပရိုမီးသီးယပ္စ္လို
ငါတို ့လြတ္ေျမာက္ရမယ္။

ငါတို ့အားလုံး စပါးတားကပ္
ငါတို ့အားလုံး လက္ပံေတာင္းေတာင္။

ငါတို ့ဟာ
လိုင္ဇာမွာ
 အနာဂတ္ျဖစ္တယ္
 ၿငိမ္းခ်မ္းေရးျဖစ္တယ္။

စစ္ေဘးဒုကၡသည္မ်ား
ၿငိမ္းခ်မ္းၾကေစသား။

ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလမ္းေလွ်ာက္သူမ်ား
က်န္းမာၾကေစသား။

ရဲေဘာ္တို ့-

ေတြ ့လား၊ ေတြ ့လား
ေရွ ့မွာ မိုင္းကြင္း။

ေဖာက္ျပန္ျခင္း
ေက်ာခိုင္းျခင္း
ေၾကကြဲျခင္း
ငိုေၾကြးျခင္း။

တစ္ေန ့
တို ့မိုင္း ရွင္းရမယ္။

ကခ်င္က မိုင္းကြင္းေတြ
မေနာကြင္းအျဖစ္ ေျပာင္းပစ္ၾက။

လိုင္ဇာဆိုတာ
လိုင္ဇာတစ္ခုတည္း မဟုတ္။

လက္ပံေတာင္းဆိုတာ
လက္ပံေတာင္းတစ္ခုတည္းမဟုတ္။

လိုင္ဇာျပဇာတ္မလွရင္
လက္ပံေတာင္းမွာလည္း မလွ။

လက္ပံေတာင္းမလွရင္
ဘယ္ေနရာမွာမွ မလွ။

ဘ၀ဆိုတာ
လေရာင္ေအာက္က အလွတရားလား။

မဟုတ္ဘူး
ဘ၀ဆိုတာ
လ၀န္းထဲ မီးေလာင္ဗံုးက်တဲ့ည။

ရဲေဘာ္တို ့ေရ …
ဆက္ေလွ်ာက္။

တံတားေအာက္
ေသြး စီးသြားခဲ့ၿပီ။

ပါ၀ါ ၅၄ မွာ
ပိေတာက္ပန္းပြင့္ပါၿပီလား။

တို ့ယာခရိုး
ခ်ိဳးကူသံ မၾကားရ။

တို ့လယ္ကန္သင္း
လင္းျပာေတြ မနားၾက။

တို ့ေတာင္တန္းကို
သူတို ့ခ်ိဳင့္၀ွမ္းပစ္ၾကေတာ့မယ္။

တို ့ျမစ္ေရနဲ ့
သူတို ့ေျခေဆးၾက။

တို ့မ်က္ရည္နဲ ့
သူတို ့ေျခေဆးၾက။

တရုတ္လာသည္
ယိုင္ယိုင္ေလာ ယိုင္ယိုင္။

ျမားမိုးရြာသည္
ၿဖိဳင္ၿဖိဳင္ေလာ ၿဖိဳင္ၿဖိဳင္။

ျမစ္ကိုယူသည္
ေတာင္ကိုယူသည္
ေတာကိုပါယူသည္
ကိုလိုနီေလာ ကိုလိုနီ။

လယ္ကိုသိမ္းသည္
ယာကိုသိမ္းသည္
လူကိုပါသိမ္းသည္
ခရိုနီေလာ ခရိုနီ။

ထီးရိုးကို မိုးႀကိဳးပစ္အ့ံ
နဂါးကို ဂဠဳန္သုတ္အံ့။

ဘ၀ဆိုတာ
ဇာတ္ဆရာ မယုံလို ့
ဇာတ္ခုံ မီးနဲ ့ရွဳိ ့တဲ့ညလား။

ရဲေဘာ္တို ့ က ၾက။

ပန္းတိုင္ေရာက္တဲ့ည
လိုင္ဇာေရာက္တဲ့ည
ရဲေဘာ္တို ့ က ၾက။

ေကာ့ဆက္ျမင္းခြာသံေတြနဲ ့က ၾက
အာဖရိကန္ဗံုသံေတြနဲ ့က ၾက
က ၾက
၀ံပုေလြေတြနဲ ့ကခုန္ၾက။

