Monday, June 18, 2018

ခ် စ္ လို့ ေ ရ း တဲ့ က ဗ် ာ ( ၁ ဝ )




အကယ္၍ ဇြန္လ(၁၉)ရက္ေန႔တြင္ … ။
ငါ ့သခင္
ငါ ့ရင္ဝ မွာ
လိွဳင္းမ တစ္ၿငိမ္။
အိမ္မိုးေခါင္ မွာ
လေရာင္ တစ္ထိုး။
ရိုးေျခနက္ မွာ
ရြက္သစ္ တစ္ေဝ။
ျမစ္ေရေၾကာ မွာ
ပန္းေလွ တစ္ေမွ်ာ။
ေလာကကမ္း မွာ
လြမ္းႀကိဳး တစ္ေႏွာင္။
ေတာင္တံတိုင္း မွာ
ျမင္းရိုင္း တစ္ေျပး။
ေလးညိွဳ့ကိုင္း မွာ
ျမားက်ိဳင္း တစ္ေျဖာင့္။
ငါ ေစာင့္ေရွာက္မယ္
ငါ ေစာင့္ေရွာက္မယ္
ငါ ့ေၾကာင့္ … ။

သခင့္ အိမ္ေခါင္မိုး
လေရာင္ မညိွဳးေစရ။
ရိုးမေတာႀကီး
မီး မသင့္ေစရ။
ေလာကသစ္ပ်ိဳး၊ ျမစ္ေဆးမိုး မွာ
(ေခတ္ ဘယ္ေလာက္ ဆိုးဆိုး)
ခ်စ္ႀကိဳး မေျပေစရ။
ငါ ့ျမင္း ငါစိုင္း၊ ညမုန္တိုင္းထဲ
သမိုင္း မေကြးေစရ။
သက္တံ လိွဳင္းခတ္၊ ေလးကိုင္းကို ေကြး
ေလးညိွဳ့ကို ငင္ၿပီးၿပီ။
သားရဲရန္ စဲ၊ မီးအိမ္ ဆြဲ၍
ေအာင္ပြဲကို ျပင္ၿပီးၿပီ။

အိုဘယ့္ အရွင္
ငါ ့သခင္
ရြာဝင္ ေျခလွမ္း စ ပါေလာ့။ ။

ေ အ ာ င္ ေ ဝ း

Than Htay Maung’s art

Friday, June 8, 2018

ေ တ ာ င္ စ မု တ္ က ၊ ေ ထ ာ င္ ထု ပ္ မ ရ ရ င္ ၊ ေ ၾက ာ င္ ကု တ္ မွ ာ လ ာ း ေ ဘ ဘီ



 
ဒဂုန္တာရာ ကစ
ေမာင္ေလးေအာင္ အဆုံး
ပန္းတစ္ကုံးပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ (သခြပ္နီ)
အသိက ဘဝကို
မျပ႒ာန္းႏိုင္ပါဘူး
ဘဝကသာ အသိကို ျပ႒ာန္းတာျဖစ္တယ္။

က်ေနာ္တို႔က ေခတ္ကို
မျပ႒ာန္းႏိုင္ပါဘူး
ေခတ္ကသာ က်ေနာ္တို႔ကို ျပ႒ာန္းတာပါ။

အခုေန
ျမန္မာကဗ်ာအေၾကာင္းေျပာရင္
အေလာင္းထမ္းၿပီး ေျပာရေတာ႔မွာလား။

က်ေနာ္ ေမာင္ေလးေအာင္အေလာင္းကို
မထမ္းခဲ႔ရဘူး
က်ေနာ္ ဒဂုန္တာရာအေလာင္းကို
မထမ္းလိုက္ရဘူး
အရမ္း ဝမ္းနည္းတယ္။

သမိုင္းကိုထမ္း၊ ကဗ်ာလမ္းမွာ
အလြမ္းအားအင္ သစ္ေတာ႔ကြယ္။

ဖက္ဆစ္သံဖေနာင္႔
ႀကိဳးတိုက္ေထာင္႔မွာ
အခ်စ္ေၾကာင္႔ပဲ ကဗ်ာဆရာျဖစ္ခဲ႔တယ္။

စစ္အာဏာရွင္စနစ္
ေနဝင္းေခတ္ကေန
ျမစ္ထဲမွာေပါေလာ
သူရဲေဘာေၾကာင္တဲ႔
ကဗ်ာေကာင္သစၥာေဖာက္ေတြလည္းရွိခဲ႔။

