Monday, January 16, 2017

က် ေ န ာ္ က မ စ္ ရွီ ဂ န္

 
က်ေနာ္က မစ္ရွီဂန္
နံရံေပၚမွာ၊ ေဗာ္လ္ရွီဗစ္ပုံေတြကပ္လိုက္။

က်ေနာ္က မစ္ရွီဂန္
ပေလြသံမွာ၊ အလမၸယ္ဆရာကိုကခိုင္းလိုက္။

က်ေနာ္က မစ္ရွီဂန္
နံရံေပၚမွာ၊ ေခ်ေဂြဗားရားပုံကိုေရးလိုက္
ျမစ္နက္ထဲမွာ၊ ဥကၠ႒ေမာ္နဲ့ေရကူးလိုက္
ႏွလုံးသားမွာ၊ ပန္းမ်ားပြင့္လိုက္
အာဖရိကန္ဗံုသံ
ေကာ့ဆက္ျမင္းခြာသံ
ဆမ္ဘာ ဆမ္ဘာ၊ တန္ဂိုအက
ရိုးမေပၚမွာ
ရဲေဘာ္ ရဲေဘာ္လို့ အက်ယ္ႀကီးေအာ္လိုက္
လေရာင္ထဲမွာ၊ ၾကယ္ေရာင္ေအာက္မွာ
တိုက္ပြဲေခၚသံ၊ အရိုင္းေခၚသံ၊ ခ်စ္သူေခၚသံ။

အဲဒီေခၚသံေတြၾကားမွာ
က်ေနာ္က မစ္ရွီဂန္။

မစ္ရွီဂန္မဲဇာမွာ
မတရားတဲ့အသံ၊ ဘာသံမွ မၾကားႏိုင္ပါဘူး။

မစ္ရွီဂန္မဲဇာမွာ
ေ၀းေျမရပ္ျခား၊ ႏွင္းေမွာင္ကႏၱာရၾကား

တရားမဲ့တဲ့အသံ၊ ဘာသံမွ မၾကားရပါဘူး။

မစ္ရွီဂန္မဲဇာမွာ
စစ္ပြဲေတြ မရွိပါဘူး။

တရားေသာစစ္ေထာက္ခံပြဲဆိုတာလည္း

ဒီမဲဇာမွာ မရွိပါဘူး။

မစ္ရွီဂန္မဲဇာၿမိဳင္
ႏွင္းဖုံးတဲ့ဂႏိုင္မွာ
မအိပ္ဘဲထိုင္ေနတဲ့ညဟာ က်ေနာ္ေပါ ့။

မစ္ရွီဂန္မွာ ည
ရန္ကုန္မွာ ေန့။

ဒီေန့ဟာ၊ ရန္ကုန္မွာ တရားေသာစစ္ကိုေထာက္ခံတဲ့ငပိန္းေတြ
ဆႏၵျပတဲ့ေန့လား။

ဒီေန့ဟာ၊ ရန္ကုန္မွာ စစ္ပြဲေတြရပ္လို့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလိုလားတဲ့
ျပည္သူေတြ ဆႏၵျပတဲ့ေန့လား။

မစ္ရွီဂန္မွာ ည
ရန္ကုန္မွာ ေန့။

ဒီေန့ဟာ၊ ရန္ကုန္မွာ စစ္ျဖစ္ခ်င္တဲ့ ငပိန္းေတြ
ရန္လိုတဲ့ေန့ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္။

ဒီေန့ဟာ၊ ရန္ကုန္မွာ စစ္ဆန့္က်င္သူေတြကို စစ္ေထာက္ခံသူေတြက
တိုက္ခိုက္တဲ့ေန့ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္။

ဒီေန့ဟာ
ဒုတိယဒီပဲယင္းေခတ္ကို ျပန္ေရာက္တဲ့ေန့။

ဒီေန့မွာ၊ ေျဖစရာတရားမရွိ
ဒါေပမဲ့၊ ဒီေန့ဟာ မစ္ရွီဂန္မဲဇာမွာ
ႏွင္းမုန္တိုင္းထန္တဲ့ေန့ပါပဲ။

ႏွင္းမုန္တိုင္းထဲမွာ
က်ေနာ္ မေသပါဘူး။

ႏွင္းမုန္တိုင္းေအာက္မွာ
က်ေနာ္ လမ္းေပ်ာက္မသြားပါဘူး။

က်ေနာ္က မစ္ရွီဂန္
အေမရိကန္အေရွ့ေျမာက္ဖ်ား

ႏွင္းမ်ားတဲ့ည။

အဲဒီညမွာ၊ ရန္ကုန္ဟာ ျမန္မာျပည္အေရွ့ေျမာက္ဖ်ား
ေျပးေျပးလြဲလြဲ၊ ေဆြမ်ိဳးကြဲသား
စစ္ပြဲေတြၾကား
အသက္ေပ်ာက္၊ လမ္းေပ်ာက္၊ အနာဂတ္ေပ်ာက္တဲ့
အျပစ္မဲ့တိုင္းရင္းသားျပည္သူေတြကိုယ္စား

စစ္ပြဲေတြရပ္
စစ္ပြဲေတြရပ္၊ စစ္ပြဲေတြရပ္
စစ္ပြဲေတြရပ္လို့ ေၾကြးေႀကာ္ေနမလား။

ေဟ့- စစ္ပြဲေတြဆက္ျဖစ္ဖို့
ဘယ္သူေအာ္ေနတာလဲ။

ေဟ့- တရားေသာစစ္ဆိုၿပီး ျပည္တြင္းစစ္ကို ဘယ္သူေတြ
သက္ဆိုးရွည္ေစခ်င္ရတာလဲ။

ဟိတ္- ပိုစတာေထာင္ၿပီး အာေဘာင္အာရင္းသန္ေနတဲ့
စစ္ေထာက္ခံသူငပိန္းတို့
တစ္ဆိတ္ ၿငိမ္စမ္း
ေဟာဟိုမွာ မင္းတို့ရဲ့ ေန၀င္းလာေနတယ္
ေသမင္းလာေနတယ္။

က်ေနာ္က မစ္ရွီဂန္
မစ္ရွီဂန္မဲဇာၿမိဳင္မွာ
စစ္ပြဲေတြ မရွိႏိုင္။

အေမရိကန္ျပည္တြင္းစစ္(၁၈၆၁- ၁၈၆၅)
ဂက္တီးစဘတ္စစ္ေျမျပင္မွာအဆုံးသတ္
ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္မလာေတာ့ဘူး။

အဲဒီမွာ၊ စစ္ဟာ ေသသြားတယ္
လူေတြ ရွင္လာတယ္။

လူေတြ ရွင္လာတယ္
စစ္ဟာ ေသသြားတယ္၊ အဲဒီမွာ။

အဲဒီမွာ၊ စစ္ဟာျပတိုက္ထဲေရာက္သြားတယ္
ေက်ာင္းသားေတြ သင္ခန္းစာယူၾကတယ္။

ျပည္သူေတြဖတ္ရွဳဆင္ျခင္ၾကတယ္
စစ္ဟာ စာအုပ္ေတြထဲေရာက္သြားတယ္၊ အဲဒီမွာ။

အဲဒီမွာ၊ စစ္ဟာ တကယ္ေသသြား
လူေတြ တကယ္ရွင္လာ၊ အဲဒီမွာ။

မစ္ရွီဂန္မဲဇာမွာ
က်ေနာ္က ရန္ကုန္ကိုျပန္ျပန္သြားတယ္။

ရန္ကုန္မွာ
က်ေနာ္က၊ ၁၉၄၈ ကို ခဏခဏေရာက္တယ္
အဲဒီမွာ၊ လြတ္လပ္ေရးရတယ္
အဲဒီမွာ
ျပည္တြင္းစစ္ စတာပါပဲ။

ေတာင္ငူကလည္း ေတာင္ငူ၊ ေမာင္းေထာင္ကလည္း ေမာင္းေထာင္
ရန္ကုန္ဟာ၊ ေသြးေလမမွန္ေတာ့ဘူး။

ကမၻာေပၚ သက္တမ္းအရွည္ဆုံးျပည္တြင္းစစ္
ရန္ကုန္လည္း စစ္ေျမျပင္ပဲ။

ရန္ကုန္မွာ၊ ျပည္တြင္းစစ္ဟာ ရွင္ေနတယ္
ရန္ကုန္မွာ၊ လူေတြဟာ ေသေနတယ္။

စစ္ဟာရွင္ေနတုန္း၊ ရန္ကုန္မွာ
ရန္ကုန္မွာ၊ လူေတြေသေနတုန္း။

ပုသိမ္က ငါ ့သူငယ္ခ်င္း စိုးအိမ္ ေျပာတယ္
“ငါက အိုစာတယ္၊ ျပည္တြင္းစစ္က အရြယ္တင္တယ္” တဲ့။

အဲဒီအရြယ္တင္တဲ့စစ္က
ေနျပည္ေတာ္ကို အလည္သြားတယ္
အဲဒီစစ္က ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို ယူမသြားဘူး။

အဲဒီ အရြယ္တင္တဲ့စစ္က
ငရဲျပည္ကို အလည္သြားတယ္
အဲဒီစစ္က လူဆိုးဗိုလ္ႀကီးေရႊေရႊကို ေခၚမသြားဘူး။

အဲဒီ အရြယ္တင္တဲ့စစ္ဟာ
ကတုတ္က်င္းကိုတူးတယ္။

အိုစာတဲ့ ျပည္သူေတြက
မသာက်င္းကို တူးၾကတယ္ေလ။

က်ေနာ္က မစ္ရွီဂန္
ႏွင္းထန္တဲ့ည
ႏွင္းဖုံးသြားတဲ့ အိမ္လြမ္းစိတ္ကို ျပန္တူးရတဲ့ညေပါ ့။

က်ေနာ္က မစ္ရွီဂန္
မစ္ရွီဂန္မဲဇာမွာ
က်ေနာ္ဟာ၊ အျပာေရာင္ေဗာ္ရွီဗစ္။

နံရံေပၚမွာ အနီစက္
နံရံေပၚမွာ၊ ေဗာ္ရွီဗစ္ပုံေတြ ကပ္လိုက္။

နံရံေပၚမွာ လီနင္
နံရံေပၚမွာ၊ ဘားေဒါ ့ပုံေတြ ကပ္လိုက္။

အဲဒီ ေဗာ္ရွီဗစ္က
ရန္ကုန္က ျပည္တြင္းစစ္ကို မႀကိဳက္ပါဘူး။

အဲဒီ အျပာေရာင္ေဗာ္ရွီဗစ္က
ျပည္တြင္းစစ္ကိုေထာက္ခံေနတဲ့ငပိန္းေတြကို မႀကိဳက္ပါဘူး။

ဟိတ္- ျပည္တြင္းစစ္ေထာက္ခံတဲ့ငပိန္းေတြ
ခဏ တိတ္စမ္း
ဟိုမွာ မင္းတို့ရဲ့အဘ လာေနတယ္
မရဏ လာေနတယ္။

စစ္ပြဲေတြရပ္
စစ္ပြဲေတြရပ္၊ စစ္ပြဲေတြရပ္
စစ္ပြဲေတြရပ္။

ဟိတ္- အေတာ့္ကိုပိန္းတဲ့ ငပိန္းေတြေရ
ေရနစ္ေနတဲ့ျမစ္ကို ျမင္ဖူးသလား
အဲဒါ ျပည္တြင္းစစ္ပဲ။

ဟိတ္- အပိန္းတကာ့ထြတ္ေခါင္ ငပိန္းေကာင္ေတြေရ
ကိုယ့္အၿမီး ကိုယ္ျပန္မ်ိဳတဲ့ေျမြကို ျမင္ဖူးသလား
အဲဒါ ျပည္တြင္းစစ္ပဲ။

စစ္ပြဲေတြရပ္
စစ္ပြဲေတြရပ္၊ စစ္ပြဲေတြရပ္
စစ္ပြဲေတြရပ္။

ဟိတ္- ငပိန္းတို့
တစ္ေန့၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေရာက္လာမယ္
မင္းတို့ဇာတ္ သိမ္းရမယ္။

သတင္းေကာင္းပါးပိမ့္
ႏွလုံးသားမ်ားၾကားခ်ိမ့္။

ဟိတ္- ငပိန္းတို့
တစ္ေန့၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေရာက္လာမယ္
မင္းတို့ဇာတ္ သိမ္းရမယ္။

ျပည္သူဟာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးပဲ
ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဟာ ျပည္သူ
တစ္ေန့ ေရာက္လာမယ္။

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ဟာ ျပည္သူ
ျပည္သူဟာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးပဲ
တစ္ေန့ ေရာက္လာမယ္။

က်ေနာ္က မစ္ရွီဂန္
မစ္ရွီဂန္မွာ၊ စစ္ပြဲေတြမရွိပါဘူး။

ရန္ကုန္မွာ၊ စစ္ပြဲေတြရပ္။

ေနျပည္ေတာ္မွာ
စစ္အာဏာရွင္စနစ္ေတြရပ္။ ။


ေ အ ာ င္ ေ ၀ း
(ဇန္န၀ါရီ ၁၆- ၂၀၁၇) 

