Saturday, February 4, 2017

အ စ္ ကို ႀကီ း

 REST IN POEMS OUR BIG BROTHER, COMRADE.

-------
မေစာင့္ႏိုင္ေတာ့ဘူးလား အစ္ကိုႀကီးရယ္။
ေရအၾကည္ မိုးအလင္း ၾကာညိဳနံ့သင္းတဲ့တစ္ေန ့
က်ေနာ္တို့ ျပန္လာၾကမွာပါ
မေစာင့္ႏိုင္ေတာ့ဘူးလား အစ္ကိုႀကီးရယ္။
ေသနတ္ေျပာင္း၀က ပန္းေတြမပြင့္ေသးဘူး
ေက်ာင္းသားသမဂၢအေဆာက္အအုံ ျပန္မေဆာက္ရေသးဘူး
စက္ရံုနဲ့လယ္ကြင္းေတြ သီခ်င္းမခ်ိဳေသးဘူး
ကုန္ကုန္ေျပာရရင္
ထီးခ်က္ေစာင့္နတ္သမီးလည္း အိပ္မက္မလုံၿခံဳေသးဘူး
မေစာင့္ႏိုင္ေတာ့ဘူးလား အစ္ကိုႀကီးရယ္။
အစိမ္းေရာင္တေစၦ၊ အစိမ္းေရာင္ကေ၀ေတြ
က်ေနာ္တို့ကို ေျခာက္ေနတယ္
က်ေနာ္တို့ မေၾကာက္ပါဘူး
က်ေနာ္တို့လြတ္ေျမာက္တဲ့အထိေတာ့
ေစာင့္ပါဦးလား အစ္ကိုႀကီးရယ္။
က်ေနာ္တို့ ျပန္လာမွာေပါ ့
ေႏြဦးကို အေတာင္ပံေပၚတင္ၿပီး
က်ေနာ္တို့ ပ်ံလာမွာေပါ ့။
ခုေတာ့၊ အိမ္အျပန္မွာ
"မင္းတို့ ဒဏ္ရာရလာၾကပါလား" လို့
ေျဖသိမ့္ႀကိုမယ့္သူ မရွိေတာ့ဘူးေလ။
က်ေနာ္တို့ ျပန္လာၾကမွာပါ
က်ေနာ္တို့ ပ်ံလာတဲ့အထိ
ေစာင့္ပါဦးေတာ့လား အစ္ကိုႀကီးရယ္။ ။
-------------------------
ညီ ေ လ း ေ အ ာ င္ ေ ၀ း
ေဖေဖာ္၀ါရီ ၁- ၂၀၁၇
ေခတၱ- မစ္ရွီဂန္။

Thursday, January 26, 2017

Monday, January 16, 2017

က် ေ န ာ္ က မ စ္ ရွီ ဂ န္

 
က်ေနာ္က မစ္ရွီဂန္
နံရံေပၚမွာ၊ ေဗာ္လ္ရွီဗစ္ပုံေတြကပ္လိုက္။

က်ေနာ္က မစ္ရွီဂန္
ပေလြသံမွာ၊ အလမၸယ္ဆရာကိုကခိုင္းလိုက္။

က်ေနာ္က မစ္ရွီဂန္
နံရံေပၚမွာ၊ ေခ်ေဂြဗားရားပုံကိုေရးလိုက္
ျမစ္နက္ထဲမွာ၊ ဥကၠ႒ေမာ္နဲ့ေရကူးလိုက္
ႏွလုံးသားမွာ၊ ပန္းမ်ားပြင့္လိုက္
အာဖရိကန္ဗံုသံ
ေကာ့ဆက္ျမင္းခြာသံ
ဆမ္ဘာ ဆမ္ဘာ၊ တန္ဂိုအက
ရိုးမေပၚမွာ
ရဲေဘာ္ ရဲေဘာ္လို့ အက်ယ္ႀကီးေအာ္လိုက္
လေရာင္ထဲမွာ၊ ၾကယ္ေရာင္ေအာက္မွာ
တိုက္ပြဲေခၚသံ၊ အရိုင္းေခၚသံ၊ ခ်စ္သူေခၚသံ။

အဲဒီေခၚသံေတြၾကားမွာ
က်ေနာ္က မစ္ရွီဂန္။

မစ္ရွီဂန္မဲဇာမွာ
မတရားတဲ့အသံ၊ ဘာသံမွ မၾကားႏိုင္ပါဘူး။

မစ္ရွီဂန္မဲဇာမွာ
ေ၀းေျမရပ္ျခား၊ ႏွင္းေမွာင္ကႏၱာရၾကား

တရားမဲ့တဲ့အသံ၊ ဘာသံမွ မၾကားရပါဘူး။

မစ္ရွီဂန္မဲဇာမွာ
စစ္ပြဲေတြ မရွိပါဘူး။

တရားေသာစစ္ေထာက္ခံပြဲဆိုတာလည္း

ဒီမဲဇာမွာ မရွိပါဘူး။

မစ္ရွီဂန္မဲဇာၿမိဳင္
ႏွင္းဖုံးတဲ့ဂႏိုင္မွာ
မအိပ္ဘဲထိုင္ေနတဲ့ညဟာ က်ေနာ္ေပါ ့။

မစ္ရွီဂန္မွာ ည
ရန္ကုန္မွာ ေန့။

ဒီေန့ဟာ၊ ရန္ကုန္မွာ တရားေသာစစ္ကိုေထာက္ခံတဲ့ငပိန္းေတြ
ဆႏၵျပတဲ့ေန့လား။

ဒီေန့ဟာ၊ ရန္ကုန္မွာ စစ္ပြဲေတြရပ္လို့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလိုလားတဲ့
ျပည္သူေတြ ဆႏၵျပတဲ့ေန့လား။

မစ္ရွီဂန္မွာ ည
ရန္ကုန္မွာ ေန့။

ဒီေန့ဟာ၊ ရန္ကုန္မွာ စစ္ျဖစ္ခ်င္တဲ့ ငပိန္းေတြ
ရန္လိုတဲ့ေန့ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္။

ဒီေန့ဟာ၊ ရန္ကုန္မွာ စစ္ဆန့္က်င္သူေတြကို စစ္ေထာက္ခံသူေတြက
တိုက္ခိုက္တဲ့ေန့ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္။

ဒီေန့ဟာ
ဒုတိယဒီပဲယင္းေခတ္ကို ျပန္ေရာက္တဲ့ေန့။

ဒီေန့မွာ၊ ေျဖစရာတရားမရွိ
ဒါေပမဲ့၊ ဒီေန့ဟာ မစ္ရွီဂန္မဲဇာမွာ
ႏွင္းမုန္တိုင္းထန္တဲ့ေန့ပါပဲ။

ႏွင္းမုန္တိုင္းထဲမွာ
က်ေနာ္ မေသပါဘူး။

ႏွင္းမုန္တိုင္းေအာက္မွာ
က်ေနာ္ လမ္းေပ်ာက္မသြားပါဘူး။

က်ေနာ္က မစ္ရွီဂန္
အေမရိကန္အေရွ့ေျမာက္ဖ်ား

ႏွင္းမ်ားတဲ့ည။

အဲဒီညမွာ၊ ရန္ကုန္ဟာ ျမန္မာျပည္အေရွ့ေျမာက္ဖ်ား
ေျပးေျပးလြဲလြဲ၊ ေဆြမ်ိဳးကြဲသား
စစ္ပြဲေတြၾကား
အသက္ေပ်ာက္၊ လမ္းေပ်ာက္၊ အနာဂတ္ေပ်ာက္တဲ့
အျပစ္မဲ့တိုင္းရင္းသားျပည္သူေတြကိုယ္စား

စစ္ပြဲေတြရပ္
စစ္ပြဲေတြရပ္၊ စစ္ပြဲေတြရပ္
စစ္ပြဲေတြရပ္လို့ ေၾကြးေႀကာ္ေနမလား။

ေဟ့- စစ္ပြဲေတြဆက္ျဖစ္ဖို့
ဘယ္သူေအာ္ေနတာလဲ။

ေဟ့- တရားေသာစစ္ဆိုၿပီး ျပည္တြင္းစစ္ကို ဘယ္သူေတြ
သက္ဆိုးရွည္ေစခ်င္ရတာလဲ။

ဟိတ္- ပိုစတာေထာင္ၿပီး အာေဘာင္အာရင္းသန္ေနတဲ့
စစ္ေထာက္ခံသူငပိန္းတို့
တစ္ဆိတ္ ၿငိမ္စမ္း
ေဟာဟိုမွာ မင္းတို့ရဲ့ ေန၀င္းလာေနတယ္
ေသမင္းလာေနတယ္။