ေပၚတီယာ ရင္ခုန္သံ
ႏိုင္ငံတကာ
ျမန္မာကဗ်ာ သူရဲေကာင္းေတြလည္းရွိခဲ႔။

ဘယ္သူ ဘာလဲ
ရာဇဝင္ျဖတ္သန္း
ဇာတ္ဝင္ခန္းမွာ
မင္း ဇာပန္းကြက္ထဲ ပန္းထိုးသူလား
ႏွင္းေတာထဲ ေက်ာက္မီးေသြးပို႔သူလား
ေျဖ။

ျမန္မာကဗ်ာသစ္မွာ
ေခတ္ႀကီး ဘယ္ႏွေခတ္ရွိသလဲ
ေျဖ။

တစ္ေခတ္ပဲ
၁၉၆၂ ကေန
ကေန႔(၂ဝ၁၈)အထိ
တစ္ေခတ္တည္း။

အဲဒီေခတ္ရဲ႔ ပင္မေရစီး
ေတာမီးရစ္သမ္၊ ဘာကာရန္လဲ။
စစ္အာဏာရွင္စနစ္ဆန္႔က်င္ေရး
ႏွလုံးေသြးနဲ႔
ေတြးေခၚတဲ႔တရား
ေျဖာင္႔ေသာျမား
လူထုအျမင္၊ လူထုခံစားမွဳ
ငါတို႔ ပင္မေရစီးအမွဳေလ။

ဒဂုန္တာရာကလည္း
ပင္မေရစီး၊ ဒီခရီးမွာ
စည္းရုံးစုစည္းကာေန။

ေမာင္ေလးေအာင္ကလည္း
ပင္မေရစီး၊ ဒီခရီးမွာ
စည္းရုံးစုစည္းကာေန။

ထေလာ႔
အဖိႏွိပ္ခံေနရတဲ႔ျပည္သူေတြ
ထေလာ႔။

ထေလာ႔
အဖိႏွိပ္ခံကဗ်ာဆရာေတြ
ထေလာ႔။

ဒီေန႔ ျမန္မာကဗ်ာတိုက္ပြဲဟာ
အေဟာင္းနဲ႔အသစ္တိုက္ပြဲ ျဖစ္တယ္။

ျပည္သူ႔ဒီမိုကေရစီေတာ္လွန္ေရး
ကဗ်ာဓားေသြးတဲ႔ အသစ္က တစ္ဖက္
စစ္အာဏာရွင္အေလာင္း၊ ေရပုပ္ေျမာင္းထဲ
သူေကာင္းျပဳခံခ်င္တဲ႔ အေဟာင္းက တစ္ဖက္
ဘက္ ႏွစ္ဘက္
မိတ္ေဆြ သင္ဘယ္ဘက္ကလဲ။

ဂန္ ေသာ၊ ဒန္ ေသာ
ေနာဇာ နာမိ၊ ငါမသိ
ငါသိတာ
အေဟာင္း အသစ္။ ယဥ္းေက်းမွဳစစ္မ်က္ႏွာ
ေခတ္ကဗ်ာပဲ။

မ ဆ လ ေခတ္မွာ
ျမန္မာကဗ်ာ ဘယ္ႏွမ်ိဳးရွိခဲ႔လဲ။

န ဝ တ
န အ ဖ
မေန႔တစ္ေန႔က
မအိမ္လုံးဖြတ္ေတြေခတ္
ျမန္မာကဗ်ာ ဘယ္ႏွမ်ိဳးရွိခဲ႔လဲ။

ေဟာ- ဒီကေန႔
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ေခတ္မွာေရာ
ျမန္မာကဗ်ာ ဘယ္ႏွမ်ိဳးရွိေနသလဲ။