Sunday, January 1, 2017

သ တ္ ပုံ ကို မွ န္ ေ အ ာ င္ ေ ရ း ၾက


အခုအခ်ိန္ဟာ
တိုင္းျပည္တည္ေထာင္စအခ်ိန္လား
တိုင္းျပည္ပ်က္တဲ့ အခ်ိန္လား။

သတ္ပုံကိုမွန္ေအာင္ေရးၾက။
အခုကာလဟာ
ၿငိမ္းခ်မ္းေနတဲ့ကာလလား
စစ္ပြဲေတြျဖစ္ေနတဲ့ကာလလား။

သတ္ပုံကိုမွန္ေအာင္ေရးၾက။
ဒီေန႔အေျခအေနဟာ
ပန္းေပါင္းတစ္ရာပြင့္တဲ့ အေျခအေနလား
ပန္းခင္းကိုျမင္းစီးၿပီးတက္နင္းတဲ့အေျခအေနလား။

သတ္ပုံကိုမွန္ေအာင္ေရးၾက။
ဒီေန႔အေနအထားဟာ
လေရာင္ေအာက္မွာ ျမင္း႐ိုင္းေတြ ခုန္ေပါက္ေနတဲ့အေနအထားလား
ရြက္သေဘၤာတစ္ေထာင္ေရခ် အလွတရားကိုစစ္ခင္းယူေနတဲ့အေနအထားလား။

သတ္ပုံကိုမွန္ေအာင္ေရးၾက။
က်ေနာ္ငယ္ငယ္ ခုနစ္တန္းေက်ာင္းသားဘ၀
(ပုသိမ္မွာ)
စင္ေပၚတက္ ႀကိဳး၀ိုင္းထဲ လက္ေဝွ႔ဝင္ထိုးေတာ့
နည္းျပဆရာက က်ေနာ့္ကို
"မင္း သတ္ပုံေကာင္းတယ္"
"မင္း သတ္ပုံေကာင္းတယ္" လို႔
အခါခါ ခ်ီးက်ဴး
က်ေနာ္ ေမာ္ဖူးတယ္။
ဒီတုန္းမွာ
ဘားမားအုန္းေရႊ
လက္ေ၀ွ့ထိုးရင္း ႀကိဳး၀ိုင္းထဲ
ဦးေႏွာက္ေသြးေၾကာျပတ္ ေသသြားေတာ့
အေဖက က်ေနာ့္ကို
လက္ေဝွ႔ထိုးခြင့္မျပဳေတာ့ပါဘူး။

က်ေနာ္သတ္ပုံေကာင္းတာ
အေဖ မသိပါဘူး။
က်ေနာ့္နည္းျပက အေဖ့ကို
"ဒီေကာင္ သတ္ပုံေကာင္းတယ္" လို႔ ေထာက္ခံလည္း
အေဖ လက္မခံေတာ့ပါဘူး။
အဲဒီကစၿပီး
က်ေနာ္သတ္ပုံေကာင္းတာ
တျခားလူေတြ မျမင္ရေတာ့ပါဘူး။

ႀကိဳး၀ိုင္းနဲ႔ေ၀းသြားေတာ့
က်ေနာ္လည္း သတ္ပုံေတြေမ့လာပါတယ္။

အခ်ိန္ၾကာတာနဲ႔အမွ်
သတ္ပုံေတြလည္း ညံ့သြားပါတယ္။

က်ေနာ္ ရွစ္တန္း
အခ်စ္စမ္းၿပီ။

ကိုးတန္း ဆယ္တန္း
လြမ္းမိုးသန္းေပါ့။

ထြန္းထြန္းဝင္းက
ခင္သီတာထြန္းကို ခ်စ္တယ္
ခင္သီတာထြန္းက ထြန္းထြန္းဝင္းကို ျပန္မခ်စ္ပါဘူး။

က်ေနာ္ အသည္းကြဲ
ဇီးဘိန္ဟိုတယ္အေပၚထပ္ေလွကားက လိမ့္က်။

ခ်စ္သူစြန္႔ပစ္
ေလွကားထစ္မွာ
သံုးႏွစ္သံုးမိုး။

ဒီလိုနဲ႔ ဆယ္တန္းေအာင္
ပုသိမ္ေကာလိပ္ေရာက္ေတာ့
က်ေနာ္ ႀကိဳး၀ိုင္းထဲျပန္ေရာက္သြားတယ္။

ဒီတစ္ခါတက္တဲ့ႀကိဳးဝိုင္းက
ႏိုင္ငံေရးႀကိဳးဝိုင္း။

မ ဆ လ စစ္အာဏာရွင္စနစ္နဲ႔ထိုးရတဲ့
ကမာၻမေၾကႀကိဳးဝိုင္းေပါ့။

ဘိုင္းခနဲ
မိႈင္းရာျပည့္ပြဲမွာ
က်ေနာ္ ေထာင္ထဲ ေမွာက္သြားတယ္။

ေထာင္ထဲမွာလည္း
ႀကိဳးဝိုင္းေတြအျပည့္
(ႀကိဳးတိုက္ထဲေနရတာကိုး)
က်ေနာ္လက္ရည္ျပန္တက္လာတယ္
သတ္ပုံေတြေကာင္းလာတယ္။

ေထာင္ကလြတ္ေတာ့
က်ေနာ္ ကဗ်ာဆရာျဖစ္လာ
သတ္ပုံေတြလည္းပိုေကာင္းလာ။

ဒီတစ္ခါ က်ေနာ့္နည္းျပက
စစ္အာဏာရွင္စနစ္ကိုယ္တိုင္ပဲ
ဒဂုန္တာရာေျပာတဲ့ မုဆိုးစိုင္သင္ပဲ။

က်ေနာ့္ကဗ်ာေတြ ခိုင္မာလာတဲ့တစ္ေန႔
ႀကိဳးဝိုင္းေပၚတက္ စိန္ေခၚပစ္တယ္
၁ ၉ ၈ ၈ ။
၁ ၉ ၈ ၈
ဒီတုန္းက ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က
ငါတို႔ပရိသတ္ပဲ။
(အခုေတာ့ ငါတို႔က သူ႔ပရိသတ္ျဖစ္သြားၿပီ)
ရွစ္ဆယ့္ရွစ္မွာ
ဦးေန၀င္းက တိုင္းျပည္ကို
အေရးႀကီးတဲ့မိန္႔ခြန္းတစ္ခုေျပာတယ္။

တစ္တိုင္းတစ္ျပည္လုံးငတ္ေနတဲ့အခ်ိန္
ဦးေန၀င္းက
အေရးႀကီးတဲ့မိန္႔ခြန္းကိုေျပာတယ္။

............................
" သ တ္ ပုံ ကို မွ န္ ေ အ ာ င္ ေ ရ း ၾက " တဲ့။
.....................................
အေရးႀကီးတဲ့မိန္႔ခြန္းက ဦးေနဝင္းကိုေျပာတယ္
"သတ္ပုံကို မွန္ေအာင္ေရးၾက" တဲ့။

တေယာက နီရိုးဘုရင္ကို ထိုးတယ္
"သတ္ပုံကို မွန္ေအာင္ေရးၾက" တဲ့။

နီရိုးဘုရင္က ဦးေနဝင္းကိုထိုးတယ္
"သတ္ပုံကို မွန္ေအာင္ေရးၾက" တဲ့။

က်ေနာ္သတ္ပုံေကာင္းတာ
ဦးေနဝင္း သိမသြားရွာပါဘူး။

ဦးေနဝင္းအသုဘမွာလည္း
က်ေနာ္ ခဲမေပါက္လိုက္ရပါဘူး။

က်ေနာ့္အေဖကေတာ့
သူမေသခင္
က်ေနာ္ သတ္ပုံေကာင္းမွန္း သိသြားခဲ့ပါတယ္။

သတ္ပံုေကာင္းလြန္းေတာ့
ခြပ္ေဒါင္းအလံ ေရႊ၀ါေရာင္စြန္းၿပီး
က်ေနာ္လည္း ေညာင္းရ ယြန္းရေတာ့တာေပါ့။

ဦးေန၀င္းကို က်ေနာ္မေမ့ပါဘူး
သူဖ်က္ဆီးသြားတဲ့ ယူနီယံကိုလည္း
က်ေနာ္တို႔ျပန္မေဆာက္ႏိုင္ေသးပါဘူး။
(ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကေတာ့ ျပန္ေဆာက္မယ္လို႔ေျပာထားတယ္)

ဦးသန္းေရႊကိုလည္း က်ေနာ္မေမ့ပါဘူး
သူဖ်က္ဆီးသြားတဲ့ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ႀကီးကိုလည္း
က်ေနာ္တို႔ ျပန္မျပဳျပင္ႏိုင္ေသးပါဘူး။
(ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကေတာ့ မျဖစ္မေနျပန္ျပင္မွာပါ)

ဦးသိန္းစိန္ႀကီးကိုလည္း က်ေနာ္မေမ့ပါဘူး
သူဖ်က္ဆီးသြားတဲ့ျပည္ေထာင္စုကိုလည္း
က်ေနာ္တို႔ ျပန္မထူေထာင္ႏိုင္ေသးပါဘူး။
(ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကေတာ့ ျပန္ထူေထာင္ဖို႔လုပ္ေနပါတယ္)

သူပုန္ေမြးၿပီး တိုင္းျပည္အုပ္ခ်ဳပ္သြားတဲ့ဦးေန၀င္းကို
က်ေနာ္ခြင့္မလႊတ္ပါဘူး။
ဦးသန္းေရႊတို႔၊ ဦးသိန္းစိန္တို႔ ဆက္ေမြးခဲ့တဲ့ျပည္တြင္းစစ္ကိုလည္း
က်ေနာ္ မခ်စ္ပါဘူး။

မိတ္ေဆြ-
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ႀကိဳးပမ္းေနတဲ့
ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကိုမွ မယုံၾကည္ရင္
ခင္ဗ်ား ဘာကိုယံုၾကည္မွာလဲ။

မိတ္ေဆြ-
ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကိုခ်စ္ရင္
စစ္ကိုဆန္႔က်င္ရမယ္။

အျပစ္မဲ့တဲ့ျပည္သူေတြအတြက္
အျပစ္ရွိတဲ့စစ္ပြဲေတြရပ္။

အနာဂတ္ရွိတဲ့ႏိုင္ငံေတာ္အတြက္
အနာဂတ္မဲ့တဲ့စစ္ပြဲေတြရပ္။

တရားတဲ့ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြအတြက္
မတရားတဲ့စစ္ပြဲေတြရပ္။

ျပည္တြင္းျဖစ္စစ္ပြဲေတြ ခ်က္ခ်င္းရပ္
ျပည္တြင္းျဖစ္အမုန္းတရားေတြ ခ်က္ခ်င္းရပ္
ျပည္တြင္းျဖစ္သံသယေတြ ခ်က္ခ်င္းရပ္။

ျပည္တြင္းစစ္ကို ခ်စ္ေနတဲ့သူေတြ
စစ္ေဘးသင့္လို႔ မေသၾကပါေစနဲ႔။

ျပည္တြင္းစစ္ကို ပစ္ေထာက္ခံေနတဲ့သူေတြ
စစ္ဒဏ္သင့္လို႔ မေသၾကပါေစနဲ႔။

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ႀကိဳးပမ္းေနတဲ့
ၿငိမ္းခ်မ္းေရး
ေအာင္ျမင္ပါေစ။

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ႀကိဳးပမ္းေနတဲ့
ၿငိမ္းခ်မ္းေရး
အဓြန္႔ရွည္ပါေစ။

စစ္ပြဲေတြရပ္
စစ္ပြဲေတြရပ္
ေသနတ္ေျပာင္းက ပန္းမ်ားပြင့္ေစ။

စစ္ပြဲေတြရပ္
စစ္ပြဲေတြရပ္
ကတုတ္က်င္းက ပန္းနံ႔သင္းေစ။

ဒီေန႔ဒီအခ်ိန္က
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို "ခ် စ္" ရမွာလား
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို "ပ စ္" ရမွာလား။
သတ္ပုံကို မွန္ေအာင္ေရးၾက။ ။

(၂၀၁၇ သို႔ ....)
ေ အ ာ င္ ေ ၀ း
၁၂- ၂၇- ၁၆
ေခတၱ- မစ္ရွီဂန္
အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စု။ 

Thursday, October 27, 2016

အ ရြ က္ ေ ၾကြ ေ တ ာ့ ၊ အ ျမ စ္ ရွိ ရ ာ ျပ န္ လ ာ ရ စ ၿမဲ


တိုုးေႏွာင္မိုုးကဗ်ာစာအုုပ္အတြက္ အမွာစာ



၂၀ ရာစုေႏွာင္း ျမန္မာကဗ်ာေတြကို တန္းစီခ်ေရးၾကည့္လိုက္လွ်င္၊ ၂၀ ရာစုေႏွာင္း ျမန္မာကဗ်ာလမ္းေၾကာင္းကို အၾကမ္းဖ်င္းေျပာႏိုင္လိမ့္မည္ဟု ယူဆပါသည္။