က်ေနာ္က မစ္ရွီဂန္
မစ္ရွီဂန္မဲဇာၿမိဳင္မွာ
စစ္ပြဲေတြ မရွိႏိုင္။

အေမရိကန္ျပည္တြင္းစစ္(၁၈၆၁- ၁၈၆၅)
ဂက္တီးစဘတ္စစ္ေျမျပင္မွာအဆုံးသတ္
ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္မလာေတာ့ဘူး။

အဲဒီမွာ၊ စစ္ဟာ ေသသြားတယ္
လူေတြ ရွင္လာတယ္။

လူေတြ ရွင္လာတယ္
စစ္ဟာ ေသသြားတယ္၊ အဲဒီမွာ။

အဲဒီမွာ၊ စစ္ဟာျပတိုက္ထဲေရာက္သြားတယ္
ေက်ာင္းသားေတြ သင္ခန္းစာယူၾကတယ္။

ျပည္သူေတြဖတ္ရွဳဆင္ျခင္ၾကတယ္
စစ္ဟာ စာအုပ္ေတြထဲေရာက္သြားတယ္၊ အဲဒီမွာ။

အဲဒီမွာ၊ စစ္ဟာ တကယ္ေသသြား
လူေတြ တကယ္ရွင္လာ၊ အဲဒီမွာ။

မစ္ရွီဂန္မဲဇာမွာ
က်ေနာ္က ရန္ကုန္ကိုျပန္ျပန္သြားတယ္။

ရန္ကုန္မွာ
က်ေနာ္က၊ ၁၉၄၈ ကို ခဏခဏေရာက္တယ္
အဲဒီမွာ၊ လြတ္လပ္ေရးရတယ္
အဲဒီမွာ
ျပည္တြင္းစစ္ စတာပါပဲ။

ေတာင္ငူကလည္း ေတာင္ငူ၊ ေမာင္းေထာင္ကလည္း ေမာင္းေထာင္
ရန္ကုန္ဟာ၊ ေသြးေလမမွန္ေတာ့ဘူး။

ကမၻာေပၚ သက္တမ္းအရွည္ဆုံးျပည္တြင္းစစ္
ရန္ကုန္လည္း စစ္ေျမျပင္ပဲ။

ရန္ကုန္မွာ၊ ျပည္တြင္းစစ္ဟာ ရွင္ေနတယ္
ရန္ကုန္မွာ၊ လူေတြဟာ ေသေနတယ္။

စစ္ဟာရွင္ေနတုန္း၊ ရန္ကုန္မွာ
ရန္ကုန္မွာ၊ လူေတြေသေနတုန္း။

ပုသိမ္က ငါ ့သူငယ္ခ်င္း စိုးအိမ္ ေျပာတယ္
“ငါက အိုစာတယ္၊ ျပည္တြင္းစစ္က အရြယ္တင္တယ္” တဲ့။

အဲဒီအရြယ္တင္တဲ့စစ္က
ေနျပည္ေတာ္ကို အလည္သြားတယ္
အဲဒီစစ္က ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို ယူမသြားဘူး။

အဲဒီ အရြယ္တင္တဲ့စစ္က
ငရဲျပည္ကို အလည္သြားတယ္
အဲဒီစစ္က လူဆိုးဗိုလ္ႀကီးေရႊေရႊကို ေခၚမသြားဘူး။

အဲဒီ အရြယ္တင္တဲ့စစ္ဟာ
ကတုတ္က်င္းကိုတူးတယ္။

အိုစာတဲ့ ျပည္သူေတြက
မသာက်င္းကို တူးၾကတယ္ေလ။

က်ေနာ္က မစ္ရွီဂန္
ႏွင္းထန္တဲ့ည
ႏွင္းဖုံးသြားတဲ့ အိမ္လြမ္းစိတ္ကို ျပန္တူးရတဲ့ညေပါ ့။

က်ေနာ္က မစ္ရွီဂန္
မစ္ရွီဂန္မဲဇာမွာ
က်ေနာ္ဟာ၊ အျပာေရာင္ေဗာ္ရွီဗစ္။

နံရံေပၚမွာ အနီစက္
နံရံေပၚမွာ၊ ေဗာ္ရွီဗစ္ပုံေတြ ကပ္လိုက္။

နံရံေပၚမွာ လီနင္
နံရံေပၚမွာ၊ ဘားေဒါ ့ပုံေတြ ကပ္လိုက္။

အဲဒီ ေဗာ္ရွီဗစ္က
ရန္ကုန္က ျပည္တြင္းစစ္ကို မႀကိဳက္ပါဘူး။

အဲဒီ အျပာေရာင္ေဗာ္ရွီဗစ္က
ျပည္တြင္းစစ္ကိုေထာက္ခံေနတဲ့ငပိန္းေတြကို မႀကိဳက္ပါဘူး။

ဟိတ္- ျပည္တြင္းစစ္ေထာက္ခံတဲ့ငပိန္းေတြ
ခဏ တိတ္စမ္း
ဟိုမွာ မင္းတို့ရဲ့အဘ လာေနတယ္
မရဏ လာေနတယ္။

စစ္ပြဲေတြရပ္
စစ္ပြဲေတြရပ္၊ စစ္ပြဲေတြရပ္
စစ္ပြဲေတြရပ္။

ဟိတ္- အေတာ့္ကိုပိန္းတဲ့ ငပိန္းေတြေရ
ေရနစ္ေနတဲ့ျမစ္ကို ျမင္ဖူးသလား
အဲဒါ ျပည္တြင္းစစ္ပဲ။

ဟိတ္- အပိန္းတကာ့ထြတ္ေခါင္ ငပိန္းေကာင္ေတြေရ
ကိုယ့္အၿမီး ကိုယ္ျပန္မ်ိဳတဲ့ေျမြကို ျမင္ဖူးသလား
အဲဒါ ျပည္တြင္းစစ္ပဲ။

စစ္ပြဲေတြရပ္
စစ္ပြဲေတြရပ္၊ စစ္ပြဲေတြရပ္
စစ္ပြဲေတြရပ္။

ဟိတ္- ငပိန္းတို့
တစ္ေန့၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေရာက္လာမယ္
မင္းတို့ဇာတ္ သိမ္းရမယ္။

သတင္းေကာင္းပါးပိမ့္
ႏွလုံးသားမ်ားၾကားခ်ိမ့္။

ဟိတ္- ငပိန္းတို့
တစ္ေန့၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေရာက္လာမယ္
မင္းတို့ဇာတ္ သိမ္းရမယ္။

ျပည္သူဟာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးပဲ
ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဟာ ျပည္သူ
တစ္ေန့ ေရာက္လာမယ္။

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ဟာ ျပည္သူ
ျပည္သူဟာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးပဲ
တစ္ေန့ ေရာက္လာမယ္။

က်ေနာ္က မစ္ရွီဂန္
မစ္ရွီဂန္မွာ၊ စစ္ပြဲေတြမရွိပါဘူး။

ရန္ကုန္မွာ၊ စစ္ပြဲေတြရပ္။

ေနျပည္ေတာ္မွာ
စစ္အာဏာရွင္စနစ္ေတြရပ္။ ။


ေ အ ာ င္ ေ ၀ း
(ဇန္န၀ါရီ ၁၆- ၂၀၁၇) 

Sunday, January 1, 2017

သ တ္ ပုံ ကို မွ န္ ေ အ ာ င္ ေ ရ း ၾက


အခုအခ်ိန္ဟာ
တိုင္းျပည္တည္ေထာင္စအခ်ိန္လား
တိုင္းျပည္ပ်က္တဲ့ အခ်ိန္လား။

သတ္ပုံကိုမွန္ေအာင္ေရးၾက။
အခုကာလဟာ
ၿငိမ္းခ်မ္းေနတဲ့ကာလလား
စစ္ပြဲေတြျဖစ္ေနတဲ့ကာလလား။

သတ္ပုံကိုမွန္ေအာင္ေရးၾက။
ဒီေန႔အေျခအေနဟာ
ပန္းေပါင္းတစ္ရာပြင့္တဲ့ အေျခအေနလား
ပန္းခင္းကိုျမင္းစီးၿပီးတက္နင္းတဲ့အေျခအေနလား။