ေတာ္လွန္ေရးဟာ
မၿပီးဆုံးေသးဘူးဆိုတဲ့ အေတြးနဲ ့
က ၾက။

ကခ်င္ေခါင္ရည္ခြက္ေတြေျမွာက္ၾက။

ေဟာဒီမွာ
လက္ပံေတာင္းေတာင္ႀကီးအတြက္ တစ္ခြက္။

ေဟာဒီမွာ
ပညာမဲ့ ေက်ာမြဲမ်ားအတြက္ တစ္ခြက္။

ေဟာဒီမွာ
အၿမဲတမ္းေနာက္က်ေနတဲ့အမွန္တရားအတြက္ တစ္ခြက္။

ေဟာဒီမွာ
ႏွေျမာတသလြမ္းဆြတ္ျခင္းမ်ားအတြက္ တစ္ခြက္။      ။

ေအာင္ေ၀း
(ဗမာႏိုင္ငံကဗ်ာဆရာ)
မတ္ ၁၇- ၂၀၁၃။

Wednesday, March 6, 2013

ၿငိ မ္ း ခ် မ္ း ေ ရ း ခ ရီ း ရွ ည္ ခ်ီ တ က္ ေန သူ မ် ာ း သို ့ ( ၆ )


 

ရဲေဘာ္တို ့-

“ဟူဂို“ ႀကီးေတာ့ ၾကြသြားၿပီ။

ဗင္နီဇြဲလားက
အာဏာရွင္ ထြက္တယ္
အလွမယ္ ထြက္တယ္။

ဗမာျပည္က
အာဏာရွင္ ထြက္တယ္
ခရိုနီ ထြက္တယ္။

ဟူဂိုႀကီးခမ်ာေတာ့ ၾကြသြားရွာၿပီ။

ရဲေဘာ္တို ့ ဆက္ေလွ်ာက္။

အနာဂတ္ဟာ
ျမင့္ျမတ္ေတာက္ပဖို ့
သုံးေပ သုံးလက္မပဲ လိုေတာ့တယ္။

ႏိုင္ငံေတာ္အၾကမ္းဖက္၀ါဒ
က်ဆုံးရမယ္။

အေမွာင္ေအာက္မွာ
ေနာက္က်တဲ့ ေျခေထာက္
သစၥာေဖာက္။

ရဲေဘာ္တို ့ ဆက္ေလွ်ာက္။

ေႏြဦးေပါက္ရင္
ပန္းတိုင္ ေရာက္ရမယ္။

ႏိုင္ငံေတာ္အၾကမ္းဖက္၀ါဒ
က်ဆုံးပါေစ။

သံဖေနာင့္ေအာက္က
လြတ္ေျမာက္တဲ့ည
မိုးေသာက္ထ
ေရာင္နီမလာခင္...။

ဟူဂိုႀကီးကေတာ့
မရဏပင္လယ္ျပင္မွာ
ရြက္ႏွင္သြားပါၿပီ။

မုန္တိုင္းကို အကသင္
ေလးညိွဳ ့ကို ငင္ၿပီးၿပီ
ျမားဦးမွာ မရပ္ခ်င္ပါနဲ ့အရွင္။

ခရိုနီတစ္ဇာတ္မွာ
ႏွစ္က်ပ္ခြဲရြာ
လ မသာ။

လက္ပံေတာင္းေတာင္
လေရာင္ မခ။

မအူပင္ မလက္တို
အို… ဘာကိုေထာက္
ေၾကာက္ရမွာလဲ။

ရဲေဘာ္တို ့ ဆက္ေလွ်ာက္။

လိုင္ဇာ ေရာက္ရင္
ေႏြဦး ေပါက္မယ္။

“လူငယ္ေတြကေတာ့
ေကာက္ရိတ္ပြဲေတာ္ကိုသြားဖို ့
ေႏြဦးကို ေစာင့္စားေနၾကၿပီ“
                        (ဒဂုန္တာရာ)

ရဲေဘာ္တို ့ ဆက္ေလွ်ာက္။

မေၾကာက္ ည
မေၾကာက္ ေန ့
အေရွ ့ဦးဦး
ေျမာက္စူးစူးမွာ
ဘီလူးသြားကို လၿဖဲတည္း။      ။

ေအာင္ေ၀း
(ဗမာႏိုင္ငံကဗ်ာဆရာ)
မတ္ ၆-၂၀၁၃။