ေမာင္ယဥ္မြန္တို့၊ ေမာင္ေလးေအာင္တို့ကပဲ စၾကည့္လိုက္ၾကပါစို့။

သူငယ္ခ်င္းတို့၏အသည္းႏွလုံးမ်ား
မျပန္ရဲဘူး၊ ဆည္းဆာႀကဴးရင္

အမူးသမား၊ စုေ၀းနားေန

အရိပ္ေပြသည့္၊ စိတ္ေလသူခ်င္း

ရင္းႏွီးႀကရာ၊ ဓာတ္တိုင္ျပာေအာက္

ေရာက္သြားမိျပန္။

တစ္ရံေရာမ်ား၊ ႀကိမ္ဖန္မ်ားစြာ

ညည္းတြားလာၾက၊ ရင္နာရ၏

ညေဟာင္းမ်ားကို၊ အလိုျပည့္ႏိုး

စိတ္နဲ့ကိုးကြယ္၊ ရယ္လည္းရယ္ခ်င္

အလည္လြန္က်ဴး၊ အခ်စ္မူးတို့

ကူးစက္ရွည္လ်ား၊ ရွဳိက္သံမ်ားက

တံခါးမရွိပါတကား။ ။

ေမာင္ယဥ္မြန္(၁၉၃၉- ၁၉၇၀)

ေမာင္ယဥ္မြန္တို့၊ ေမာင္ေလးေအာင္တို့ေခတ္က အက်ယ္ႀကီးျဖစ္သည္။ ထင္ရွားသည့္စာအုပ္တခ်ိဳ့ကို ျပပါဆိုလွ်င္ … ေမာင္ယဥ္မြန္၊ ေမာင္ေလးေအာင္- လကြယ္ည(၁၉၆၂)၊ ေမာင္သင္းခိုင္(ပါ) ကဗ်ာဆရာ(၁၀)ဦး - ေတာ္လွန္ကဗ်ာ(၁၉၆၉)၊ ေအာင္ျပည့္- ေနရစ္ေတာ့ျမသီလာ(၁၉၇၀) စသည္ျဖင့္။ ေတာ္လွန္ကဗ်ာ (၁၉၆၉)ကို တုန့္ျပန္တိုက္ခိုက္သည့္ ၿငိမ္းေက်ာ္၊အညာတမာ၊ ငသိုင္းေခ်ာင္း၀ံသာတို့အုပ္စု၏ ကဗ်ာအႏုပဋိေလာမ ဆိုသည့္စာအုပ္လည္း ဂယက္ထခဲ့သည္။

မိုးေ၀ကဗ်ာလွဳပ္ရွားမွဳထြန္းကားခဲ့သည့္အခ်ိန္ျဖစ္သည္။”ျမန္မာကဗ်ာမွာ ေမာ္ဒန္ဆိုလို့ မူးလို့မွ ရွဴစရာ မရွိဘူး” လို့ ေမာင္သာႏိုးက ထင္းရွဴးပင္ရိပ္(၁၉၆၉) ကေန တပ္လွန့္လိုက္သည့္အခ်ိန္လည္းျဖစ္သည္။ ထို
ေခတ္မွာ ျဖစ္ဖဲေတြမ်ားသည္။ ေမာင္သင္းခိုင္၊ ေမာင္ခိုင္မာ၊ ေဇာ္(ပ်ဥ္းမနား)၊ သစၥာနီ၊ ေမာင္ေသြးသစ္၊ ေအာင္ဇင္မင္း၊ ေမာင္ေအာင္ပြင့္၊ ေမာင္စိမ္းနီ၊ ေမာင္လူမိွန္၊ ေမာင္သင္းပန္၊ နီေမာင္၊ မစိမ္းပင္ စသည္ … ။

ေအာင္ခ်ိမ့္၊ ေဖာ္ေ၀း၊ ေမာင္ေခ်ာႏြယ္။ သုခမိန္လိွဳင္၏ ဂၽြန္လ၏မိုးေရမ်ား ထိုစဥ္ကရြာသြန္းခဲ့သည္။ ထိုေနာက္ မင္းသိုက္မြန္၊ ေအာင္သက္ေထြး၊ ညိဳသစ္၊ ငခါး(ကြမ္းၿခံကုန္း)၊ ေကာက္ႏြယ္ကေနာင္၊ ေမာင္နီမြန္၊ ေကတုဘုန္းေမာ္၊ သခြပ္နီ စသည္ စသည္ … ။

ထိုမွလြန္ေသာ္ … ၊ ၾကယ္မ်ားလြန္ေသာ္ … ။


အနာဂတ္၏ ထိုေနရာ

(၁)

ထိုေနရာ
ေ၀းကြာသည္လား
ျမဴေငြ့မ်ားလို၊ ေလအို၀ဲေနာက္
လြင့္ေပ်ာက္တတ္မည့္
တိက်မဲ့ကင္း ေနရာလား။

ထိုေနရာ
သြားရာလမ္းစ၊ ခဲခက္လွသလား
စကားတီးတိုး၊ ေခ်ာက္ခ်ားစိုးရိမ္သံ
လြင့္ပ်ံလွဳပ္ခတ္ ေနမည္လား။

(၂)

ေရာက္လြယ္မဟုတ္
ခက္ခဲဟုတ္၏၊ သို့ေသာ္ …
သရုပ္သ႑ာန္၊ မွန္ကန္ပီသ
ေမႊးျမ ထိုေနရာ။

တိမ္အရုပ္လား
လားလားမဟုတ္၊ ေက်ာက္တိုင္ရုပ္လို
ငုတ္ငုတ္ခိုင္ခိုင္ ထိုေနရာ။

(၃)

မညည္းမညူ၊ ခရီးတူမ်ား
မသြား မေရာက္၊ သြားမွ ေရာက္လိမ့္
မေၾကာက္တရား၊ ေ၀စည္ပြားသစ္
လာ … သြားၾကစို့
ငါတို့အတူ
ဆူးေျငွာင့္ယူႏုတ္၊ ခလုတ္ေက်ာ္နင္း
မီးျပင္းလွ်ံေငြ့၊ ေခ်ာက္ကမ္းေတြ့ ျဖတ္
တစ္ေန့ေရာက္မည္၊ ေရာက္ရမည္။

(၄)

သာသည့္ေျမသို့၊ ကူးတို့မရွိ
တို့၏စုအား၊ ယာဥ္ရထားတည့္
သံမဏိေျခလွမ္း၊ ျဖတ္သန္းခိုင္က်ည္
“လာေလ … ခ်ီၾကစို့
ငါတို့ေရွ့မွာ … “
အနာဂတ္၏ ထိုေနရာ။ ။

မင္းညိဳစင္
(ရွဳမ၀၊ ၁၉၇၇)



ထို့ေနာက္ ၁၉၈၀ ခုႏွစ္မ်ားကိုေရာက္ေတာ့ ရွဳမ၀တြင္ မအိ တစ္ေခတ္ျဖစ္ခဲ့သည္။ မအိ ရဲ့ “အသံအက္သြားတဲ့ေခါင္းေလာင္းေလး” က ေခတ္ကိုေရာ၊ ကဗ်ာေလာကကိုပါ အသံအက်ယ္ႀကီး လွဳပ္ႏွဳိးႏိုင္ခဲ့သည္။ ထို ၈၀ ခုႏွစ္မ်ားအတြင္းမွာ က်ေနာ္တို့မ်ိဳးဆက္ အုပ္လိုက္ႀကီး ကဗ်ာေရစီးေၾကာင္းထဲ ေရာက္လာခဲ့ၾက တာျဖစ္သည္။

လွသန္း၊ ကြန္စစ္ေကာင္း၊ ေမာင္ၾကည္သာ၊ ေမာင္ခင္သာ၊ ခင္၀င္းသစ္၊ ျမင့္ဦးဦးျမင့္၊ ေမာင္သာခ်ိဳ၊ ယမုံ၊ ေနစိမ့္၊ ခင္လြန္း၊ ျမျမင့္မိုရ္၊ ေဇာင္းထက္၊ ေစာေဒေ၀ါ၊ ေျမႏု၊ ေအာင္ေ၀း၊ စိုးအိမ္၊ မင္းထက္ေမာင္၊ ျမတ္လိွဳင္း၊ စည္သူၿငိမ္း၊ ေမာင္ေကာက္၊ မြန္၊ မနီတာ၊ ေမာင္လြမ္းဏီ၊ဗဟိန္းေအာင္၊ ေစာေ၀၊ ေမာင္စမ္းေအး(သဲကုန္း)၊ ထြန္းေ၀ျမင့္၊ စန္းဦး၊ သစ္ၿငိမ္း စသူ စသူတို့ ။


သႀကၤန္ည
ခူးလိုက္ၾကေဟ့
လမ္းမကိုထြက္၊ ပိေတာက္တစ္ခက္။

ပြင့္ခ်င္ဦးေလ
မိုးလုံးအ၀ါ၊ ဒဏ္ရာေၾကမြ
လမ္းမကတၱရာ၊ ေရထဲပါၿပီ။

ေအး
ဧပရယ္ေႏြလ၊ သႀကၤန္ညမွာ
ေကာင္မေလးေတြ
ပိေတာက္တေစၦ ေျခာက္ပါေစ။ ။

သခြပ္နီ
(လုံမေလး၊ ၁၉၈၇ ဧၿပီ)

မဂၢဇင္းမ်ားသည္ ျမန္မာကဗ်ာလမ္းေၾကာင္းကို အမ်ားႀကီးေမာင္းႏွင္ေပးႏိုင္ခဲ့သည္။ ထိုစဥ္က မဂၢဇင္းေတြ အေျမာက္အျမားမထြက္ရွိေသးေသာ္လည္း၊ အားလုံးလိုလိုက ကဗ်ာကို ေနရာေပးေဖာ္ျပခဲ့ၾကပါသည္။ ေသြးေသာက္၊ ရွဳမ၀၊ မိုးေ၀တို့ၿပီးလွ်င္၊ ေပဖူးလႊာ၊ ခ်ယ္ရီ၊ မေဟသီ၊ စံပယ္ျဖဴ၊ လုံမေလး၊ ရုပ္ရွင္ေအာင္လံ၊ ရုပ္ရွင္မ်က္မွန္၊ စစ္ျပန္၊ ဂီတပေဒသာ၊ သေျပ စသျဖင့္။

ထိုစဥ္က ကဗ်ာက မ်ားစြာ မရွဳပ္ေထြးလွေသးပါ။ အစဥ္အလာကာရန္စနစ္နဲ့ေရးသည့္ကဗ်ာႏွင့္ ေခတ္ေပၚကဗ်ာ (လြတ္လပ္ကာရန္) ဟူ၍ ႏွစ္မ်ိဳးသာရွိသည္။ မဂၢဇင္းေတြက သူ့အႀကိဳက္ႏွင့္သူ ေရြးခ်ယ္ေဖာ္ျပၾကသည္။ တခ်ိဳ့အယ္ဒီတာေတြက ႏွစ္မ်ိဳးစလုံးကို ယွဥ္တြဲေဖာ္ျပေပးခဲ့ၾကသည္။

ျမန္မာကဗ်ာသမိုင္း(မဂၢဇင္းကဗ်ာသမိုင္း)သည္ ၁၉၇၀ တစ္၀ိုက္က ႏိုင္ငံတကာ၀ါဒ၊ တတိယကမၻာစစ္ တားဆီးေရး၊ ဗီယက္နမ္စစ္ဆန့္က်င္ေရး တိမ္းညႊတ္မွဳႏွင့္ လိွဳင္းရိုက္ကာ ျမန္မာကဗ်ာအေရြ့တစ္ခုျဖစ္ေပၚခဲ့သည္။ ၁၉၈၈ ရွစ္ေလးလုံး လူထုအေရးေတာ္ပုံႀကီး ျဖစ္ပြားၿပီးေနာက္၊ ျမန္မာကဗ်ာသည္ ေနာက္ထပ္တစ္ဖန္ အေရြ့ႀကီးႀကီးတစ္ခု အရွိန္ျပင္းျပင္းႏွင့္ေရြ့ခဲ့ပါသည္။ ထိုအေရြ့မွာ ေခတ္ေပၚကဗ်ာသည္ ျမန္မာကဗ်ာလမ္းသစ္၏ ပင္မေရစီးေနရာေရာက္လာသည္အထိ ေရြ့ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။