သတ္ပုံကိုမွန္ေအာင္ေရးၾက။
ဒီေန႔အေနအထားဟာ
လေရာင္ေအာက္မွာ ျမင္း႐ိုင္းေတြ ခုန္ေပါက္ေနတဲ့အေနအထားလား
ရြက္သေဘၤာတစ္ေထာင္ေရခ် အလွတရားကိုစစ္ခင္းယူေနတဲ့အေနအထားလား။

သတ္ပုံကိုမွန္ေအာင္ေရးၾက။
က်ေနာ္ငယ္ငယ္ ခုနစ္တန္းေက်ာင္းသားဘ၀
(ပုသိမ္မွာ)
စင္ေပၚတက္ ႀကိဳး၀ိုင္းထဲ လက္ေဝွ႔ဝင္ထိုးေတာ့
နည္းျပဆရာက က်ေနာ့္ကို
"မင္း သတ္ပုံေကာင္းတယ္"
"မင္း သတ္ပုံေကာင္းတယ္" လို႔
အခါခါ ခ်ီးက်ဴး
က်ေနာ္ ေမာ္ဖူးတယ္။
ဒီတုန္းမွာ
ဘားမားအုန္းေရႊ
လက္ေ၀ွ့ထိုးရင္း ႀကိဳး၀ိုင္းထဲ
ဦးေႏွာက္ေသြးေၾကာျပတ္ ေသသြားေတာ့
အေဖက က်ေနာ့္ကို
လက္ေဝွ႔ထိုးခြင့္မျပဳေတာ့ပါဘူး။

က်ေနာ္သတ္ပုံေကာင္းတာ
အေဖ မသိပါဘူး။
က်ေနာ့္နည္းျပက အေဖ့ကို
"ဒီေကာင္ သတ္ပုံေကာင္းတယ္" လို႔ ေထာက္ခံလည္း
အေဖ လက္မခံေတာ့ပါဘူး။
အဲဒီကစၿပီး
က်ေနာ္သတ္ပုံေကာင္းတာ
တျခားလူေတြ မျမင္ရေတာ့ပါဘူး။

ႀကိဳး၀ိုင္းနဲ႔ေ၀းသြားေတာ့
က်ေနာ္လည္း သတ္ပုံေတြေမ့လာပါတယ္။

အခ်ိန္ၾကာတာနဲ႔အမွ်
သတ္ပုံေတြလည္း ညံ့သြားပါတယ္။

က်ေနာ္ ရွစ္တန္း
အခ်စ္စမ္းၿပီ။

ကိုးတန္း ဆယ္တန္း
လြမ္းမိုးသန္းေပါ့။

ထြန္းထြန္းဝင္းက
ခင္သီတာထြန္းကို ခ်စ္တယ္
ခင္သီတာထြန္းက ထြန္းထြန္းဝင္းကို ျပန္မခ်စ္ပါဘူး။

က်ေနာ္ အသည္းကြဲ
ဇီးဘိန္ဟိုတယ္အေပၚထပ္ေလွကားက လိမ့္က်။

ခ်စ္သူစြန္႔ပစ္
ေလွကားထစ္မွာ
သံုးႏွစ္သံုးမိုး။

ဒီလိုနဲ႔ ဆယ္တန္းေအာင္
ပုသိမ္ေကာလိပ္ေရာက္ေတာ့
က်ေနာ္ ႀကိဳး၀ိုင္းထဲျပန္ေရာက္သြားတယ္။

ဒီတစ္ခါတက္တဲ့ႀကိဳးဝိုင္းက
ႏိုင္ငံေရးႀကိဳးဝိုင္း။

မ ဆ လ စစ္အာဏာရွင္စနစ္နဲ႔ထိုးရတဲ့
ကမာၻမေၾကႀကိဳးဝိုင္းေပါ့။

ဘိုင္းခနဲ
မိႈင္းရာျပည့္ပြဲမွာ
က်ေနာ္ ေထာင္ထဲ ေမွာက္သြားတယ္။

ေထာင္ထဲမွာလည္း
ႀကိဳးဝိုင္းေတြအျပည့္
(ႀကိဳးတိုက္ထဲေနရတာကိုး)
က်ေနာ္လက္ရည္ျပန္တက္လာတယ္
သတ္ပုံေတြေကာင္းလာတယ္။

ေထာင္ကလြတ္ေတာ့
က်ေနာ္ ကဗ်ာဆရာျဖစ္လာ
သတ္ပုံေတြလည္းပိုေကာင္းလာ။

ဒီတစ္ခါ က်ေနာ့္နည္းျပက
စစ္အာဏာရွင္စနစ္ကိုယ္တိုင္ပဲ
ဒဂုန္တာရာေျပာတဲ့ မုဆိုးစိုင္သင္ပဲ။

က်ေနာ့္ကဗ်ာေတြ ခိုင္မာလာတဲ့တစ္ေန႔
ႀကိဳးဝိုင္းေပၚတက္ စိန္ေခၚပစ္တယ္
၁ ၉ ၈ ၈ ။
၁ ၉ ၈ ၈
ဒီတုန္းက ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က
ငါတို႔ပရိသတ္ပဲ။
(အခုေတာ့ ငါတို႔က သူ႔ပရိသတ္ျဖစ္သြားၿပီ)
ရွစ္ဆယ့္ရွစ္မွာ
ဦးေန၀င္းက တိုင္းျပည္ကို
အေရးႀကီးတဲ့မိန္႔ခြန္းတစ္ခုေျပာတယ္။

တစ္တိုင္းတစ္ျပည္လုံးငတ္ေနတဲ့အခ်ိန္
ဦးေန၀င္းက
အေရးႀကီးတဲ့မိန္႔ခြန္းကိုေျပာတယ္။

............................
" သ တ္ ပုံ ကို မွ န္ ေ အ ာ င္ ေ ရ း ၾက " တဲ့။
.....................................
အေရးႀကီးတဲ့မိန္႔ခြန္းက ဦးေနဝင္းကိုေျပာတယ္
"သတ္ပုံကို မွန္ေအာင္ေရးၾက" တဲ့။

တေယာက နီရိုးဘုရင္ကို ထိုးတယ္
"သတ္ပုံကို မွန္ေအာင္ေရးၾက" တဲ့။

နီရိုးဘုရင္က ဦးေနဝင္းကိုထိုးတယ္
"သတ္ပုံကို မွန္ေအာင္ေရးၾက" တဲ့။

က်ေနာ္သတ္ပုံေကာင္းတာ
ဦးေနဝင္း သိမသြားရွာပါဘူး။

ဦးေနဝင္းအသုဘမွာလည္း
က်ေနာ္ ခဲမေပါက္လိုက္ရပါဘူး။

က်ေနာ့္အေဖကေတာ့
သူမေသခင္
က်ေနာ္ သတ္ပုံေကာင္းမွန္း သိသြားခဲ့ပါတယ္။

သတ္ပံုေကာင္းလြန္းေတာ့
ခြပ္ေဒါင္းအလံ ေရႊ၀ါေရာင္စြန္းၿပီး
က်ေနာ္လည္း ေညာင္းရ ယြန္းရေတာ့တာေပါ့။

ဦးေန၀င္းကို က်ေနာ္မေမ့ပါဘူး
သူဖ်က္ဆီးသြားတဲ့ ယူနီယံကိုလည္း
က်ေနာ္တို႔ျပန္မေဆာက္ႏိုင္ေသးပါဘူး။
(ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကေတာ့ ျပန္ေဆာက္မယ္လို႔ေျပာထားတယ္)

ဦးသန္းေရႊကိုလည္း က်ေနာ္မေမ့ပါဘူး
သူဖ်က္ဆီးသြားတဲ့ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ႀကီးကိုလည္း
က်ေနာ္တို႔ ျပန္မျပဳျပင္ႏိုင္ေသးပါဘူး။
(ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကေတာ့ မျဖစ္မေနျပန္ျပင္မွာပါ)

ဦးသိန္းစိန္ႀကီးကိုလည္း က်ေနာ္မေမ့ပါဘူး
သူဖ်က္ဆီးသြားတဲ့ျပည္ေထာင္စုကိုလည္း
က်ေနာ္တို႔ ျပန္မထူေထာင္ႏိုင္ေသးပါဘူး။
(ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကေတာ့ ျပန္ထူေထာင္ဖို႔လုပ္ေနပါတယ္)

သူပုန္ေမြးၿပီး တိုင္းျပည္အုပ္ခ်ဳပ္သြားတဲ့ဦးေန၀င္းကို
က်ေနာ္ခြင့္မလႊတ္ပါဘူး။
ဦးသန္းေရႊတို႔၊ ဦးသိန္းစိန္တို႔ ဆက္ေမြးခဲ့တဲ့ျပည္တြင္းစစ္ကိုလည္း
က်ေနာ္ မခ်စ္ပါဘူး။