ရဲရဲ ေျဖပါ၊ သင္မညာနဲ႔
ရာဇဝင္မွာ၊ သင္ဟာ တရားခံျဖစ္ေတာ႔မယ္။

သင္သိပါတယ္၊ ကဗ်ာ ႏွစ္မ်ိဳး

(၁) ဖိႏွိပ္သူအာဏာရွင္ဘက္ကရပ္တည္တဲ႔ကဗ်ာ

(၂) အဖိႏွိပ္ခံျပည္သူေတြဘက္ကရပ္တည္တဲ႔ကဗ်ာ

သင္ဟာ ေဖာက္ျပန္သူလား။

ျမစ္တစ္ျမစ္ဟာ
ခဏခဏ ဓားထစ္ခံရတဲ႔ သစ္ပင္လိုပဲ
ၾကာေတာ႔
ေရငတ္ၿပီး ေသတယ္။

ေခတ္တစ္ေခတ္ဟာ
စစ္ဖိနပ္ေအာက္မွာ
ေျခာက္ေသြ႔ေနတဲ႔ပန္းခင္းလိုပဲ
အရင္းမရွိ၊ အဖ်ားမရွိ ေသတယ္။

ျမစ္ထဲမွာ
မေသဘဲ က်န္ရစ္တာ
စစ္မွန္တဲ႔ ေတာ္လွန္ေရးပဲ။

ေခတ္ထဲမွာ
မေသဘဲ က်န္ခဲ႔တာ
ေတာ္လွန္တဲ႔ကဗ်ာဆရာေတြပဲ။

ဒဂုန္တာရာက
ငါတို႔ကို အဘိဓမၼာေပးတယ္။

ေမာင္ေလးေအာင္က
ငါတို႔ကို အႏုပညာေပးတယ္ေလ။

ငါတို႔ဟာ
ဒဂုန္တာရာရဲ႔
အင္အားတက္ၾကြ၊ တိုးတက္လွတဲ႔
ပင္မေရစီး ျမစ္ေတြပဲေလ။

ငါတို႔ဟာ
ေမာင္ေလးေအာင္ရဲ႔
ေၾကြးေႀကာ္စူးရဲ၊ အားမာန္ခဲတဲ႔
တိုက္ပြဲထဲက ျပည္သူေတြပဲေပါ ႔။

ျပည္သူေတြက
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို ခ်စ္ပါတယ္။
ခက္တာက
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ေခတ္မွာ
အလစ္ေခ်ာင္းေနတဲ႔ အေခ်ာင္သမားေတြေပါတာပဲ။

ကဗ်ာဆရာေတြက
ဒီမိုခရီးကို ဆုံးခန္းတိုင္ႏွင္ခ်င္တယ္။
ခက္တာက
ဒီမိုခုတုံးလုပ္၊ လမ္းခုလတ္မွာ
မိုင္းဗုံးခလုတ္ျဖဳတ္ခ်င္သူေတြေပါတာပဲ။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေပါ ႔
ေမာင္ခိုင္မာေျပာသလိုေပါ ႔
ေလာကအေမွာင္႔၊ ႀကိဳးဝိုင္းေထာင္႔မွာ
ညာေျဖာင္႔လက္သီး၊ ဝွီးခနဲ ဝင္လာတတ္သတဲ႔။

ေတာ္လွန္သတိ၊ ကဗ်ာသတိ
အၿမဲရွိၾက။

ဒဂုန္တာရာရဲ႔မ်က္ႏွာကိုလည္းေထာက္ပါ
ေမာင္ေလးေအာင္ရဲ႔မ်က္ႏွာကိုလည္းေထာက္ပါ။

ဒဲ႔ ေျပာမယ္
ထပ္ေျပာမယ္
အမ်ိဳးသားစာေပဆု
ဘာလုပ္ရမွာလဲ။
ေတာင္စမုတ္က
ေထာင္ထုပ္မွ မရရင္
ေၾကာင္ကုတ္မွာလား ေဘဘီ။

ေဘဘီမွတ္ထား
ျမားေျဖာင္႔တဲ႔လက္
ျပည္သူ႔ဘက္ကေတြး
ေခြးလည္း မေဟာင္
ေၾကာင္လည္း မကုတ္။

ကဗ်ာဆိုတာ
ဒီမိုညအေမွာင္
ေတာသုံးေတာင္မွာ
လေရာင္မရွိလည္း
အဘိဓမၼာနံ႔သင္း
လင္းယုန္ဆင္းတဲ႔
ႏွင္းဆီေတာအုပ္။ ။

ေ အ ာ င္ ေ ဝ း
(ဇြန္ ၇- ၂ဝ၁၈)
  

Thursday, May 31, 2018

ခ် စ္ လို ့ေ ရ း တဲ့ က ဗ် ာ ( ၉ )



(art work - than htay maung)
  