ျမန္မာေခတ္ေပၚကဗ်ာသည္ ၁၉၇၀ ေလာက္ကစ၍၊ ေျမစမ္းဘိန္းစိုက္ လုပ္ခဲ့သည္ဟုဆိုလွ်င္၊ ၁၉၈၈ အလြန္၊ ၉၀ ခုႏွစ္မ်ားတြင္မူ တံခြန္စိုက္ႏိုင္ခဲ့ၿပီဟု ဆိုႏိုင္ပါသည္။ တစ္ပါတီ စစ္အာဏာရွင္စနစ္တစ္ခုတည္း ေအာက္တြင္ ခါးစီးခံျဖတ္သန္းလာခဲ့ရေသာ အႏွီ ျမန္မာကဗ်ာေခတ္ႏွစ္ေခတ္(၇၀ ခုႏွစ္ကာလမ်ား ႏွင့္ ၉၀ ခုႏွစ္ ကာလမ်ား)သည္ တိမ္းညႊတ္ပုံ၊ ရင္ခုန္ပုံ၊ သြန္းခတ္ပုံ မတူၾကေပ။ ၇၀ ခုႏွစ္ကာလမ်ားတြင္ ကဗ်ာအတတ္ ပညာကို ကၽႊဲကူးေရပါပဲ သေဘာထားခဲ့သည္။ အဘိဓမၼာျပႆနာက ဦးစားေပးျဖစ္ခဲ့သည္။ ၉၀ ခုႏွစ္ကာလမ်ား တြင္မူ ကဗ်ာအတတ္ပညာ နည္းနာျပႆနာကို၊ အဘိဓမၼာေရးႏွင့္တန္းတူထား၍ အေလးေပးျမွင့္တင္လာခဲ့ၾကပါသည္။

၉၀ ခုႏွစ္ကာလမ်ားမွာ ကဗ်ာေတြ ဘယ္လိုစီးဆင္းခဲ့ၾကပါသလဲ။ ဘယ္လိုအေျခအေနမ်ိဳး၊ ဘယ္လိုမိုးေကာင္းကင္၊ ဘယ္လိုရာသီဥတုမွာ ဒီကဗ်ာေတြ စီးဆင္းခဲ့ၾကတာလဲဆိုတာကေတာ့ ေမးဖို့ပင္ မလိုအပ္ေတာ့ပါ။ ခါးသီးတူးအန္လွသည့္ တစ္ပါတီ စစ္အာဏာရွင္စနစ္၏ျပ႒ာန္းမွဳေၾကာင့္သာ၊ တစ္နည္း စာေပအႏုပညာလြတ္လပ္ခြင့္ဆိတ္သုဥ္းမွဳေၾကာင့္သာ၊ အဲဒီကဗ်ာမ်ားဟာ အႏုပညာလည္းေျမာက္၊ အဘိဓမၼာလည္း ေရာက္၊ ထိုးေဖာက္ ထြန္းေတာက္ခဲ့တာျဖစ္သည္ဟု ဆိုခ်င္ပါသည္။ မတရားဖိႏွိပ္မွဳေၾကာင့္သာလွ်င္၊ ျမန္မာ ကဗ်ာေတြ လြတ္လပ္ၿပီး လွပေနျခင္းျဖစ္သည္ပဲ မဟုတ္လား။

ဖိႏွိပ္မွဳရွိလွ်င္၊ ခုခံမွဳ ရွိစၿမဲ။ ျမန္မာကဗ်ာ၏ခုခံမွဳက ကဗ်ာကို ရန္သူမျမင္ေအာင္၀ွက္ျခင္းျဖစ္သည္။ ရန္သူမျမင္ေအာင္လုပ္ရသည့္အခါ ပရိယာယ္ကၾကြယ္၀ထြန္းကားလာသည္။ တစ္နည္း အႏုပညာအားေကာင္းလာသည္ မဟုတ္လား။

၉၀ ခုႏွစ္ကာလမ်ားရဲ့ေခတ္ေပၚကဗ်ာေတြဟာ၊ ပါတီစုံ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ေအာက္မွာ နာက်င္ေၾကကြဲ ထိခိုက္ၿပိဳလဲေနရတဲ့ျပည္သူေတြ(ကဗ်ာဖတ္သူေတြ)ကို တစ္စုံတစ္ရာ အတိုင္းအတာတစ္ခုအထိေတာ့၊ ဒဏ္ရာ အနာတရေတြက သက္သာေအာင္ ေျဖသိမ့္ေဖးမေပးႏိုင္ခဲ့တယ္လို့ ယူဆခ်င္ပါသည္။

က်ေနာ္ကေတာ့ လြမ္းတိုင္းျပန္ဖတ္၍။ ဖတ္တိုင္းလည္း ျပန္ျပန္လြမ္းေနမိပါသည္။

ရွဳေမွ်ာ္ခင္း
အဆုံးမရွိေအာင္က်ယ္၀န္းတဲ့
အမွားထဲ
တိမ္ေတြကလွလိုက္တာ
ကိုယ့္မွာ တရားနဲ့ေျဖေနရတယ္။ ။

ေမာင္သိန္းေဇာ္
(၁၉၉၁)

+++

မိုး
ဒီလိုပါပဲ
ပီပါလွိမ့္ရတာ ေမာလို့ဆိုၿပီး
ယပ္ကေလးျပင္းျပင္းခတ္ကာ
ေဆးလိပ္ကို အားပါးတရဖြာရွဳိက္လိုက္တယ္

ၿပီးေတာ့
ဂေဟေဆာ္လိုက္ပါလား
မလုံတဲ့ေနရာက ဖိတ္က်ကုန္ေတာ့တာပဲ။ ။

ေအာင္ဘညိဳ
(၁၉၉၃)

+++

သစ္စက္

သစ္လုံးေတြ
တဂ်ီးဂ်ီးေအာ္ငိုသံ
သူ မခံစားႏိုင္။

မ်ားမ်ားခြဲ
မ်ားမ်ားရက္စက္မယ့္
၀ိုင္းဆရာရဲ့
ေသာကလႊ၀ိုင္းက
ရင္ထဲမွာလည္ေနၿပီ။

တို့အေသြးအသား
လႊစာသက္ေသေတြက
ေတာင္ပုံရာပုံ။ ။

မိုးေက်ာ္ေအာင္
(ရုပ္ရွင္ေတးကဗ်ာ၊ ၁၉၉၄ မတ္)

+++

ႏြားေက်ာင္းသား
တစ္ေမွ်ာ္တေခၚ
ကြင္းျပင္ႀကီးထဲ
ရႊင္ျမဴးဖြယ္ေန့တစ္ေန့ကို
ေအာ္ေခၚၾကည့္မိတာ
ခေလာက္သံျပန္မၾကားရဘူး
သီခ်င္းမသီျဖစ္ပါ
အရြက္မဲ့သစ္ပင္ေအာက္မွာ
အိပ္မက္ေတြ လႊတ္ေက်ာင္းထားေပမဲ့
မိုးမက်ေသးတာမို့။ ။

အိုေအာင္
(ရုပ္ရွင္ေတးကဗ်ာ၊ ၁၉၉၅ ဇန္န၀ါရီ)

+++

စံပယ္ပြင့္ခ်ိန္


ငါ ့ဦးေခါင္းေပၚက ျမက္ခင္းစိမ္းေလးေပၚ
ေက်ာက္တုံးေတြၿပိဳလာသလို
မိုးေတြရြာလာတယ္။

ေကာင္မေလးေရ-
တို့ၿမိဳ့က
စံပယ္ေတြပြင့္ရဲ့မဟုတ္လား
ေျပာလိုက္ပါ
စံပယ္ေရ-
ၾကယ္ေတြေၾကြေအာင္ မျပဳစားပါနဲ့လို့။

ငါကေတာ့
ေခါင္းကပတ္တီးေျဖရင္း
လြမ္းလြမ္းဆြတ္ဆြတ္သတိရေနမိတယ္။ ။

၀င္းျမင့္
(ပိေတာက္ပြင့္သစ္၊ ၁၉၉၆)

+++

ၿဂိဳဟ္သား


သဘာ၀တရားကိုသစၥာေဖာက္ဖို့
ပဥၥမေျမာက္ျဒပ္စင္တို့လာေခ်ၿပီ
ေကာင္းကင္မွာမီးေရာင္တ၀င္း၀င္းနဲ့
သူတို့ဆင္းလာခဲ့တာ
က်ေနာ့္ဂ်ံဳခင္းထဲေပါ ့

ဒီလိုနဲ့
က်ေနာ့္ဘ၀ဂ်ံဳခင္းလည္း
မီးေလာင္ပ်က္စီးခဲ့။

ေႀသာ္ … ဂ်ံဳေတြဟာ မမွည့္ခင္ပဲ
စိမ္းၾကတာ မဟုတ္လား။ ။

ပိုင္သ
(၁၉၉၇ ?)

+++

နံရံဂစ္တာ
ခုံတန္းျပာေတြ မျပာတဲ့အထဲ
လေရာင္၀ါလည္း မ၀ါေတာ့
စံပယ္ပြင့္ေတြ မပြင့္ဘူး။

မာနနဲ့ခ်ိတ္တြယ္ေနတဲ့မိုးေတြ
ရည္ရြယ္ခ်က္မဲ့ေလေတြဆီ
ေရာက္လာေပမဲ့ မလာေတာ့ဘူး။

ၾကည့္ရင္ျမင္ႏိုင္ေပမဲ့
ၾကည့္လို့မွ မျမင္ႏိုင္ေအာင္
ႏွင္းေတြက်ေနတာပါ ႏွင္း

ခံစားခ်က္ျပင္းထန္တဲ့ရင္ခြင္တစ္လုံးဟာ
လြမ္းလို့ေသေတာင္ မလြမ္းေတာ့ဘူး။ ။

၀ိုင္ခ်ိဳ
(ရုပ္ရွင္ေတးကဗ်ာ၊ ၂၀၀၀ ၾသဂုတ္)

+++

ရွင္ကြဲ
ညေတြထဲ
လြမ္းလိုက္တာ ႏွင္း
ျမစ္က ခိုးနားေထာင္မွာစိုးလို့
အိပ္မက္ေတြ ေမာ့ေမာ့ေသာက္ရင္း
ရင္ခုန္ဖို့ထိတ္လန့္ေနရသူပါ

မ်က္လုံးေတြမိွတ္မရတဲ့အခါ
အၿမဲတမ္း လြမ္းစိတ္နဲ့ေလာင္
ညစဥ္ညတိုင္း ကုတင္နဲ့ေက်ာနဲ့ကပ္
ဒီလိုနဲ့ေ၀းရေတာ့မွာလား

က်စ္က်စ္ပါေအာင္ဆုပ္ထားတဲ့ ခ်စ္ျခင္းေတြ
ကြင္းျပင္ထဲ ဟစ္ေအာ္ေျပးေနရၿပီ

တကယ္ဆို
ခ်စ္ကံေခသူရဲ့နိဂံုးဟာ ဒီလိုပဲ

ခြဲခြာျခင္းကို ေဆးထည့္လို့မရဘူးလားကြယ္။ ။

တိုးေႏွာင္မိုး
(ရနံ့သစ္၊ ၂၀၀၀ ေမ)

ျမန္မာကဗ်ာေတြကိုလြမ္းသည္။ အေမရိကမဲဇာမွာေတာ့ ေႏြက ေႏွာင္းလုၿပီ။ မၾကာမီ ေဆာင္းဦး ၀င္
ေတာ့မည္။ က်ေနာ္က ၂၀ ရာစုေႏွာင္း ျမန္မာကဗ်ာေတြအေၾကာင္းကို ျပန္စဥ္းစားေတြးေတာေနမိသည္။

လြမ္းၿမိဳင္ေက်းရဲ့အေ၀းမွာေတာ့၊ က်ေနာ္ ၈၈ အေရးေတာ္ပံုႀကီးအလြန္၊ ၉၀ ခုႏွစ္ေတြမွာ အၿပိဳင္း အရိုင္း ဖူးပြင့္ေ၀ဆာလာခဲ့ၾကသည့္ ကဗ်ာဆရာမ်ိဳးဆက္ကို ျပန္အမွတ္ရလာသည္။

မႏၱေလးက၊ ေတာင္ငူက၊ ပ်ဥ္းမနားက၊ မုံရြာက၊ ေတာင္တြင္းက၊ ျမစ္၀ကၽြန္းေပၚက၊ သာမိုင္းခမ္းက၊ ျမန္မာျပည္ေျမာက္ပိုင္းက စသည္နဲ့။ ေလေျပသုန္၊ ႏိုင္သစ္နီ၊ ေမာင္ေမာ္ကြန္း၊ စံညီမ္းဦး၊ ေ၀းေခါင္၊ မိုးေ၀း၊ စိုင္း၀င္းျမင့္၊ ကိုေရြး၊ ေအးမင္းေစာ၊ ခင္ေဇာ္ျမင့္၊ K ျမႏြယ္၊ျမတ္ စသည္နဲ့။ သူတို့ႏွင့္မေရွးမေႏွာင္းေသာ္လည္းေကာင္း၊ ေရွ့ဆင့္ေနာက္ဆင့္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ၀ိုင္ခ်ိဳ၊ မ်ိဳးမင္းညိန္း၊ တိုးေႏွာင္မိုး၊ ေအာင္ရင္ၿငိမ္း၊ ၾကည္ေဇာ္ေအး၊ ေအာင္လြန္းၿမိဳင္၊ ေအာင္ခိုင္ျမတ္၊ ရာမ်ိဳး၊ သားဦး၊ ေနပန္ဦး၊ လြင္ထက္လိွဳင္၊ ေအာင္ႏွင္းသစ္၊ ပိုင္၊ ေငြယံဦး စသည္နဲ့။ ေတာအုပ္ႀကီးတစ္ခု ဆိုင္းဆိုင္းရိပ္ရိပ္ ျဖစ္ထြန္းလာခဲ့ပုံ၊ ညိဳ့ညိဳ့သိပ္သိပ္ စည္ေ၀ေနခဲ့ပုံ။