မိတ္ေဆြ-
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ႀကိဳးပမ္းေနတဲ့
ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကိုမွ မယုံၾကည္ရင္
ခင္ဗ်ား ဘာကိုယံုၾကည္မွာလဲ။

မိတ္ေဆြ-
ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကိုခ်စ္ရင္
စစ္ကိုဆန္႔က်င္ရမယ္။

အျပစ္မဲ့တဲ့ျပည္သူေတြအတြက္
အျပစ္ရွိတဲ့စစ္ပြဲေတြရပ္။

အနာဂတ္ရွိတဲ့ႏိုင္ငံေတာ္အတြက္
အနာဂတ္မဲ့တဲ့စစ္ပြဲေတြရပ္။

တရားတဲ့ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြအတြက္
မတရားတဲ့စစ္ပြဲေတြရပ္။

ျပည္တြင္းျဖစ္စစ္ပြဲေတြ ခ်က္ခ်င္းရပ္
ျပည္တြင္းျဖစ္အမုန္းတရားေတြ ခ်က္ခ်င္းရပ္
ျပည္တြင္းျဖစ္သံသယေတြ ခ်က္ခ်င္းရပ္။

ျပည္တြင္းစစ္ကို ခ်စ္ေနတဲ့သူေတြ
စစ္ေဘးသင့္လို႔ မေသၾကပါေစနဲ႔။

ျပည္တြင္းစစ္ကို ပစ္ေထာက္ခံေနတဲ့သူေတြ
စစ္ဒဏ္သင့္လို႔ မေသၾကပါေစနဲ႔။

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ႀကိဳးပမ္းေနတဲ့
ၿငိမ္းခ်မ္းေရး
ေအာင္ျမင္ပါေစ။

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ႀကိဳးပမ္းေနတဲ့
ၿငိမ္းခ်မ္းေရး
အဓြန္႔ရွည္ပါေစ။

စစ္ပြဲေတြရပ္
စစ္ပြဲေတြရပ္
ေသနတ္ေျပာင္းက ပန္းမ်ားပြင့္ေစ။

စစ္ပြဲေတြရပ္
စစ္ပြဲေတြရပ္
ကတုတ္က်င္းက ပန္းနံ႔သင္းေစ။

ဒီေန႔ဒီအခ်ိန္က
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို "ခ် စ္" ရမွာလား
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို "ပ စ္" ရမွာလား။
သတ္ပုံကို မွန္ေအာင္ေရးၾက။ ။

(၂၀၁၇ သို႔ ....)
ေ အ ာ င္ ေ ၀ း
၁၂- ၂၇- ၁၆
ေခတၱ- မစ္ရွီဂန္
အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စု။ 

Thursday, October 27, 2016

အ ရြ က္ ေ ၾကြ ေ တ ာ့ ၊ အ ျမ စ္ ရွိ ရ ာ ျပ န္ လ ာ ရ စ ၿမဲ


တိုုးေႏွာင္မိုုးကဗ်ာစာအုုပ္အတြက္ အမွာစာ



၂၀ ရာစုေႏွာင္း ျမန္မာကဗ်ာေတြကို တန္းစီခ်ေရးၾကည့္လိုက္လွ်င္၊ ၂၀ ရာစုေႏွာင္း ျမန္မာကဗ်ာလမ္းေၾကာင္းကို အၾကမ္းဖ်င္းေျပာႏိုင္လိမ့္မည္ဟု ယူဆပါသည္။

ေမာင္ယဥ္မြန္တို့၊ ေမာင္ေလးေအာင္တို့ကပဲ စၾကည့္လိုက္ၾကပါစို့။

သူငယ္ခ်င္းတို့၏အသည္းႏွလုံးမ်ား
မျပန္ရဲဘူး၊ ဆည္းဆာႀကဴးရင္

အမူးသမား၊ စုေ၀းနားေန

အရိပ္ေပြသည့္၊ စိတ္ေလသူခ်င္း

ရင္းႏွီးႀကရာ၊ ဓာတ္တိုင္ျပာေအာက္

ေရာက္သြားမိျပန္။

တစ္ရံေရာမ်ား၊ ႀကိမ္ဖန္မ်ားစြာ

ညည္းတြားလာၾက၊ ရင္နာရ၏

ညေဟာင္းမ်ားကို၊ အလိုျပည့္ႏိုး

စိတ္နဲ့ကိုးကြယ္၊ ရယ္လည္းရယ္ခ်င္

အလည္လြန္က်ဴး၊ အခ်စ္မူးတို့

ကူးစက္ရွည္လ်ား၊ ရွဳိက္သံမ်ားက

တံခါးမရွိပါတကား။ ။

ေမာင္ယဥ္မြန္(၁၉၃၉- ၁၉၇၀)

ေမာင္ယဥ္မြန္တို့၊ ေမာင္ေလးေအာင္တို့ေခတ္က အက်ယ္ႀကီးျဖစ္သည္။ ထင္ရွားသည့္စာအုပ္တခ်ိဳ့ကို ျပပါဆိုလွ်င္ … ေမာင္ယဥ္မြန္၊ ေမာင္ေလးေအာင္- လကြယ္ည(၁၉၆၂)၊ ေမာင္သင္းခိုင္(ပါ) ကဗ်ာဆရာ(၁၀)ဦး - ေတာ္လွန္ကဗ်ာ(၁၉၆၉)၊ ေအာင္ျပည့္- ေနရစ္ေတာ့ျမသီလာ(၁၉၇၀) စသည္ျဖင့္။ ေတာ္လွန္ကဗ်ာ (၁၉၆၉)ကို တုန့္ျပန္တိုက္ခိုက္သည့္ ၿငိမ္းေက်ာ္၊အညာတမာ၊ ငသိုင္းေခ်ာင္း၀ံသာတို့အုပ္စု၏ ကဗ်ာအႏုပဋိေလာမ ဆိုသည့္စာအုပ္လည္း ဂယက္ထခဲ့သည္။

မိုးေ၀ကဗ်ာလွဳပ္ရွားမွဳထြန္းကားခဲ့သည့္အခ်ိန္ျဖစ္သည္။”ျမန္မာကဗ်ာမွာ ေမာ္ဒန္ဆိုလို့ မူးလို့မွ ရွဴစရာ မရွိဘူး” လို့ ေမာင္သာႏိုးက ထင္းရွဴးပင္ရိပ္(၁၉၆၉) ကေန တပ္လွန့္လိုက္သည့္အခ်ိန္လည္းျဖစ္သည္။ ထို
ေခတ္မွာ ျဖစ္ဖဲေတြမ်ားသည္။ ေမာင္သင္းခိုင္၊ ေမာင္ခိုင္မာ၊ ေဇာ္(ပ်ဥ္းမနား)၊ သစၥာနီ၊ ေမာင္ေသြးသစ္၊ ေအာင္ဇင္မင္း၊ ေမာင္ေအာင္ပြင့္၊ ေမာင္စိမ္းနီ၊ ေမာင္လူမိွန္၊ ေမာင္သင္းပန္၊ နီေမာင္၊ မစိမ္းပင္ စသည္ … ။

ေအာင္ခ်ိမ့္၊ ေဖာ္ေ၀း၊ ေမာင္ေခ်ာႏြယ္။ သုခမိန္လိွဳင္၏ ဂၽြန္လ၏မိုးေရမ်ား ထိုစဥ္ကရြာသြန္းခဲ့သည္။ ထိုေနာက္ မင္းသိုက္မြန္၊ ေအာင္သက္ေထြး၊ ညိဳသစ္၊ ငခါး(ကြမ္းၿခံကုန္း)၊ ေကာက္ႏြယ္ကေနာင္၊ ေမာင္နီမြန္၊ ေကတုဘုန္းေမာ္၊ သခြပ္နီ စသည္ စသည္ … ။

ထိုမွလြန္ေသာ္ … ၊ ၾကယ္မ်ားလြန္ေသာ္ … ။


အနာဂတ္၏ ထိုေနရာ

(၁)

ထိုေနရာ
ေ၀းကြာသည္လား
ျမဴေငြ့မ်ားလို၊ ေလအို၀ဲေနာက္
လြင့္ေပ်ာက္တတ္မည့္
တိက်မဲ့ကင္း ေနရာလား။