ေခတ္ႀကီးက ဟာသပဲ။
ေခတ္ႀကီးက ဟာသကိုျဖစ္လို့
ေခတ္က
ဟႆရသကိုေပးတယ္။
စစ္က
ဘယာနကရသကိုေပးတယ္။
ေခတ္ သခၤါရ
စစ္ သခၤါရ
အခ်စ္သာ အစဥ္ထာဝရပါခင္။

ေခတ္ေၾကာင့္ ေၾက၊ စစ္ေၾကာင့္ ေသ
စစ္ေဘးေရွာင္ ဒုကၡသည္စခန္းေတြမွာ
စစ္ေခြးက ေဟာင္တယ္။

အခ်စ္က ေသ၊ စစ္က ရွည္
ေသကြဲေတြ၊ ရွင္ကြဲေတြ
စစ္ဒဏ္သင့္ပန္းကေလးေတြ
ႏြမ္းနယ္ေနတဲ့ႏွလုံးသားေတြ
ဗုံးသံ၊ အေျမာက္သံ၊ စက္ေသနတ္သံေတြ
ေဟာဟို ေဝးလံလံ
တိုင္းရင္းသားေတြရဲ့
ေတာယံ ေတာင္ယံထဲမွာပဲ ရွိတာလား။

ေခတ္ႀကီးက ဟာသပဲ ခင္။
စစ္ေဘးဒဏ္က
ရန္ကုန္၊ မႏၱေလး ၿမိဳ့ႀကီးေတြလယ္ေကာင္မွာလည္း သင့္တာပဲ။
စစ္ေဘးဒဏ္က
ပန္းၿခံထဲ ကဗ်ာရြတ္ပြဲကိုလည္း သင့္တာပဲ။
အဲဒီ စစ္ေဘးဒဏ္က
ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ထဲကိုလည္း ေရာက္လာတယ္ေလ။

ဟာသပဲ
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က
စစ္ပြဲေတြရပ္ဖို့ မ်ားမ်ားေျပာေပးၾကပါတဲ့။
ေဟာ အခု ေျပာတဲ့ေက်ာင္းသားေတြ
ကဗ်ာဆရာေတြကို
စုရဲ့ ရဲေတြကဖမ္းတယ္။

ဟာသပဲ
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က
ေက်ာင္းသားေတြႏိုင္ငံေရးလုပ္ရမယ္လို့ေျပာတယ္။
ေဟာ အခု စုရဲ့လူေတြက
ေက်ာင္းထဲမွာႏိုင္ငံေရးမလုပ္ရ အမိန့္ထုတ္သတဲ့။

ဟ ဟ ပဲ ရမယ္
ေဒါက္တာသိန္းဝင္းရယ္။

ေက်ာင္းသားေတြႏိုင္ငံေရးမလုပ္ရင္
သူေတာင္းစားေတြ သမၼတျဖစ္ကုန္မွာေပါ ့။

ဟ ဟ ပဲ ရမယ္
အစိုးရမင္းမ်ားရယ္။

ေခတ္ႀကီးက ဟာသပဲ
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကိုေတာ့
အားလည္းနာတယ္၊ သနားလည္း သနားတယ္။

စစ္ပြဲေတြ မရပ္ရင္
စီးေနတဲ့ျမစ္ေတြ ရပ္တံ့သြားလိမ့္မယ္။
စစ္ပြဲေတြ မရပ္ရင္
ပ်ံသန္းေနတဲ့ငွက္ေတြလည္း အေတာင္ပံေညာင္းေတာ့မယ္။
စစ္ပြဲေတြ မရပ္ရင္
အနာဂတ္ေတးသံေတြလည္း ဆြံ့အ သြားေတာ့မယ္။
စစ္ပြဲေတြ မရပ္ရင္
(ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ေျပာတဲ့)
လူထုရဲ့ရုန္းကန္သံေတြလည္း ေသဆုံးသြားလိမ့္မယ္ေလ။

စစ္ပြဲေတြ ရပ္။

ေသနတ္ကိုင္ထားတဲ့လက္ေတြနဲ့
စာရြက္ေပၚ လက္မွတ္ထိုးတယ္။
ဟ ဟ ပဲ ရမယ္
ဂီးေဇာင္ေဂ်ာင္းတို့ရယ္။

ေသနတ္မပါတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြရဲ့လက္က
စစ္ပြဲေတြကို ရပ္ႏိုင္တယ္။