မၾကာေသးခင္ရက္မ်ားက၊ ကဗ်ာဆရာေမာင္သိန္းေဇာ္ အေမရိက လာသြားသည္။ သူႏွင့္ေတြ့ၿပီး အိမ္လြမ္းစိတ္ကို ေျဖရသည္။ သူႏွင့္ေတြ့ေတာ့ ျမန္မာကဗ်ာလြမ္းစိတ္လည္း ေျပရပါသည္။ သူေရာက္တုန္း ေရာက္ခိုက္ အမွတ္တရ ကဗ်ာရြတ္ဆိုပြဲကေလးတစ္ပြဲလုပ္ၾကသည္။ က်ေနာ္က ထိုကဗ်ာရြတ္ဆိုပြဲကို “ေႏြအစိမ္း” လို့နာမည္ေပးသည္။ အဂၤလိပ္လိုက “THE SUMMER GREEN” ေပါ ့။ က်ေနာ္က  ေမာင္သိန္းေဇာ္ကို ရွင္းျပရသည္။

“ဒီ အေမရိကမဲဇာမွာေတာ့၊ သစ္ပင္ေတြဟာ၊ ေႏြမွာပဲ စိမ္းခြင့္ရၾကတာပါ” လို့။

ဟုတ္ပါသည္။ ေဆာင္းေရာက္လွ်င္ သစ္ပင္ေတြအားလုံး အ၀တ္ခၽြတ္ၾကရေတာ့မည္။သစ္ေတာ အုပ္အုပ္ေတြအားလုံး ၀စ္လစ္စလစ္ျဖစ္ၾကရေတာ့မည္။ ေရခဲေလညွဥ္းဆဲေသာ၊ ႏွင္းခဲလြလြဖုံးလႊမ္းေသာ ရိုးတံၿပိဳင္းၿပိဳင္း ရြက္ေၾကြေတာကို က်ေနာ္ျဖတ္သန္းရပါဦးမည္။ သစ္ရြက္ေတြေၾကြလွ်င္ က်ေနာ္လြမ္းခ်င္ေနဦးမည္။ ၿပီးေတာ့ တိန္ေရွာက္ပိန္ရဲ့စကားတစ္ခြန္းကိုလည္း သတိရခ်င္ရေနဦးမည္။ တိန္ေရွာက္ပိန္က ေျပာခဲ့ဖူးသည္။

“အပင္ ျမင့္ခ်င္သေလာက္ျမင့္၊ အရြက္ေၾကြတဲ့အခါမွာေတာ့၊ အျမစ္ရွိရာ ျပန္လာရစၿမဲပဲ” တဲ့။

ေႀသာ္ … က်ေနာ္လည္း လြင့္ခ်င္သေလာက္လြင့္ၿပီးရင္ေတာ့၊ ကိုယ့္အျမစ္ရွိရာ၊ ခ်စ္သူတို့ရွိရာ၊ ကိုယ့္ကဗ်ာေလာကကို ျပန္ေရာက္ရမွာပဲ မဟုတ္လား။

တိုးေႏွာင္မိုးအတြက္ ေရးတဲ့အမွာ၊ ျမန္မာကဗ်ာလြမ္းစိတ္နဲ့ နိဂံုးခ်ဳပ္ပါတယ္။ ။

ေ အ ာ င္ ေ ၀ း
(စက္တင္ဘာ ၃- ၂၀၁၆)

Tuesday, October 18, 2016

ေ ဘ ာ့ ( ဘ္ ) ဒီ လ န္ ႀကီ း စ ာ ေ ပ ႏို ဘ ယ္ ဆု ရ တဲ့ ေ န ့ က



ေဘာ့(ဘ္)ဒီလန္ႀကီး စာေပႏိုဘယ္ဆုရတဲ့ေန ့က
က်ေနာ္ ကိုခင္၀မ္းကို အရမ္းသတိရေနခဲ့တယ္။
..............................................
.............................................
......................................
ဒီကဗ်ာ က်ေနာ္ ဆုံးေအာင္ဆက္မေရးခဲ့ရင္
ကိုခင္၀မ္းကို မခ်စ္ရာေရာက္ေတာ့မယ္
ေဘာ့(ဘ္)ဒီလန္ႀကီး စာေပႏိုဘယ္ဆုရတဲ့ေန ့ကေပါ ့။


ဟိုး ... ေရွးေရွးတုန္းက
ဒီလန္ ေသာမတ္(စ္) ဆိုတဲ့
ေ၀လ ကဗ်ာဆရာႀကီးတစ္ဦး ရွိခဲ့ဖူးတယ္။

ေနာက္ေတာ့ အေမရိကမွာ
ဒီကဗ်ာဆရာႀကီးကိုု အလြန္ေလးစားတဲ့ လူငယ္တစ္ေယာက္ဟာ
ေဘာ့(ဘ္) ဒီလန္ဆိုတဲ့နာမည္နဲ့
ဂီတစင္ျမင့္ေတြေပၚ တက္လာခဲ့တယ္။

၁၉၆၀ ခုႏွစ္ေတြဆီကေပါ ့
အေမရိကန္လူငယ္ေတြဟာ
ေဘာ့(ဘ္) ဒီလန္နဲ့ႀကီးျပင္းခဲ့တယ္လို့ဆိုပါတယ္။

က်ေနာ္တို့ဟာ က်ေနာ္တို ့ဆီမွာ
ဒဂုန္တာရာနဲ့ ႀကီးျပင္းခဲ့သလိုေပါ ့။

က်ေနာ္တို ့ဟာ က်ေနာ္တို့ဆီမွာ
ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္နဲ ့ႀကီးျပင္းခဲ့သလိုေပါ ့။

ေဘာ့(ဘ္) ဒီလန္ႀကီး စာေပႏိုဘယ္ဆုရတဲ့ေန ့
က်ေနာ္က သမိုင္းကိုျပန္စဥ္းစားမိတဲ့ေန ့ေပါ ့။

ဒီလန္က ဗီယက္နမ္စစ္ကိုဆန္ ့က်င္တဲ့
သီခ်င္းေတြ ေရးခဲ့ ဆိုခဲ့သူပါ။

က်ေနာ္တို့ဆီမွာ ေမာင္ေလးေအာင္တို့မ်ိဳးဆက္က
ဗီယက္နမ္စစ္ဆန္ ့က်င္ေရးကဗ်ာေတြေရးခဲ့တာေပါ ့။

တင္မိုး၊ ၾကည္ေအာင္၊ ေမာင္စြမ္းရည္
ေမာင္သင္းခိုင္၊ ေမာင္ေလးေအာင္
ဒီ ျမန္မာကဗ်ာေခတ္ၿပိဳင္ေတြက
ဒီလန္ႀကီးနဲ ့ႏိုင္ငံတကာေခတ္ၿပိဳင္ေတြပါပဲ။

ဒီလန္က လူ ့အခြင့္အေရးတိုက္ပြဲ၀င္လို့
ဂီတစင္ျမင့္ေပၚမွာ ေတာ္လွန္ေသာၾကယ္ပြင့္။

က်ေနာ္တို့ဆီမွာ က်ေနာ္တို့ကဗ်ာဆရာေတြက
လူ ့အခြင့္အေရးတိုက္ပြဲ၀င္လို့
သံတိုင္ၾကားမွာ ေၾကြလြင့္။

မတူတာေတာ့ မတူပါဘူး
ဒီလန္က ဒီလန္
က်ေနာ္တို့က က်ေနာ္တို့။

ဒီလန္က စစ္အာဏာရွင္စနစ္ကို မဆန့္က်င္ရပါဘူး
က်ေနာ္တို့က စစ္အာဏာရွင္စနစ္ကိုဆန့္က်င္ရင္း
စစ္အာဏာရွင္ေတြရဲ ့ဆန့္က်င္တာခံရ။

 ဒီလန္က အႏုပညာလြတ္လပ္ခြင့္အေၾကာင္းေျပာစရာမလိုဘူး
က်ေနာ္တို့က အႏုပညာလြတ္လပ္ခြင့္အေၾကာင္းေျပာရင္း
တျခားလြတ္လပ္ခြင့္ေတြပါဆံုးရွံဳးခံရ။

 ဒီလန္က ကဗ်ာဆရာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး
ကဗ်ာဆရာေတြက သူ့ကိုခ်စ္ၾကတယ္။

က်ေနာ္တို ့ဆီမွာ ကိုခင္၀မ္းကို
က်ေနာ္တို ့ခ်စ္ၾကသလိုေပါ ့။

ဒီလန္က သီခ်င္းကို ကဗ်ာလိုေရး
ဒီလန္က သီခ်င္းေတြ ကဗ်ာရြတ္သလိုဆို။
ကိုခင္၀မ္း စင္ေပၚတက္ သီခ်င္းဆိုတဲ့အခါ
ကဗ်ာရြတ္ေနသလို မဟုတ္လား။

ကိုခင္၀မ္းသီခ်င္းေတြဟာ
ကဗ်ာပါပဲ။

"ေရတြင္းေလးထဲကိုငံု့ၿပီး
ႏွင္းေရ ... လို့ေအာ္ခဲ့တယ္"
ကိုခင္၀မ္းဟာ
ကဗ်ာပါပဲ။

ဆရာတကၠသိုလ္ဘုန္းႏိုင္ ေျပာခဲ့တယ္
"ဂီတကို ကဗ်ာမွဳျပဳျခင္း" တဲ့
ဥပမာ- ကိုေစာညိန္း
ဥပမာ- ၿမိဳ ့မၿငိမ္း
ဥပမာ- စိုင္းခမ္းလိတ္
ဥပမာ- ကိုေန၀င္း
ဥပမာ- ကိုခင္၀မ္း။

ကိုခင္၀မ္းဟာ ကဗ်ာလားေျမာက္တဲ့သီခ်င္းေတြနဲ ့
က်ေနာ္တို ့ကိုလႊမ္းမိုးခဲ့တယ္။

ေဘာ့(ဘ္) ဒီလန္က
ကဗ်ာလားေျမာက္တဲ့ ဂီတအမွဳနဲ ့
စာေပႏိုဘယ္ဆုႀကီး ရခဲ့ၿပီ။

က်ေနာ္ ကိုခင္၀မ္းကို သတိရတယ္
ဒီလန္ႀကီး ဆုရတဲ့ေန ့ကေပါ ့။

"ဒီလန္" ဆိုတာ
ေ၀လဘာသာစကားမွာ
"ပင္လယ္" လို့အဓိပၸာယ္ရတယ္။

 ဒီလန္ေပါ ့
ေဘာ့(ဘ္) ဒီလန္ေပါ ့
ေခတ္ႀကီးတစ္ခုလုံး လိွဳင္းထန္ခဲ့ပါတယ္။

က်ေနာ္လား
က်ေနာ္ကေတာ့ ဗီဇာမရေသးတဲ့ျမစ္ကေလးမို့
ပင္လယ္ကိုေတာ့ မေရာက္ေသးပါဘူး။
"လမ္းရဲ ့သယ္ေဆာင္ရာ" တဲ့

 ကိုခင္၀မ္းေရးခဲ့သလို
က်ေနာ့္အတြက္ေတာ့
လိွဳင္းရဲ ့သယ္ေဆာင္ရာ ဟိုအေ၀းကိုေပါ ့။
က်ေနာ္ ကိုခင္၀မ္းကိုလြမ္းတယ္
ေဘာ့(ဘ္) ဒီလန္ စာေပႏိုဘယ္ဆု ရတဲ့ေန ့ကပဲေပါ ့။ ။

ေ အ ာ င္ ေ ၀ း
(၁၀- ၁၈- ၁၆)

Wednesday, September 21, 2016

ဗ ဟိ န္ း လ မ္ း



 သူ ေခၚတဲ့ေနာက္

....................
ဒဂုန္တာရာက
တရုတ္ျပည္အထိ လိုက္တယ္။

သူ ေခၚတဲ့ေနာက္
..........................
ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္က
ခေပါင္းေခ်ာင္းဖ်ားအထိ လိုက္တယ္။

သူ ေခၚတဲ့ေနာက္
........................
က်ေနာ္တို့က
ကမၻာအဆုံးအထိ လိုက္ခဲ့တယ္။ ။

ေ အ ာ င္ ေ ၀ း
(စက္တင္ဘာ- ၂၁၊ ၂၀၁၆)

ပ င္ လုံ


https://1.bp.blogspot.com/-ZNzEE4QK0H8/V6jNq3K-xuI/AAAAAAABsiM/tD4PUrIgr0Uyad2RDbcgMTzHaoNvQRQpACPcB/s1600/8888.jpg