ထိုေနရာ
သြားရာလမ္းစ၊ ခဲခက္လွသလား
စကားတီးတိုး၊ ေခ်ာက္ခ်ားစိုးရိမ္သံ
လြင့္ပ်ံလွဳပ္ခတ္ ေနမည္လား။

(၂)

ေရာက္လြယ္မဟုတ္
ခက္ခဲဟုတ္၏၊ သို့ေသာ္ …
သရုပ္သ႑ာန္၊ မွန္ကန္ပီသ
ေမႊးျမ ထိုေနရာ။

တိမ္အရုပ္လား
လားလားမဟုတ္၊ ေက်ာက္တိုင္ရုပ္လို
ငုတ္ငုတ္ခိုင္ခိုင္ ထိုေနရာ။

(၃)

မညည္းမညူ၊ ခရီးတူမ်ား
မသြား မေရာက္၊ သြားမွ ေရာက္လိမ့္
မေၾကာက္တရား၊ ေ၀စည္ပြားသစ္
လာ … သြားၾကစို့
ငါတို့အတူ
ဆူးေျငွာင့္ယူႏုတ္၊ ခလုတ္ေက်ာ္နင္း
မီးျပင္းလွ်ံေငြ့၊ ေခ်ာက္ကမ္းေတြ့ ျဖတ္
တစ္ေန့ေရာက္မည္၊ ေရာက္ရမည္။

(၄)

သာသည့္ေျမသို့၊ ကူးတို့မရွိ
တို့၏စုအား၊ ယာဥ္ရထားတည့္
သံမဏိေျခလွမ္း၊ ျဖတ္သန္းခိုင္က်ည္
“လာေလ … ခ်ီၾကစို့
ငါတို့ေရွ့မွာ … “
အနာဂတ္၏ ထိုေနရာ။ ။

မင္းညိဳစင္
(ရွဳမ၀၊ ၁၉၇၇)



ထို့ေနာက္ ၁၉၈၀ ခုႏွစ္မ်ားကိုေရာက္ေတာ့ ရွဳမ၀တြင္ မအိ တစ္ေခတ္ျဖစ္ခဲ့သည္။ မအိ ရဲ့ “အသံအက္သြားတဲ့ေခါင္းေလာင္းေလး” က ေခတ္ကိုေရာ၊ ကဗ်ာေလာကကိုပါ အသံအက်ယ္ႀကီး လွဳပ္ႏွဳိးႏိုင္ခဲ့သည္။ ထို ၈၀ ခုႏွစ္မ်ားအတြင္းမွာ က်ေနာ္တို့မ်ိဳးဆက္ အုပ္လိုက္ႀကီး ကဗ်ာေရစီးေၾကာင္းထဲ ေရာက္လာခဲ့ၾက တာျဖစ္သည္။

လွသန္း၊ ကြန္စစ္ေကာင္း၊ ေမာင္ၾကည္သာ၊ ေမာင္ခင္သာ၊ ခင္၀င္းသစ္၊ ျမင့္ဦးဦးျမင့္၊ ေမာင္သာခ်ိဳ၊ ယမုံ၊ ေနစိမ့္၊ ခင္လြန္း၊ ျမျမင့္မိုရ္၊ ေဇာင္းထက္၊ ေစာေဒေ၀ါ၊ ေျမႏု၊ ေအာင္ေ၀း၊ စိုးအိမ္၊ မင္းထက္ေမာင္၊ ျမတ္လိွဳင္း၊ စည္သူၿငိမ္း၊ ေမာင္ေကာက္၊ မြန္၊ မနီတာ၊ ေမာင္လြမ္းဏီ၊ဗဟိန္းေအာင္၊ ေစာေ၀၊ ေမာင္စမ္းေအး(သဲကုန္း)၊ ထြန္းေ၀ျမင့္၊ စန္းဦး၊ သစ္ၿငိမ္း စသူ စသူတို့ ။


သႀကၤန္ည
ခူးလိုက္ၾကေဟ့
လမ္းမကိုထြက္၊ ပိေတာက္တစ္ခက္။

ပြင့္ခ်င္ဦးေလ
မိုးလုံးအ၀ါ၊ ဒဏ္ရာေၾကမြ
လမ္းမကတၱရာ၊ ေရထဲပါၿပီ။

ေအး
ဧပရယ္ေႏြလ၊ သႀကၤန္ညမွာ
ေကာင္မေလးေတြ
ပိေတာက္တေစၦ ေျခာက္ပါေစ။ ။

သခြပ္နီ
(လုံမေလး၊ ၁၉၈၇ ဧၿပီ)

မဂၢဇင္းမ်ားသည္ ျမန္မာကဗ်ာလမ္းေၾကာင္းကို အမ်ားႀကီးေမာင္းႏွင္ေပးႏိုင္ခဲ့သည္။ ထိုစဥ္က မဂၢဇင္းေတြ အေျမာက္အျမားမထြက္ရွိေသးေသာ္လည္း၊ အားလုံးလိုလိုက ကဗ်ာကို ေနရာေပးေဖာ္ျပခဲ့ၾကပါသည္။ ေသြးေသာက္၊ ရွဳမ၀၊ မိုးေ၀တို့ၿပီးလွ်င္၊ ေပဖူးလႊာ၊ ခ်ယ္ရီ၊ မေဟသီ၊ စံပယ္ျဖဴ၊ လုံမေလး၊ ရုပ္ရွင္ေအာင္လံ၊ ရုပ္ရွင္မ်က္မွန္၊ စစ္ျပန္၊ ဂီတပေဒသာ၊ သေျပ စသျဖင့္။

ထိုစဥ္က ကဗ်ာက မ်ားစြာ မရွဳပ္ေထြးလွေသးပါ။ အစဥ္အလာကာရန္စနစ္နဲ့ေရးသည့္ကဗ်ာႏွင့္ ေခတ္ေပၚကဗ်ာ (လြတ္လပ္ကာရန္) ဟူ၍ ႏွစ္မ်ိဳးသာရွိသည္။ မဂၢဇင္းေတြက သူ့အႀကိဳက္ႏွင့္သူ ေရြးခ်ယ္ေဖာ္ျပၾကသည္။ တခ်ိဳ့အယ္ဒီတာေတြက ႏွစ္မ်ိဳးစလုံးကို ယွဥ္တြဲေဖာ္ျပေပးခဲ့ၾကသည္။

ျမန္မာကဗ်ာသမိုင္း(မဂၢဇင္းကဗ်ာသမိုင္း)သည္ ၁၉၇၀ တစ္၀ိုက္က ႏိုင္ငံတကာ၀ါဒ၊ တတိယကမၻာစစ္ တားဆီးေရး၊ ဗီယက္နမ္စစ္ဆန့္က်င္ေရး တိမ္းညႊတ္မွဳႏွင့္ လိွဳင္းရိုက္ကာ ျမန္မာကဗ်ာအေရြ့တစ္ခုျဖစ္ေပၚခဲ့သည္။ ၁၉၈၈ ရွစ္ေလးလုံး လူထုအေရးေတာ္ပုံႀကီး ျဖစ္ပြားၿပီးေနာက္၊ ျမန္မာကဗ်ာသည္ ေနာက္ထပ္တစ္ဖန္ အေရြ့ႀကီးႀကီးတစ္ခု အရွိန္ျပင္းျပင္းႏွင့္ေရြ့ခဲ့ပါသည္။ ထိုအေရြ့မွာ ေခတ္ေပၚကဗ်ာသည္ ျမန္မာကဗ်ာလမ္းသစ္၏ ပင္မေရစီးေနရာေရာက္လာသည္အထိ ေရြ့ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။

ျမန္မာေခတ္ေပၚကဗ်ာသည္ ၁၉၇၀ ေလာက္ကစ၍၊ ေျမစမ္းဘိန္းစိုက္ လုပ္ခဲ့သည္ဟုဆိုလွ်င္၊ ၁၉၈၈ အလြန္၊ ၉၀ ခုႏွစ္မ်ားတြင္မူ တံခြန္စိုက္ႏိုင္ခဲ့ၿပီဟု ဆိုႏိုင္ပါသည္။ တစ္ပါတီ စစ္အာဏာရွင္စနစ္တစ္ခုတည္း ေအာက္တြင္ ခါးစီးခံျဖတ္သန္းလာခဲ့ရေသာ အႏွီ ျမန္မာကဗ်ာေခတ္ႏွစ္ေခတ္(၇၀ ခုႏွစ္ကာလမ်ား ႏွင့္ ၉၀ ခုႏွစ္ ကာလမ်ား)သည္ တိမ္းညႊတ္ပုံ၊ ရင္ခုန္ပုံ၊ သြန္းခတ္ပုံ မတူၾကေပ။ ၇၀ ခုႏွစ္ကာလမ်ားတြင္ ကဗ်ာအတတ္ ပညာကို ကၽႊဲကူးေရပါပဲ သေဘာထားခဲ့သည္။ အဘိဓမၼာျပႆနာက ဦးစားေပးျဖစ္ခဲ့သည္။ ၉၀ ခုႏွစ္ကာလမ်ား တြင္မူ ကဗ်ာအတတ္ပညာ နည္းနာျပႆနာကို၊ အဘိဓမၼာေရးႏွင့္တန္းတူထား၍ အေလးေပးျမွင့္တင္လာခဲ့ၾကပါသည္။