ေသနတ္မပါတဲ့ ကဗ်ာဆရာေတြရဲ့လက္က
စစ္ဒဏ္သင့္ျပည္သူေတြကို ကယ္တင္ႏိုင္တယ္။

စစ္ပြဲေတြ ရပ္။

တို့ခ်စ္ျခင္း
ကြင္းေအာင္တေစ
ေန့တိုင္းေမႊတဲ့
သက္ႀကီးဝန္တို
ျမင္တိုင္းမုန္းစရာ့
စစ္ခ်ဳပ္ဗိုလ္
ေရလိုခန္းေျခာက္ပါေစသား။ ။

ေ အ ာ င္ ေ ဝ း
(ေမ ၃၁- ၂ဝ၁၈)


Sunday, May 20, 2018

ခ် စ္ လို့ ေ ရ း တဲ့ က ဗ် ာ ( ၈ )



"ျပည္တြင္းစစ္ အႏွစ္ ခုနစ္ဆယ္၊ ေတာ္ၿပီ"
"ျပည္တြင္းစစ္ အနွစ္ ခုနစ္ဆယ္၊ ေတာ္ၿပီ"
"ျပည္တြင္းစစ္ အႏွစ္ ခုနစ္ဆယ္၊ ေတာ္ၿပီ"

မရပ္နဲ႔၊ အဲဒီ ေအာ္သံေတြ မရပ္နဲ႔။

လက္နက္ကိုင္ႏိုင္ငံေရးေခတ္
ကုန္ၿပီ။
လက္နက္ကိုင္ႏိုင္ငံေရးဆိုတာ
အဆိပ္ေတြစီးဆင္းေနတဲ့ျမစ္
ေခတ္ကုန္ၿပီ။
ျပည္တြင္းစစ္ဆိုတာ
သစ္ပင္ေျပာင္းျပန္စိုက္တာ။

ဟိုတုန္းက ဦးေနဝင္း သူပုန္ေမြးၿပီး
အစိုးရလုပ္ခဲ့တယ္။
အခု ဘယ္သူေတြ အစိုးရေမြးၿပီး
သူပုန္လုပ္ေနသလဲ။

မရပ္နဲ႔။
ျပည္တြင္းစစ္ကိုမုန္းတီးတဲ့ႏွလုံးသားေတြ၊ မရပ္နဲ႔။
မရပ္နဲ႔။
ျပည္တြင္းစစ္ကိုဆန့္က်င္တဲ့အမွန္တရားေတြ၊ မရပ္နဲ႔။
မရပ္နဲ႔။
ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေတာင္းဆိုတဲ့လူထုဆႏၵေတြ၊ မရပ္နဲ႔။
မရပ္နဲ႔။
ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကိုတန္ဖိုးထားတဲ့အခ်စ္စိတ္ေတြ၊ မရပ္နဲ႔။

မရပ္နဲ႔။
စစ္ေဘးဒဏ္သင့္ျပည္သူေတြအတြက္အကူအညီေတြ၊ မရပ္နဲ႔။
မရပ္နဲ႔။
ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကဗ်ာရြတ္ဆိုပြဲေတြ၊ မရပ္နဲ႔။
မရပ္နဲ႔။
ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဂီတေတးသံေတြ၊ မရပ္နဲ႔။

မရပ္နဲ႔။
စစ္သားမိန္းမ မုဆိုးမေတြအေပၚ စာနာမွဳေတြ၊ မရပ္နဲ႔။
မရပ္နဲ႔။
သူပုန္မယား မုဆိုးမမ်ားအေပၚ ေထာက္ထားမွဳေတြ၊ မရပ္နဲ႔။

မရပ္နဲ႔။
မရပ္နဲ႔။
အာဏာရွင္စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြ တစ္ေယာက္မက်န္ေသကုန္တဲ့အထိ
အဲဒီ စစ္ပြဲေတြ မရပ္နဲ႔။

မရပ္နဲ႔။
မရပ္နဲ႔။
အာဏာရွင္သူပုန္ေခါင္းေဆာင္ေတြ တစ္ေယာက္မက်န္ေသကုန္တဲ့အထိ
အဲဒီ စစ္ပြဲေတြ မရပ္နဲ႔။

မရပ္နဲ႔။
စစ္ပြဲေတြရပ္ဖို႔ေျပာတဲ့သူေတြကိုဖမ္းတဲ့အစိုးရကိုလည္းအျပစ္ေျပာဖို႔
မရပ္နဲ႔။