အိုးကို လုံေအာင္ ဖုံးပါ
မလုံရင္ ...
အိုးမလုံ အုံပြင့္တာက ေနာက္
ယင္အုံမွာက အရင္။


ၿခံကို လုံေအာင္ ခတ္ပါ
မလုံရင္ ...
ၿခံခုန္မယ့္ ႏြားေတြက ေနာက္
ေခြး၀င္မွာက အရင္။

ေခါင္ကို လုံေအာင္ မိုးပါ
မလုံရင္ ...
မိုးယိုတာက ေနာက္
ၾကယ္ယို လ,ယိုမွာက အရင္။

ပင္လုံ
အတိတ္ကို လုံေအာင္ ထားပါ
မလုံရင္ ...
သမိုင္း သိုးမွာက ေနာက္
သမိုင္း အခိုးခံရမွာက အရင္။ ။

ေ အ ာ င္ ေ ၀ း
(ဇူလိုင္ ၁၀၊ ၂၀၁၆)
သရုပ္ေဖာ္ - နီဂ်ဴလိုင္ 

အ ေ မ ရိ က န္ ေ န ာ က္ ခံ ျမ န္ မာ က ဗ် ာ တ စ္ ပု ဒ္



“ခင္ဗ်ားလားဗ်။ ေက်ာင္းသားသပိတ္စစ္ေၾကာင္းကို ေရွ ့ဆက္သြားခြင့္မျပဳဘူးဆိုတာ၊ ကဲဗ်ာ မျပဳခ်င္ဦး”

“ျဖန္း“
“ျဖန္း“

“ခင္ဗ်ားလားဗ်၊ ေက်ာင္းသားေတြကိုေရွ႕ဆက္သြားခြင့္ျပဳလိုက္ရင္၊ အာဖဂန္နစၥတန္လိုျဖစ္သြားႏိုင္တယ္ဆိုတာ၊ ကဲဗ်ာ ျဖစ္ ခ်င္ဦး”

“ျဖန္း“
“ျဖန္း“

က်ေနာ္က အဲဒီလူ၊ ေတာင္သာၿမိဳ႕က ၿမိဳ႕မိၿမိဳ႕ဖဆိုတဲ့သူကို ေမးေမးၿပီး၊ ပါးကို ဘယ္ျပန္ညာျပန္႐ိုက္ပစ္လိုက္သည္။ က်ေနာ္ သိတာေပါ့။ ဒီလူ၊ ဦးေအာင္ေသာင္းလူ။ ၾကံ့ဖြတ္ပါတီဝင္ေပါ့။ က်ေနာ္သိပ္သိတာေပါ့။

ႀကံ့ဖြတနဲ႔အေပါင္းပါ စြမ္းအားရွင္အုပ္စုက သူတုိ႔ကိုယ္သူတုိ႔ ၿမိဳ႕မိၿမိဳ႕ဖဆိုၿပီး၊ ေက်ာင္းသားသပိတ္စစ္ေၾကာင္းကို လာတား တာ။ ဘယ္ရမလဲ။ က်ေနာ္က အဲဒီသခင္အားရ ကြၽန္ပါးဝျဖစ္ေနတဲ့လူရဲ႕ပါးကို ျဖန္းျဖန္းကြဲေအာင္႐ိုက္ပစ္လိုက္တယ္။ မ ေက် နပ္ေသးဘူး။ ထပ္ေမးၿပီး ထပ္ရိုက္ဖို႔ လက္အရြယ္ ...။ ဟိုးထား။

က်ေနာ့္ေရွ႕မွာ ေတြ႕ဖူးသလိုရွိတဲ့ လူႏွစ္ဦးလာရပ္ၿပီး လက္ျပတားတယ္။ တုိ႔လက္နဲ႔မတန္ဘူးလုိ႔လည္း ေျပာလာတယ္။ အနားကပ္ ေသခ်ာၾကည့္လိုက္ေတာ့မွ ခပ္ဖိုင့္ဖိုင့္နဲ႔က ဆရာဦးတင္မိုးျဖစ္ေနတယ္။

ပိန္ပိန္သြယ္သြယ္တစ္ေယာက္က ပန္းရည္ဘဏ္တိုက္တုိ႔၊ ေတာင္ေတာ္ပုပၸားတုိ႔သီခ်င္းေတြေရးခဲ့တဲ့ ကန္ၿမဲကိုေအးေက်ာ္ျဖစ္ ေနတယ္။ ဆရာဂ်မ္းတုိ႔ ဘယ္လိုကေနဘယ္လို ဒီေတာင္သာ နန္းျမင့္ေတာင္ၾကား၊ အရပ္ကေခၚေတာ့ နပ်င္း (ႏြားပ်င္း) ေတာင္ၾကား၊ ဒီေနရာကို ဘယ္ကေရာက္လာၾကပါလိမ့္။ ေနာင္မွ သတိရ။ ေၾသာ္ …ဒါ သူတုိ႔နယ္ကိုး။
+++++++++

အဲဒီေန ့က ၂ဝ၁၅ ခုႏွစ္၊ ဇန္နဝါရီလ(၂၇)ရက္။

မႏၱေလးကေန ရန္ကုန္ကို ခ်ီတက္လာတဲ့ ဗ က သ (ဗကသမ်ားအဖြဲ ့ခ်ဳပ္) ဒီမိုကေရစီပညာေရးသပိတ္ စစ္ေၾကာင္း နာ မည္ဆိုးနဲ ့ေက်ာ္ၾကားတဲ့ ေတာင္သာတပ္မေတာ္ရွိတဲ့ေနရာကို ျဖတ္တဲ့ေန႔။

ဒီ နန္းျမင့္ေတာင္ၾကားမွာ၊ လုံထိန္းရဲနဲ ့ႀကံ့ဖြတ္ေတြ၊ စြမ္းအားရွင္ေတြ အင္အားအလုံးအရင္းနဲ ့အႀကီးအက်ယ္ ပိတ္ဆို႔ ဟန္႔ တား ၿခိမ္းေျခာက္ေနတဲ့ၾကား။ ေက်ာင္းသားထုနဲ႔ ျမင္းၿခံနဲ႔ ေတာင္သာၿမိဳ႕ေတြက ေျပးလာဝန္းရံတဲ့ျပည္သူေတြ ရဲရဲရင့္ရင့္ ေအာင္ျမင္စြာေဖာက္ထြက္သြား။ သပိတ္ေမွာက္ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ သမိုင္းဝင္ နန္းျမင့္ေတာင္ၾကားေအာင္ပြဲ။

ေက်ာင္းသားေတြ ခြပ္းေဒါင္းအလံတလူလူ၊ ေႂကြးေၾကာ္သံေတြ တဆူဆူနဲ႔ ေရွ႕ဆက္ထြက္ခြာသြားၾကေတာ့၊ အဲဒီေနရာမွာ က်ေနာ္ ခဏရပ္က်န္ခဲ့။ ဆရာဂ်မ္းနဲ႔ ကန္ျမဲ ကိုေအးေက်ာ္တုိ႔က ေက်ာင္းသားေတြေနာက္မလိုက္ေသးဘဲ ရပ္ၾကည့္ေန။ မ႐ႈ မလွ အ႐ႈံးေပးလိုက္ရတဲ့ ရဲေတြ၊ ေအာင္ေသာင္းလူေတြလည္း ရွက္ရွက္နဲ႔ျပန္ကုန္ၾကၿပီ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ က်ေနာ္က အာဖဂန္နစၥ တန္လိုျဖစ္သြားမယ္လုိ႔ေျပာခဲ့တဲ့ က်ဳပ္တုိ႔က ၿမိဳ႕မိၿမိဳ႕ဖဗ်ဆိုတဲ့လူကို ေမးေမးၿပီး၊ ပါးကို ပယ္ပယ္နယ္နယ္႐ိုက္ပစ္လိုက္တာပါ။

က်ေနာ္ ဒီလူ ့မ်က္ႏွာတည့္တည့္ တံေတြးနဲ ့ပ်စ္ခနဲေထြးထည့္လိုက္ၿပီး၊ ေက်ာင္းသားေတြေနာက္ကို ေျပးလိုက္လာခဲ့ တယ္။ ေနကပူလိုက္တာ။ ေဆာင္းတြင္းေနက ခ်စ္ခ်စ္ေတာက္ပဲ။ လမ္းကလည္း ၾကမ္းမွၾကမ္းပါပဲ။ ဆူးေတြ ခ်ိဳင့္ခြက္ေတြ ခဲေတြနဲ ့။ အို … ေမာလိုက္တာ။ က်ေနာ္ ေျပးေနရင္းေရငတ္လာတယ္။
+++++++++

“ဟဲလို၊ ခင္ဗ်ား သတိရၿပီလား”
က်ေနာ့္နားထဲကို အသံတစ္သံ ေႁမြတစ္ေကာင္လို တြားဝင္လာတယ္။
“ဟိုင္း၊ ခင္ဗ်ား သတိရၿပီေနာ္”

က်ေနာ္ ေလးလံေနတဲ့ မ်က္ခြံေတြကို အား.ယူဖြင့္ၾကည့္လိုက္တယ္။ အို … မူးလိုက္တာ။ ျမင္ကြင္းကမႈန္မႈန္ဝါးဝါးျဖစ္ေနရာကေနၿပီး၊ တျဖည္းျဖည္းၾကည္လာလင္းလာ ထင္ရွားလာသည္။ အလို- ဆရာဝန္၊ ဆရာမေတြပါလား။ မ်ားလိုက္တာ။ ဆယ္ ေယာက္မကဘူး။ က်ေနာ့္ေဘးမွာ ဝိုင္းအုံၿပီး ရပ္ၾကည့္ေနၾကပါလား။    က်ေနာ္ ကုတင္တစ္လုံးေပၚမွာ ပက္လက္ကေလး။ ဟင္- လက္ေတြက လႈပ္လုိ႔မရပါလား။ က်ေနာ့္လက္ႏွစ္ဖက္စလုံးမွာ ပိုက္ေတြက တန္းလန္း။ ကုတင္ေဘးက ေဆးပုလင္း ခ်ိတ္တဲ့တိုင္ေတြမွာလည္း ပုလင္းအစီအရီ။ လက္တစ္ဖက္က ပိုက္ထဲက အရည္က နီက်င္က်င္။ အျခားလက္တစ္ဖက္က ပိုက္ထဲမွာက်ေတာ့အရည္က ဝင္းဖန္႔ဖန္႔ အေရာင္ ထင္သည္။

ေခါင္းဆာင္ျဖစ္ပုံရတဲ့ မဇၩိမႏြယ္ဖြား ဆရာဝန္က က်ေနာ့္အနားကပ္ၿပီး တိုးတိုးရွင္းျပတယ္။ က်ေနာ္သူေျပာတာကို အား စိုက္နားေထာင္ၿပီး၊ ျပန္စဥ္းစားလုိ႔ရသလို ရွိသြားသည္။ က်ေနာ္ ေဆး႐ံုႀကီးတစ္႐ုံရဲ႕အေရးေပၚဌာနက အသည္းအသန္လူနာကုတင္တစ္လုံးေပၚေရာက္ေနတာျဖစ္သည္။

မေန႔ညက (ေဖေဖာ္ဝါရီ-၁၊ ၂ဝ၁၅) က်ေနာ္ ႏွင္းမုန္တိုင္းအေရးေပၚတာဝန္နဲ႔ညအိပ္ရတဲ့ ဟိုတယ္က အခန္းတစ္ခန္းထဲမွာ၊ ရင္ဘတ္အရမ္းေအာင့္ မူးမိုက္ၿပီးထိုးလဲလုိ႔၊ အေရးေပၚႏိုင္းဝမ္းဝမ္း (၉၁၁) လူနာတင္ကားနဲ႔ ဒီေနရာကိုေရာက္လာတာ။ ဟို တယ္အခန္းကေနသယ္လာၿပီး၊ အေရးေပၚလူနာတင္ကားေပၚလည္းေရာက္ေရာ က်ေနာ္သတိေမ့သြားခဲ့တာ။ ေဟမိုဂလိုဗင္ က ၅ ဒသမ ၈  ရာခုိင္ႏႈန္းပဲရွိေတာ့တာ။ လူနာတင္ကားေပၚမွာကတည္းက ဆရာဝနနဲ႔သူနာျပဳေတြက အားခ်င္းကုၾကတာ။ က်ေနာ္ ရင္ဘတ္ေအာင့္လာရင္ ေသာက္ေနက် ႏိုက္ထ႐ိုဆိုတဲ့ ေဆးလုံးေသးေသးကေလးေတြ တစ္လုံးၿပီးတစ္လုံး က်ေနာ့္လွ်ာ ေအာက္ ထည့္ေပးခဲ့ရတာ။

ေဆး႐ုံေရာက္ေတာ့ ခ်က္ခ်င္းေသြးသြင္းဖို ့လုပ္ၾက။ အားေဆးပုလင္းေတြခ်ိတ္ၾက။ ႐ႈပ္ယွက္ခတ္ေနမွာေပါ့။ က်ေနာ္ကေတာ့ ဘာမွမသိဘူးေလ။ အခုခ်ိတ္ထားတဲ့ ေသြးပုလင္းက ဒုတိယေျမာက္။ က်ေနာ္ဘယ္သိမလဲ။ မသိစိတ္နဲ႔အိပ္မက္ထဲမွာ က် ေနာ္က ေတာင္သာ နန္းျမင့္ေတာင္ၾကားက ေအာင္ေသာင္းလူရဲ ့ပါးကိုအားရပါးရ႐ိုက္ေနခဲ့တာေပါ့။