၉၀ ခုႏွစ္ကာလမ်ားမွာ ကဗ်ာေတြ ဘယ္လိုစီးဆင္းခဲ့ၾကပါသလဲ။ ဘယ္လိုအေျခအေနမ်ိဳး၊ ဘယ္လိုမိုးေကာင္းကင္၊ ဘယ္လိုရာသီဥတုမွာ ဒီကဗ်ာေတြ စီးဆင္းခဲ့ၾကတာလဲဆိုတာကေတာ့ ေမးဖို့ပင္ မလိုအပ္ေတာ့ပါ။ ခါးသီးတူးအန္လွသည့္ တစ္ပါတီ စစ္အာဏာရွင္စနစ္၏ျပ႒ာန္းမွဳေၾကာင့္သာ၊ တစ္နည္း စာေပအႏုပညာလြတ္လပ္ခြင့္ဆိတ္သုဥ္းမွဳေၾကာင့္သာ၊ အဲဒီကဗ်ာမ်ားဟာ အႏုပညာလည္းေျမာက္၊ အဘိဓမၼာလည္း ေရာက္၊ ထိုးေဖာက္ ထြန္းေတာက္ခဲ့တာျဖစ္သည္ဟု ဆိုခ်င္ပါသည္။ မတရားဖိႏွိပ္မွဳေၾကာင့္သာလွ်င္၊ ျမန္မာ ကဗ်ာေတြ လြတ္လပ္ၿပီး လွပေနျခင္းျဖစ္သည္ပဲ မဟုတ္လား။

ဖိႏွိပ္မွဳရွိလွ်င္၊ ခုခံမွဳ ရွိစၿမဲ။ ျမန္မာကဗ်ာ၏ခုခံမွဳက ကဗ်ာကို ရန္သူမျမင္ေအာင္၀ွက္ျခင္းျဖစ္သည္။ ရန္သူမျမင္ေအာင္လုပ္ရသည့္အခါ ပရိယာယ္ကၾကြယ္၀ထြန္းကားလာသည္။ တစ္နည္း အႏုပညာအားေကာင္းလာသည္ မဟုတ္လား။

၉၀ ခုႏွစ္ကာလမ်ားရဲ့ေခတ္ေပၚကဗ်ာေတြဟာ၊ ပါတီစုံ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ေအာက္မွာ နာက်င္ေၾကကြဲ ထိခိုက္ၿပိဳလဲေနရတဲ့ျပည္သူေတြ(ကဗ်ာဖတ္သူေတြ)ကို တစ္စုံတစ္ရာ အတိုင္းအတာတစ္ခုအထိေတာ့၊ ဒဏ္ရာ အနာတရေတြက သက္သာေအာင္ ေျဖသိမ့္ေဖးမေပးႏိုင္ခဲ့တယ္လို့ ယူဆခ်င္ပါသည္။

က်ေနာ္ကေတာ့ လြမ္းတိုင္းျပန္ဖတ္၍။ ဖတ္တိုင္းလည္း ျပန္ျပန္လြမ္းေနမိပါသည္။

ရွဳေမွ်ာ္ခင္း
အဆုံးမရွိေအာင္က်ယ္၀န္းတဲ့
အမွားထဲ
တိမ္ေတြကလွလိုက္တာ
ကိုယ့္မွာ တရားနဲ့ေျဖေနရတယ္။ ။

ေမာင္သိန္းေဇာ္
(၁၉၉၁)

+++

မိုး
ဒီလိုပါပဲ
ပီပါလွိမ့္ရတာ ေမာလို့ဆိုၿပီး
ယပ္ကေလးျပင္းျပင္းခတ္ကာ
ေဆးလိပ္ကို အားပါးတရဖြာရွဳိက္လိုက္တယ္

ၿပီးေတာ့
ဂေဟေဆာ္လိုက္ပါလား
မလုံတဲ့ေနရာက ဖိတ္က်ကုန္ေတာ့တာပဲ။ ။

ေအာင္ဘညိဳ
(၁၉၉၃)

+++

သစ္စက္

သစ္လုံးေတြ
တဂ်ီးဂ်ီးေအာ္ငိုသံ
သူ မခံစားႏိုင္။

မ်ားမ်ားခြဲ
မ်ားမ်ားရက္စက္မယ့္
၀ိုင္းဆရာရဲ့
ေသာကလႊ၀ိုင္းက
ရင္ထဲမွာလည္ေနၿပီ။

တို့အေသြးအသား
လႊစာသက္ေသေတြက
ေတာင္ပုံရာပုံ။ ။

မိုးေက်ာ္ေအာင္
(ရုပ္ရွင္ေတးကဗ်ာ၊ ၁၉၉၄ မတ္)

+++

ႏြားေက်ာင္းသား
တစ္ေမွ်ာ္တေခၚ
ကြင္းျပင္ႀကီးထဲ
ရႊင္ျမဴးဖြယ္ေန့တစ္ေန့ကို
ေအာ္ေခၚၾကည့္မိတာ
ခေလာက္သံျပန္မၾကားရဘူး
သီခ်င္းမသီျဖစ္ပါ
အရြက္မဲ့သစ္ပင္ေအာက္မွာ
အိပ္မက္ေတြ လႊတ္ေက်ာင္းထားေပမဲ့
မိုးမက်ေသးတာမို့။ ။

အိုေအာင္
(ရုပ္ရွင္ေတးကဗ်ာ၊ ၁၉၉၅ ဇန္န၀ါရီ)

+++

စံပယ္ပြင့္ခ်ိန္


ငါ ့ဦးေခါင္းေပၚက ျမက္ခင္းစိမ္းေလးေပၚ
ေက်ာက္တုံးေတြၿပိဳလာသလို
မိုးေတြရြာလာတယ္။

ေကာင္မေလးေရ-
တို့ၿမိဳ့က
စံပယ္ေတြပြင့္ရဲ့မဟုတ္လား
ေျပာလိုက္ပါ
စံပယ္ေရ-
ၾကယ္ေတြေၾကြေအာင္ မျပဳစားပါနဲ့လို့။

ငါကေတာ့
ေခါင္းကပတ္တီးေျဖရင္း
လြမ္းလြမ္းဆြတ္ဆြတ္သတိရေနမိတယ္။ ။

၀င္းျမင့္
(ပိေတာက္ပြင့္သစ္၊ ၁၉၉၆)

+++

ၿဂိဳဟ္သား


သဘာ၀တရားကိုသစၥာေဖာက္ဖို့
ပဥၥမေျမာက္ျဒပ္စင္တို့လာေခ်ၿပီ
ေကာင္းကင္မွာမီးေရာင္တ၀င္း၀င္းနဲ့
သူတို့ဆင္းလာခဲ့တာ
က်ေနာ့္ဂ်ံဳခင္းထဲေပါ ့

ဒီလိုနဲ့
က်ေနာ့္ဘ၀ဂ်ံဳခင္းလည္း
မီးေလာင္ပ်က္စီးခဲ့။

ေႀသာ္ … ဂ်ံဳေတြဟာ မမွည့္ခင္ပဲ
စိမ္းၾကတာ မဟုတ္လား။ ။

ပိုင္သ
(၁၉၉၇ ?)

+++

နံရံဂစ္တာ
ခုံတန္းျပာေတြ မျပာတဲ့အထဲ
လေရာင္၀ါလည္း မ၀ါေတာ့
စံပယ္ပြင့္ေတြ မပြင့္ဘူး။

မာနနဲ့ခ်ိတ္တြယ္ေနတဲ့မိုးေတြ
ရည္ရြယ္ခ်က္မဲ့ေလေတြဆီ
ေရာက္လာေပမဲ့ မလာေတာ့ဘူး။

ၾကည့္ရင္ျမင္ႏိုင္ေပမဲ့
ၾကည့္လို့မွ မျမင္ႏိုင္ေအာင္
ႏွင္းေတြက်ေနတာပါ ႏွင္း

ခံစားခ်က္ျပင္းထန္တဲ့ရင္ခြင္တစ္လုံးဟာ
လြမ္းလို့ေသေတာင္ မလြမ္းေတာ့ဘူး။ ။

၀ိုင္ခ်ိဳ
(ရုပ္ရွင္ေတးကဗ်ာ၊ ၂၀၀၀ ၾသဂုတ္)

+++

ရွင္ကြဲ
ညေတြထဲ
လြမ္းလိုက္တာ ႏွင္း
ျမစ္က ခိုးနားေထာင္မွာစိုးလို့
အိပ္မက္ေတြ ေမာ့ေမာ့ေသာက္ရင္း
ရင္ခုန္ဖို့ထိတ္လန့္ေနရသူပါ

မ်က္လုံးေတြမိွတ္မရတဲ့အခါ
အၿမဲတမ္း လြမ္းစိတ္နဲ့ေလာင္
ညစဥ္ညတိုင္း ကုတင္နဲ့ေက်ာနဲ့ကပ္
ဒီလိုနဲ့ေ၀းရေတာ့မွာလား

က်စ္က်စ္ပါေအာင္ဆုပ္ထားတဲ့ ခ်စ္ျခင္းေတြ
ကြင္းျပင္ထဲ ဟစ္ေအာ္ေျပးေနရၿပီ

တကယ္ဆို
ခ်စ္ကံေခသူရဲ့နိဂံုးဟာ ဒီလိုပဲ

ခြဲခြာျခင္းကို ေဆးထည့္လို့မရဘူးလားကြယ္။ ။

တိုးေႏွာင္မိုး
(ရနံ့သစ္၊ ၂၀၀၀ ေမ)

ျမန္မာကဗ်ာေတြကိုလြမ္းသည္။ အေမရိကမဲဇာမွာေတာ့ ေႏြက ေႏွာင္းလုၿပီ။ မၾကာမီ ေဆာင္းဦး ၀င္
ေတာ့မည္။ က်ေနာ္က ၂၀ ရာစုေႏွာင္း ျမန္မာကဗ်ာေတြအေၾကာင္းကို ျပန္စဥ္းစားေတြးေတာေနမိသည္။

လြမ္းၿမိဳင္ေက်းရဲ့အေ၀းမွာေတာ့၊ က်ေနာ္ ၈၈ အေရးေတာ္ပံုႀကီးအလြန္၊ ၉၀ ခုႏွစ္ေတြမွာ အၿပိဳင္း အရိုင္း ဖူးပြင့္ေ၀ဆာလာခဲ့ၾကသည့္ ကဗ်ာဆရာမ်ိဳးဆက္ကို ျပန္အမွတ္ရလာသည္။

မႏၱေလးက၊ ေတာင္ငူက၊ ပ်ဥ္းမနားက၊ မုံရြာက၊ ေတာင္တြင္းက၊ ျမစ္၀ကၽြန္းေပၚက၊ သာမိုင္းခမ္းက၊ ျမန္မာျပည္ေျမာက္ပိုင္းက စသည္နဲ့။ ေလေျပသုန္၊ ႏိုင္သစ္နီ၊ ေမာင္ေမာ္ကြန္း၊ စံညီမ္းဦး၊ ေ၀းေခါင္၊ မိုးေ၀း၊ စိုင္း၀င္းျမင့္၊ ကိုေရြး၊ ေအးမင္းေစာ၊ ခင္ေဇာ္ျမင့္၊ K ျမႏြယ္၊ျမတ္ စသည္နဲ့။ သူတို့ႏွင့္မေရွးမေႏွာင္းေသာ္လည္းေကာင္း၊ ေရွ့ဆင့္ေနာက္ဆင့္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ၀ိုင္ခ်ိဳ၊ မ်ိဳးမင္းညိန္း၊ တိုးေႏွာင္မိုး၊ ေအာင္ရင္ၿငိမ္း၊ ၾကည္ေဇာ္ေအး၊ ေအာင္လြန္းၿမိဳင္၊ ေအာင္ခိုင္ျမတ္၊ ရာမ်ိဳး၊ သားဦး၊ ေနပန္ဦး၊ လြင္ထက္လိွဳင္၊ ေအာင္ႏွင္းသစ္၊ ပိုင္၊ ေငြယံဦး စသည္နဲ့။ ေတာအုပ္ႀကီးတစ္ခု ဆိုင္းဆိုင္းရိပ္ရိပ္ ျဖစ္ထြန္းလာခဲ့ပုံ၊ ညိဳ့ညိဳ့သိပ္သိပ္ စည္ေ၀ေနခဲ့ပုံ။

မၾကာေသးခင္ရက္မ်ားက၊ ကဗ်ာဆရာေမာင္သိန္းေဇာ္ အေမရိက လာသြားသည္။ သူႏွင့္ေတြ့ၿပီး အိမ္လြမ္းစိတ္ကို ေျဖရသည္။ သူႏွင့္ေတြ့ေတာ့ ျမန္မာကဗ်ာလြမ္းစိတ္လည္း ေျပရပါသည္။ သူေရာက္တုန္း ေရာက္ခိုက္ အမွတ္တရ ကဗ်ာရြတ္ဆိုပြဲကေလးတစ္ပြဲလုပ္ၾကသည္။ က်ေနာ္က ထိုကဗ်ာရြတ္ဆိုပြဲကို “ေႏြအစိမ္း” လို့နာမည္ေပးသည္။ အဂၤလိပ္လိုက “THE SUMMER GREEN” ေပါ ့။ က်ေနာ္က  ေမာင္သိန္းေဇာ္ကို ရွင္းျပရသည္။

“ဒီ အေမရိကမဲဇာမွာေတာ့၊ သစ္ပင္ေတြဟာ၊ ေႏြမွာပဲ စိမ္းခြင့္ရၾကတာပါ” လို့။

ဟုတ္ပါသည္။ ေဆာင္းေရာက္လွ်င္ သစ္ပင္ေတြအားလုံး အ၀တ္ခၽြတ္ၾကရေတာ့မည္။သစ္ေတာ အုပ္အုပ္ေတြအားလုံး ၀စ္လစ္စလစ္ျဖစ္ၾကရေတာ့မည္။ ေရခဲေလညွဥ္းဆဲေသာ၊ ႏွင္းခဲလြလြဖုံးလႊမ္းေသာ ရိုးတံၿပိဳင္းၿပိဳင္း ရြက္ေၾကြေတာကို က်ေနာ္ျဖတ္သန္းရပါဦးမည္။ သစ္ရြက္ေတြေၾကြလွ်င္ က်ေနာ္လြမ္းခ်င္ေနဦးမည္။ ၿပီးေတာ့ တိန္ေရွာက္ပိန္ရဲ့စကားတစ္ခြန္းကိုလည္း သတိရခ်င္ရေနဦးမည္။ တိန္ေရွာက္ပိန္က ေျပာခဲ့ဖူးသည္။

“အပင္ ျမင့္ခ်င္သေလာက္ျမင့္၊ အရြက္ေၾကြတဲ့အခါမွာေတာ့၊ အျမစ္ရွိရာ ျပန္လာရစၿမဲပဲ” တဲ့။

ေႀသာ္ … က်ေနာ္လည္း လြင့္ခ်င္သေလာက္လြင့္ၿပီးရင္ေတာ့၊ ကိုယ့္အျမစ္ရွိရာ၊ ခ်စ္သူတို့ရွိရာ၊ ကိုယ့္ကဗ်ာေလာကကို ျပန္ေရာက္ရမွာပဲ မဟုတ္လား။

တိုးေႏွာင္မိုးအတြက္ ေရးတဲ့အမွာ၊ ျမန္မာကဗ်ာလြမ္းစိတ္နဲ့ နိဂံုးခ်ဳပ္ပါတယ္။ ။

ေ အ ာ င္ ေ ၀ း
(စက္တင္ဘာ ၃- ၂၀၁၆)

Tuesday, October 18, 2016

ေ ဘ ာ့ ( ဘ္ ) ဒီ လ န္ ႀကီ း စ ာ ေ ပ ႏို ဘ ယ္ ဆု ရ တဲ့ ေ န ့ က



ေဘာ့(ဘ္)ဒီလန္ႀကီး စာေပႏိုဘယ္ဆုရတဲ့ေန ့က
က်ေနာ္ ကိုခင္၀မ္းကို အရမ္းသတိရေနခဲ့တယ္။
..............................................
.............................................
......................................
ဒီကဗ်ာ က်ေနာ္ ဆုံးေအာင္ဆက္မေရးခဲ့ရင္
ကိုခင္၀မ္းကို မခ်စ္ရာေရာက္ေတာ့မယ္
ေဘာ့(ဘ္)ဒီလန္ႀကီး စာေပႏိုဘယ္ဆုရတဲ့ေန ့ကေပါ ့။