ဆရာဝန္ေတြ၊ သူနာျပဳေတြအုပ္လိုက္ႀကီးျပန္သြားေတာ့၊ က်ေနာ္ ေမာၿပီးက်န္ခဲ့တယ္။ မူးလည္းမူးေနေသးတယ္။ သူ႔ကိုယ္ သူ ေတာင္ကိုရီးယားသူပါလုိ႔ေျပာၿပီး၊ အညာဆီေရာလုိ႔ႏႈတ္ဆက္တဲ့ သူနာျပဳဆရာမေလးက က်ေနာ့္ကိုေစာင့္ၾကည့္ဖို႔ က်န္ ခဲ့တယ္။ က်ေနာ့္မ်က္ခြံေတြ ျပန္ေလးလံလာတယ္။ ကိုရီးယားသူကေလးက အ႒မေျမာက္ အားေဆးပုလင္းကို ေျပာင္းခ်ိတ္ တယ္။ က်ေနာ္အိပ္ခ်င္လာတယ္။
+++++++++

အညာေဆာင္းရဲ႕ေနေရာင္ကလည္း ပူလြန္းလွခ်ည္ရဲ႕။ မီးေတာက္လုမတတ္ပဲ။    က်ေနာ္ ေက်ာင္းသားသပိတ္စစ္ေၾကာင္းကို မီလာတယ္။ ေက်ာင္းသားေတြနဲ႔အတူ ဝဲေလာင္ကိုျဖတ္ေတာ့၊ နယ္ခ်ဲ ့ဆန္႔က်င္ေရးသူရဲေကာင္းႀကီး ဝဲေလာင္ဗိုလ္ရာညႊန္႔ ကိုယ္တိုင္ ၿမဳိ႕ဦးက ထြက္လုိ႔ႀကိဳေသာ္ေကာရယ္။ ပုပၸားနဲ႔ ေက်ာက္ပန္းေတာင္း၊ ဘာေျပာေကာင္းမလဲ၊ ခြပ္ေဒါင္းအလံေတြနဲ႔ ရဲပေတာင္းခတ္ ရႊင္လန္းတက္ႂကြလုိ႔။

ေဟာ- ေရွ႕မွာ ေရနံေခ်ာင္း၊ ေရနံေခ်ာင္း။ ေဒါင္းေနေခ်ာင္းမွာ ေဒါင္းေတြေပါင္းဆုံၾကေတာ့မယ္။ က်ေနာ္က စစ္ေၾကာင္းေတြ ဆုံၿပီဆိုတာနဲ ့ခြပ္ေဒါင္းအလံႀကီးႀကီးတလက္ကို ေကာက္ကိုင္ၿပီး ေလထဲ အင္နဲ႔ အားနဲ ့ေဝွ႔ယမ္းလိုက္တယ္။

အားပါး- က်ေနာ့္ေဘးမွာ ဆရာဦးၾကည္ေအာင္။ က်ေနာ့္ေရွ႕မွာ ကိုကိုးကြၽန္းအာဇာနည္ ကဗ်ာဆရာေလးေမာင္ (ျမင္းၿခံ)။ အလို- ဟိုးေရွ႕မွာ ကိုသက္ (ဗကသ) နဲ႔ ၊ ကိုဗေဆြေလး (တကသ) တုိ႔ ေက်ာင္းသားေတြနဲ႔အတူ တပ္ဦးက ရင္ေပါင္ တန္းခ်ီတက္လုိ႔ပါလား။
+++++++++


အို … ေဆြးေဆြးမႈန္မႈန္
ေမ့ေဆးထုံပ်ံ ့
ေဆး႐ုံေပၚမွာ
ေတာ္လွန္ေရးကို ကုၾကဆဲ။

မူးရိပ္မူးေဝ အမူးမေျပေသးတဲ့ က်ေနာ့္ဦးေခါင္းထဲမွာ ကာရန္ေတြ ႁပြတ္ခဲ ထိုးသိပ္ ထြက္အန္က်လာေနေတာ့သည္။

ဆရာဝန္ေတြက က်ေနာ့္ကို အေရးေပၚခန္းကေန၊ ႏွလုံးေရာဂါေဆာင္ (ေလးထပ္) အခန္းတစ္ခန္းထဲက ကုတင္တစ္လုံးေပၚ ေျပာင္းေရႊ႕လိုက္ၾကၿပီ။ က်ေနာ္ ေမာေနသည္။ အားနည္းေနတုန္း။ မူးလည္း မူးတယ္။ လူကေဆး႐ုံကုတင္ေပၚမွာ။ က်ေနာ့္ စိတ္က ဗမာျပည္က ေက်ာင္းသားသပိတ္စစ္ေၾကာင္းဆီမွာ ေရာက္ေနသည္။ သူတုိ႔ ဗကသ (ဗကသမ်ားအဖြဲ႕ခ်ဳပ္) သပိတ္ စစ္ေၾကာင္း မႏၱေလး အိမ္ေတာ္ရာဘုရားဝင္းထဲကေန  စခ်ီလာကတည္းက က်ေနာ္ အြန္လိုင္းကေန အားေပးေထာက္ခံခဲ့ သည္။ က်ေနာ္သူတုိ႔ကို ကူညီခ်င္သည္။ ဘယ္လိုကူညီမလဲ။ က်ေနာ္ သူတုိ႔အတြက္ "ရန္ကုန္ခ်ီေက်ာင္းသားသပိတ္တပ္ ႀကီးဘြဲ ့- ေမာ္ဒန္ေလးခ်ိဳးႀကီး” ကို ဇန္နဝါရီ ၁၈ (၂ဝ၁၅) ေန႔က စေရးသည္။ တစ္ခ်ိဳးေရးၿပီးတိုင္း တစ္ခ်ိဳး လိုင္းေပၚတင္သည္။ ေန ့စဥ္ သပိတ္စစ္ေၾကာင္းသတင္းေတြ ေရဒီယိုကနားေထာင္ရသည္။ ဗမာ့ေႏြဦးဟာ ေဖ့စ္ဘုတ္မွာလည္း လြန္႔လူးလာသည္။

မဆုံးေသးတဲ့ ေမာ္ဒန္ေလးခ်ိဳးႀကီးရဲ ့အဆုံးသတ္ စတုတၳအခ်ိဳးကို ဇန္နဝါရီ ၂၈ (၂ဝ၁၅) မွာ လိုင္းေပၚတင္လိုက္သည္။ အဲဒီ အခ်ိန္မွာ သပိတ္တပ္ဦးက ေခါင္းေဆာင္ေတြျဖစ္ၾကတဲ့ ကိုေအာင္မိႈင္းဆန္းနဲ ့ကိုနႏၵာစစ္ေအာင္တုိ႔ႏွစ္ဦး ေနျပည္ေတာ္ေတြ႕ ဆုံေဆြးေႏြးပြဲသြားေနၾကၿပီ။

မစ္ရွီဂန္မဲဇာကေန က်ေနာ္က သူတုိ႔ဒီမိုကေရစီပညာေရးသပိတ္စစ္ေၾကာင္းကို အျပည့္အဝ ေထာက္ခံအားေပးေနသည္။ အားေပးေနရင္းနဲ ့က်ေနာ္ ေဆး႐ုံေပၚေရာက္သြားရေတာ့သည္။
+++++++++


ေဆး႐ုံေပၚမွာ
ေတာ္လွန္ေရးေလ၊ ေသြးတစ္ေပါက္ခ်င္း
လက္ေမာင္းတြင္းက်၊ ေသြးသြင္းလူနာ
စိတ္မွာနီေမာင္း၊ ခြပ္ေဒါင္းလက္ပတ္
အနာဂတ္သို႔၊ ျဖတ္သန္းေနခ်ိန္
အိပ္မက္ထဲမွာ
ႏွင္းသည္း ေလထန္၊ မစ္ရွီဂန္ရဲ႕
ေဟမႏၱမုန္တိုင္းနီနီ။

အဲသည္ရက္ေတြက မစ္ရွီဂန္မဲဇာမွာ ႏွင္းမုန္တိုင္းေတြ ထန္ေနသည္။ ေဖေဖာ္ဝါရီ ၂ (၂ဝ၁၅) မနက္ႀကီး လင္းအားသည္း အခ်ိန္ကစလုိ႔ အႏၱရာယ္ရွိ ႏွင္းမုန္တိုင္းက်ေရာက္မည္ဟု မိုးေလဝသဌာနေတြက အေရးေပၚသတင္းထုတ္ျပန္ထားသည္။ ႏွင္းက ၃ ေပအထက္ေရာက္ေအာင္ က်မည္။ ေလက မိုင္ ၆ဝ - ၇ဝ အထိ တိုက္မည္။ အပူခ်ိန္က ေရခဲမွတ္ေအာက္ကို အမ်ားႀကီးေရာက္သြားမည္။ သတိေပးထားသည္။

ႏွင္းသည္း ေလထန္ မစ္ရွီဂန္။ အေမရိကန္ျပည္သူေတြကေတာ့ ႏွင္းမုန္တိုင္းဒဏ္ကို အန္တုရင္ဆိုင္ေနက်။ က်ေနာ္အလုပ္ လုပ္ သည့္ဟိုတယ္က ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္သည့္အေနႏွင့္၊ က်ေနာ့္ကို ညအိပ္တာဝန္ေပးသည္။ ခါတိုင္းႏွစ္ေတြလည္း ႏွင္းမုန္ တိုင္းရွိလွ်င္ ဒီလိုပဲ အိပ္ေနက်ပါ။

အဲဒီေန႔က တနဂၤေႏြေန႔။ အဲဒီညမွာ အေမရိကန္ေတြ အသည္းစြဲ FOOTBALL ၄၉ ႀကိမ္ေျမာက္ SUPER BOWL ဗိုလ္လုပြဲရွိ သည္။ က်ေနာ္က က်ေနာ္တုိ႔ေဘာလုံးပြဲ (SOCCER) ေလာက္ စိတ္မဝင္စား။

အင္တာဗယ္ေပးတဲ့အခ်ိန္၊ အေမရိကန္အဆိုေတာ္ KATY PERRY ရဲ့ အားပါးတရေဖ်ာ္ေျဖမွဳကို က်ေနာ္ အားပါးတရၾကည့္႐ႈ ေနခဲ့ပါေသးသည္။ အျပင္မွာ ႏွင္းမုန္တိုင္းက စစ္ဦးဘီလူး ျငာသံေပးဝင္လာေနၿပီ။ အခန္းမွန္ျပတင္းေတြကို ႏွင္းဖတ္ ႏွင္းခဲ ေတြက တျဖန္းျဖန္းရိုက္လာတယ္။ ပြဲၾကမ္းၿပီ။ မုန္တိုင္းေအာ္သံက ထိတ္လန္႔တုန္လႈပ္စရာ။ ငလ်င္ေတာ္လည္းသလို ႏွင္း ႐ိုင္းေလက တေဝါေဝါ။ ဟိုတယ္ ႏွစ္ေယာက္ခန္း ကုတင္ႏွစ္လုံးမွာက်ေနာ္ တစ္ေယာက္တည္း။ ရင္ဘတ္ထဲက ေအာင့္သ လိုလို။ ညစာလည္း မစားျဖစ္ေတာ့။

ႏွင္းမုန္တိုင္း တကယ္က်ၿပီဆိုရင္ မလြယ္မွန္း က်ေနာ္သိသည္။ က်ေနာ္ အေမရိကေရာက္ၿပီး၊ ငါးႏွစ္အေရာက္မွာ ဧရာမ ေရခဲမုန္တိုင္းႏွင့္ၾကံဳသည္။ အေမရိကန္ေတြပင္ အဘား အဘား ေအာ္ကုန္ၾကသည္။ ေရျပတ္၊ မီးျပတ္၊ အင္တာနက္ျပတ္။ လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရးေတြလည္းျပတ္ေတာက္ကုန္သည္။ ဗမာျပည္တစ္ဝန္းစာေလာက္ရွိတဲ့လူေတြ ဒီမွာ ဒုကၡလွလွ ေရာက္ကုန္ၾက။ ေနာက္ေတာ့လည္း ႏွင္းမုန္တိုင္းေဘးက ကုန္း႐ုန္းႏိုးထ လြတ္ေျမာက္ၾက။ အစိုးရက လႊတ္ကူညီတာကိုး။

အဲဒီညက၊ ဟိုတယ္ညမွာ၊ ႏွင္းလန္ ့ၿပီး က်ေနာ္ ရင္ဘတ္ေအာင့္ မူးေဝလဲက်သြားေတာ့၊ က်ေနာ္ေနာက္ဆုံးျမင္လိုက္ရတာက၊ က်ေနာ့္နဖူးေပၚကစီးက်လာတဲ့ ေသြးေတြ ...။ ေသြးေတြ ...။
+++++++++