ဟိုး ... ေရွးေရွးတုန္းက
ဒီလန္ ေသာမတ္(စ္) ဆိုတဲ့
ေ၀လ ကဗ်ာဆရာႀကီးတစ္ဦး ရွိခဲ့ဖူးတယ္။

ေနာက္ေတာ့ အေမရိကမွာ
ဒီကဗ်ာဆရာႀကီးကိုု အလြန္ေလးစားတဲ့ လူငယ္တစ္ေယာက္ဟာ
ေဘာ့(ဘ္) ဒီလန္ဆိုတဲ့နာမည္နဲ့
ဂီတစင္ျမင့္ေတြေပၚ တက္လာခဲ့တယ္။

၁၉၆၀ ခုႏွစ္ေတြဆီကေပါ ့
အေမရိကန္လူငယ္ေတြဟာ
ေဘာ့(ဘ္) ဒီလန္နဲ့ႀကီးျပင္းခဲ့တယ္လို့ဆိုပါတယ္။

က်ေနာ္တို့ဟာ က်ေနာ္တို ့ဆီမွာ
ဒဂုန္တာရာနဲ့ ႀကီးျပင္းခဲ့သလိုေပါ ့။

က်ေနာ္တို ့ဟာ က်ေနာ္တို့ဆီမွာ
ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္နဲ ့ႀကီးျပင္းခဲ့သလိုေပါ ့။

ေဘာ့(ဘ္) ဒီလန္ႀကီး စာေပႏိုဘယ္ဆုရတဲ့ေန ့
က်ေနာ္က သမိုင္းကိုျပန္စဥ္းစားမိတဲ့ေန ့ေပါ ့။

ဒီလန္က ဗီယက္နမ္စစ္ကိုဆန္ ့က်င္တဲ့
သီခ်င္းေတြ ေရးခဲ့ ဆိုခဲ့သူပါ။

က်ေနာ္တို့ဆီမွာ ေမာင္ေလးေအာင္တို့မ်ိဳးဆက္က
ဗီယက္နမ္စစ္ဆန္ ့က်င္ေရးကဗ်ာေတြေရးခဲ့တာေပါ ့။

တင္မိုး၊ ၾကည္ေအာင္၊ ေမာင္စြမ္းရည္
ေမာင္သင္းခိုင္၊ ေမာင္ေလးေအာင္
ဒီ ျမန္မာကဗ်ာေခတ္ၿပိဳင္ေတြက
ဒီလန္ႀကီးနဲ ့ႏိုင္ငံတကာေခတ္ၿပိဳင္ေတြပါပဲ။

ဒီလန္က လူ ့အခြင့္အေရးတိုက္ပြဲ၀င္လို့
ဂီတစင္ျမင့္ေပၚမွာ ေတာ္လွန္ေသာၾကယ္ပြင့္။

က်ေနာ္တို့ဆီမွာ က်ေနာ္တို့ကဗ်ာဆရာေတြက
လူ ့အခြင့္အေရးတိုက္ပြဲ၀င္လို့
သံတိုင္ၾကားမွာ ေၾကြလြင့္။

မတူတာေတာ့ မတူပါဘူး
ဒီလန္က ဒီလန္
က်ေနာ္တို့က က်ေနာ္တို့။

ဒီလန္က စစ္အာဏာရွင္စနစ္ကို မဆန့္က်င္ရပါဘူး
က်ေနာ္တို့က စစ္အာဏာရွင္စနစ္ကိုဆန့္က်င္ရင္း
စစ္အာဏာရွင္ေတြရဲ ့ဆန့္က်င္တာခံရ။

 ဒီလန္က အႏုပညာလြတ္လပ္ခြင့္အေၾကာင္းေျပာစရာမလိုဘူး
က်ေနာ္တို့က အႏုပညာလြတ္လပ္ခြင့္အေၾကာင္းေျပာရင္း
တျခားလြတ္လပ္ခြင့္ေတြပါဆံုးရွံဳးခံရ။

 ဒီလန္က ကဗ်ာဆရာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး
ကဗ်ာဆရာေတြက သူ့ကိုခ်စ္ၾကတယ္။

က်ေနာ္တို ့ဆီမွာ ကိုခင္၀မ္းကို
က်ေနာ္တို ့ခ်စ္ၾကသလိုေပါ ့။

ဒီလန္က သီခ်င္းကို ကဗ်ာလိုေရး
ဒီလန္က သီခ်င္းေတြ ကဗ်ာရြတ္သလိုဆို။
ကိုခင္၀မ္း စင္ေပၚတက္ သီခ်င္းဆိုတဲ့အခါ
ကဗ်ာရြတ္ေနသလို မဟုတ္လား။

ကိုခင္၀မ္းသီခ်င္းေတြဟာ
ကဗ်ာပါပဲ။

"ေရတြင္းေလးထဲကိုငံု့ၿပီး
ႏွင္းေရ ... လို့ေအာ္ခဲ့တယ္"
ကိုခင္၀မ္းဟာ
ကဗ်ာပါပဲ။

ဆရာတကၠသိုလ္ဘုန္းႏိုင္ ေျပာခဲ့တယ္
"ဂီတကို ကဗ်ာမွဳျပဳျခင္း" တဲ့
ဥပမာ- ကိုေစာညိန္း
ဥပမာ- ၿမိဳ ့မၿငိမ္း
ဥပမာ- စိုင္းခမ္းလိတ္
ဥပမာ- ကိုေန၀င္း
ဥပမာ- ကိုခင္၀မ္း။

ကိုခင္၀မ္းဟာ ကဗ်ာလားေျမာက္တဲ့သီခ်င္းေတြနဲ ့
က်ေနာ္တို ့ကိုလႊမ္းမိုးခဲ့တယ္။

ေဘာ့(ဘ္) ဒီလန္က
ကဗ်ာလားေျမာက္တဲ့ ဂီတအမွဳနဲ ့
စာေပႏိုဘယ္ဆုႀကီး ရခဲ့ၿပီ။

က်ေနာ္ ကိုခင္၀မ္းကို သတိရတယ္
ဒီလန္ႀကီး ဆုရတဲ့ေန ့ကေပါ ့။

"ဒီလန္" ဆိုတာ
ေ၀လဘာသာစကားမွာ
"ပင္လယ္" လို့အဓိပၸာယ္ရတယ္။

 ဒီလန္ေပါ ့
ေဘာ့(ဘ္) ဒီလန္ေပါ ့
ေခတ္ႀကီးတစ္ခုလုံး လိွဳင္းထန္ခဲ့ပါတယ္။

က်ေနာ္လား
က်ေနာ္ကေတာ့ ဗီဇာမရေသးတဲ့ျမစ္ကေလးမို့
ပင္လယ္ကိုေတာ့ မေရာက္ေသးပါဘူး။
"လမ္းရဲ ့သယ္ေဆာင္ရာ" တဲ့

 ကိုခင္၀မ္းေရးခဲ့သလို
က်ေနာ့္အတြက္ေတာ့
လိွဳင္းရဲ ့သယ္ေဆာင္ရာ ဟိုအေ၀းကိုေပါ ့။
က်ေနာ္ ကိုခင္၀မ္းကိုလြမ္းတယ္
ေဘာ့(ဘ္) ဒီလန္ စာေပႏိုဘယ္ဆု ရတဲ့ေန ့ကပဲေပါ ့။ ။

ေ အ ာ င္ ေ ၀ း
(၁၀- ၁၈- ၁၆)

Wednesday, September 21, 2016

ဗ ဟိ န္ း လ မ္ း



 သူ ေခၚတဲ့ေနာက္

....................
ဒဂုန္တာရာက
တရုတ္ျပည္အထိ လိုက္တယ္။

သူ ေခၚတဲ့ေနာက္
..........................
ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္က
ခေပါင္းေခ်ာင္းဖ်ားအထိ လိုက္တယ္။

သူ ေခၚတဲ့ေနာက္
........................
က်ေနာ္တို့က
ကမၻာအဆုံးအထိ လိုက္ခဲ့တယ္။ ။

ေ အ ာ င္ ေ ၀ း
(စက္တင္ဘာ- ၂၁၊ ၂၀၁၆)