အိပ္မက္ဆဲေလ
ေဒါင္းေနေခ်ာင္းမွာ၊ ေဒါင္းေတြေပါင္းဆုံ
ေဆး႐ုံကုတင္၊ အျပင္ဘက္မွာ
ဝက္ဝံလကနဲ႔၊ မ်က္ႏွာျဖတ္ရိုက္
ႏွင္းဖတ္ႏွင္းခဲ၊ ေသြးခ်င္းခ်င္းရဲ
ျမင္းခြာတစ္ခ်က္ေပါက္၊ မီးဟုန္းဟုန္းေတာက္
ေနာက္ဆုံးအိပ္မက္၊ မနက္ျဖန္မွာ
မစ္ရွီဂန္မဲဇာ၊ ငါ၏ဒဏ္ရာ။

ေဆး႐ုံေပၚေရာက္ၿပီး၊ ဒုတိယေျမာက္ညက်မွပဲ၊ က်ေနာ္ ဗမာျပည္က ေက်ာင္းသားေတြရဲ ့သပိတ္စစ္ေၾကာင္းေနာက္ဆုံးအေျခအေနကိုသတင္းသိရသည္။ မစ္ရွီဂန္က ႏွင္းမုန္တိုင္းအပ်က္အစီးေတြကိုသိရသည္။

မုန္တိုင္းစဲသြားခဲ့ေပမဲ့၊ ႏွင္းခဲ ႏွင္းဖတ္ေတြက လမ္းမေတြေပၚမွာ၊ ျမက္ခင္းျပင္ေတြေပၚမွာ ေတာင္လိုပုံၿပီး က်န္ရစ္ခဲ့။ တစ္ ေလာကလုံး ႏွင္းခင္းဖုံးကြယ္။ ႏွင္းေဖြးေဖြးထဲမွာ ေသြးခဲၿပီး ေသသြားႏိုင္တယ္။ ဆြတ္ဆြတ္ျဖဴတဲ့ ႏွင္းေတြ တရစပ္ ထန္ထန္ သည္းသည္းက်ေနရင္ ဘာကိုမွ မျမင္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ညအေမွာင္ထဲမွာလိုပဲ။ ႏွင္းအေမွာင္ထဲမွာ ေပါ့။

က်ေနာ္ အေမရိကကိုေရာက္လုိ႔၊ ႏွင္းမုန္တိုင္းနဲ ့ညားေတာ့မွပဲ၊ ဆရာမႀကီးေဒၚၾကည္ေအးရဲ ့"ပထမအျမင္” ကဗ်ာ(႐ႈမဝ၊ ဇန္ နဝါရီ၊ ၁၉၇၃)ထဲက ႏွင္းေမွာင္ကႏၱာရဆိုတဲ့ စကားလုံးကို ကိုယ္ေတြ ့ခံစားနားလည္ရေတာ့သည္။ ၿပီးေတာ့၊ ဆရာမျဖဴမြန္၏ ဆြတ္ဆြတ္ေမွာင္ဆိုေသာ ေဝါဟာရကိုလည္း ထိုနည္းအတိုင္း သေဘာေပါက္ရေတာ့သည္။
+++++++


ႏွလံုးသားထဲ

ျမားရိုးက်ိဳးက်န္၊ အို … စိုးရိမ္ရန္ေကာ
အိုးေဝသံၾကား၊ ျပန္လာခဲ့မည္
ႏွင္းဆီဓားနဲ ့၊ တအားလႊဲခုတ္
ျဖဳတ္ခ်အစိုးရ၊ ေဆး႐ုံညမွာ
ခြၽန္ျမနီေမာင္း၊ ေက်ာင္းသားသပိတ္
ငါ မအိပ္ခင္
ပိန္းပိတ္ျဖဴေအာင္၊ ဆြတ္ဆြတ္ေမွာင္ဆဲ
အို … ႏွင္းေမွာင္ကႏၱာရ။
++++++++

သူရို ့ဆီက ႀကီးက်ယ္ခမ္းနား ခံ့ညားထည္ဝါလွတဲ့ ေဆး႐ုံႀကီးတစ္ခုေပၚမွာ က်ေနာ္က လူနာ။ဆရာဝန္ေတြ၊ သူနာျပဳေတြ၊ ဝန္ထမ္းေတြ ပ်ားပန္းခပ္ေနသည့္ျမင္ကြင္းကို၊ ဓာတ္မွန္ခန္းအသြား၊ လူနာကုတင္တြန္းလွည္းေပၚကေန ဖ်တ္ခနဲ ဖ်ိဳးခနဲ ပက္လက္ျမင္ရသည္။ႏွစ္ေယာက္တစ္ခန္း အခန္းထဲမွာေတာ့၊ တစ္ဖက္ကုတင္က လူနာညည္းသံ သဲ့သဲ့။

အေမရိကန္က ေဆး႐ုံေပၚကေန၊ က်ေနာ္က ဗမာျပည္က ေဆး႐ုံေစာင့္ကိုလည္း သတိရရင္ ရေနမိပါရဲ ့။ ၾကည္ေအး- ေဆး႐ုံ ေစာင့္၏မွတ္တမ္း၊ ႐ႈမဝ၊ ေဖေဖာ္ဝါရီ၊ ၁၉၇၂။ ေမာင္ေဒါင္းဝတၳဳေတြထဲက ေရြးျမစ္ကမ္းေဘးက ေတာေဆး႐ုံမြဲမြဲကေလး ကို လည္း သတိရ။ ရန္ကုန္ေဆး႐ုံႀကီး၊ အထူးၾကပ္မတ္ကုသေဆာင္မွာ

ဆရာျမသန္းတင့္ရဲ႕က်န္းမာေရးသတင္းကို ရင္တထိတ္ထိတနဲ႔ေစာင့္ခဲ့ရပုံေတြ။ လပြတၱာက သူငယ္ခ်င္းကိုျမင့္ေဇာ္ကို ည ဘက္လူနာေစာင့္ေပးရင္း၊ ရန္ကုန္ေဆး႐ုံႀကီး ခြဲစိတ္ေဆာင္အေပၚထပ္မွာ ေဆး႐ုံ ဆိုတဲ့ကဗ်ာေရးျဖစ္ခဲ့တာေတြ။

ေဆး႐ုံေပၚမွာ အေတြးေတြက ဗမာျပည္ျပန္ေရာက္ၿပီး၊ စိတ္က ေက်ာင္းသားသပိတ္စစ္ေၾကာင္းနဲ ့အတူ ရန္ကုန္ေၾကာင္းခ်ီေနဆဲ။ေဆး႐ုံေတြရဲ ့ထုံးစံ၊ ညဘက္ လူေျခတိတ္ လူနာအိပ္ခ်ိန္၊ က်ေနာ္က မအိပ္ႏိုင္ေသးဘူးပဲနဲ ့၊ လူကကဗ်ာထဲေရာက္သြား။ ကဗ်ာကလူထဲဝင္လာ။အျပန္အလွန္ထိုးေဖာက္ေနၾကသည္။ တစ္ခါတစ္ခါ အားငယ္။

ငါ ဆုံးရွံဳးမွာလား။ ေရျခားေျမျခားမွာ ငါေသဆုံးသြားမွာလား။ ဟင့္အင္း။ မစ္ရွီဂန္မဲဇာမွာေတာ့ ငါ ့ဝိညာဥ္ကိုမထားရစ္ခဲ့ႏိုင္ဘူး။ ငါ ငမိုးရိပ္ကိုေရာက္ေအာင္ျပန္ရမယ္။ ဒါပဲ။ ငါ့ကို အေမရိကန္သခ်ဳႋင္းေတြက မျမဴဆြယ္ႏိုင္ပါဘူး။ မသိစိတ္နဲ႔ ဒီမိုကေရစီနံ႔ သင္းတဲ့ေသမင္းကို ျငင္းဆန္ေနဆဲ။ ႏွင္းမုန္တိုင္းထဲ ငန္း႐ိုင္းတစ္ေကာင္ပ်ံသန္းေနသလို၊ ေတာေတာင္ယံထဲ ျမင္း႐ိုင္းတစ္ ေကာင္ ဒုန္းစိုင္းေနသလို၊ ငမိုးရိပ္ကို ငါပ်ံသန္းေနတယ္။ ငမိုးရိပ္ကို ငါဒုန္းစိုင္းေနတယ္။

ငါ့ကို တိုင္းျပည္က ႏွင္တဲ့ လူဆိုးဗိုလ္ႀကီး ေရႊေရႊ ေရ။ နင္သတ္လုိ႔ငါမေသ။ ငါ့ေျမကို ငါအေရာက္ျပန္လာၿပီး နင့္ကိုငါသတ္မယ္။
+++++++


အခ်စ္ဦးေရ …
ေသြးလူးေပက်ံ၊ ငါ့သံသာရ

ည မစ္ရွီဂန္၊ ထန္ထန္သည္းသည္း
ႏွင္းမုန္တိုင္းထဲ၊ ဘိုင္းဘိုင္းၿပိဳကြဲ
လဲက်ေသဆုံး၊ ငါ႐ႈံးမလား
ညမ်ားဆက္ဆက္၊ ခ်ီတက္ခရီးရွည္
ေက်ာင္းသားေတြနဲ ့အတူ
ျပည္သူရွိရာ၊ ငါ၏ကဗ်ာ
ျပန္လာခ်က္ခ်င္း၊ မင္းေသြးသစ္တုိ႔
မ်ိဳးဆက္သစ္တို႔ထံ၊ ငါ အပ္ႏွံမည္
ရွင္ျပန္ထေျမာက္၊ ေနာက္တစ္ေန႔မွာ။

ရင္ဘတ္ထဲက ေအာင့္ေနဆဲ။ ေဆး႐ုံေပၚက ညေတြလည္း အိပ္မက္ထဲမွာ အိပ္မက္ မက္ေနဆဲ။ ဗမာျပည္က ေက်ာင္းသား ေတြလည္း ရန္ကုန္ေရာက္ေအာင္ အေသာ့ႏွင္ခ်ီေနဆဲ။

အဲဒီ ေက်ာင္းသားသူရဲေကာင္း ခြပ္ေဒါင္းေတြအတြက္ အေမရိကကေန က်ေနာ္လုပ္ေပးႏိုင္တာကကဗ်ာပဲရွိတာ မဟုတ္ လား။ ကဗ်ာက သူတို႔အတြက္ က်ေနာ္ေပးတဲ့ လက္နက္ မဟုတ္လား။ ကဗ်ာက ႏိုင္ငံေရး မဟုတ္လား။ ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ ခရီးရွည္ခ်ီတက္ပြဲက ႏိုင္ငံေရး မဟုတ္လား။ ေက်ာင္းသားေတြ ႏိုင္ငံေရးမလုပ္ရင္၊ သူေတာင္းစားေတြ သမၼတျဖစ္ကုန္မွာေပါ့။

ေဆး႐ုံေပၚက လူနာကုတင္ထက္မွာ လူကသာ ပက္လက္။ စိတ္ကေတာ့ မတ္မတ္ခိုင္ခိုင္နဲ႔၊ မယိုင္မလဲ။ အိပ္မက္ထဲမွာ ဗမာ ျပည္က ေတာ္လွန္ေသာ၊ တိုးတက္ေသာ ေက်ာင္းသားေတြနဲ ့အတူ ခ်ီတက္ဆဲ။

ေသခ်ာတာတစ္ခုက က်ေနာ့္ဝိညာဥ္ဟာ က်ေနာ့္ခႏၶာကိုယ္နဲ႔ ကင္းကြာ မသြားေသးဘူးပဲ။ ေနာက္ထပ္ေသခ်ာေသးတာ တစ္ခုက၊ က်ေနာ့္ႏွလုံးသားထဲမွာ၊ ပူေႏြးအစီးသန္တဲ့ ကဗ်ာေသြးေတြ မေျခာက္မခန္းဘဲစီးဆင္းေနတုန္းပဲ။ ဒီတစ္ခါမေသရင္၊ က်ေနာ္ ဘယ္ေတာ့မွ မေသေတာ့ဘူး။ ေၾသာ္ … စိုစိုေႏြးေႏြး


အိုးေဝေသြးနဲ ့
ေဆး႐ုံေပၚမွာ
ေတာ္လွန္ေရးကို ကုသၾကဆဲပါတကား။     ။
ေဖေဖာ္ဝါရီ ၁- ၃၊ ၂ဝ၁၅

(တစ္ခုေသာေဆး႐ုံ၊ ႏွလုံးေရာဂါေဆာင္)
+++++++++

ျပည္တြင္းက ရဲေဘာ္ကဗ်ာဆရာ ညီေနာင္အေပါင္းတို႔ေရ ...။ ဒီစာဟာ တျခားဘာမွေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ေဆး႐ုံညတြင္ ခ်ီ တက္ျခင္းဆိုတဲ့၊ အေမရိကန္ေနာက္ခံ ျမန္မာကဗ်ာတစ္ပုဒ္ရဲ႕အေၾကာင္းသာပါပဲကြာ။

ရဲေဘာ္တုိ႔အားလုံး က်န္းက်န္းမာမာနဲ ့ကဗ်ာေတြ ဆက္ေရးႏိုင္ၾကပါေစ။    ။


ေ အ ာ င္ ေ ဝ း
(ေမ ၁၂- ၂ဝ၁၆)