ျပည္တြင္းစစ္ အႏွစ္ခုနစ္ဆယ္
ေတာ္သင့္ၿပီ ခင္ရယ္။ ။


ေ အ ာ င္ ေ ဝ း
(ေမ ၂ဝ- ၂ဝ၁၈)

Sunday, April 29, 2018

ခ် စ္ လို ႔ ေ ရ း တဲ႔ က ဗ် ာ ( ၇ )




တိုင္းျပည္ကိုခ်စ္တဲ႔စိတ္နဲ႔ ေသရင္
ငရဲ မလားဘူး။

တိုင္းျပည္နဲ႔
လူမ်ိဳးကို ခ်စ္တဲ႔စိတ္ဆိုတာ
အတိတ္ကို "ရွင္" ေစတဲ႔ စိတ္ေပါ ႔။

ပစၥဳပၸန္ေတြ မေသဖို႔
အတိတ္ေတြ ရွင္ေနရမယ္။

ဆဲဗင္းဂ်ဴလိုင္ဟာ အတိတ္ေပါ ႔
ခုထိ ရွင္တုန္း။

၇၄-၇၅-၇၆ ဟာ အတိတ္ေပါ ႔
ခုထိ ရွင္တုန္း။

တိုင္းျပည္နဲ႔လူမ်ိဳးကို ခ်စ္ပါ
အခ်စ္စိတ္ဟာ
အတိတ္ကို ရွင္သန္ေစတယ္။

အတိတ္ေတြ ရွင္သန္မွ
ပစၥဳပၸန္ဟာ ရွင္သန္မယ္။

ရွစ္ေလးလုံးဟာ အတိတ္ေပါ ႔
ခုထိ ရွင္တုန္း။

ေရႊဝါေရာင္ဟာ အတိတ္ေပါ ႔
ခုထိ ရွင္တုန္း။

စစ္သံဖေနာင္႔ေအာက္က လြတ္ေျမာက္ေရး
ဒီအေရးဟာ
အတိတ္၊ ပစၥဳပၸန္၊ အနာဂတံ
တိုင္းျပည္နဲ႔လူမ်ိဳးကိုခ်စ္ျခင္းမွာ
အရင္းခံတယ္။

တိုင္းျပည္ကို တကယ္ခ်စ္ရင္
သစ္ပင္ကေလး တစ္ပင္မွာလည္း
တစ္ေတာလုံးရဲ႕ဝိညာဥ္ ရွိတာပဲ။

လူမ်ိဳးကို တကယ္ခ်စ္ရင္
စစ္မျဖစ္တဲ႔ ညေတြမွာ
လမင္း သာမယ္။

တိုင္းျပည္နဲ႔လူမ်ိဳးကို တကယ္ခ်စ္ရင္
မီးပ်က္တာ၊ ဘတ္စကားက်ပ္တာေလာက္ကို
အျပစ္ မျမင္ပါဘူး။

တိုင္းျပည္နဲ႔လူမ်ိဳးကို ခ်စ္ပါ
အခ်စ္စိတ္ဟာ
ေအးျမတဲ႔ မိုးႀကီးေပါ ႔။

အဲဒီ ခ်စ္မိုးႀကီးရြာရင္
စစ္ဆိုးမီးတကာ ၿငိမ္းမယ္။

အဲဒီ ခ်စ္မိုးႀကီးရြာရင္
အမုန္းမီးေတာက္ေတြ
အဆုံးၿပီးေပ်ာက္မယ္။

တိုင္းျပည္နဲ႔လူမ်ိဳးကို ခ်စ္ပါ
အခ်စ္စိတ္ဟာ
အဓိပၸာယ္ရွိလာမယ္ ခင္။ ။

ေ အ ာ င္ ေ ဝ း
ဧၿပီ ၂၉- ၂ဝ၁၈။

Tuesday, April 3, 2018

ခ် စ္ လို ႔ ေ ရ း တဲ႔ က ဗ် ာ ( ၆ )





ႏိုင္ငံေတာ္ဟာ အခ်စ္ငတ္ေနတယ္
အခ်စ္ငတ္ေနတဲ႔ ႏိုင္ငံေတာ္ေပါ ႔။

ဒီေန႔မွာ အခ်စ္ငွက္ဟာ ေမြးဖြားလာတယ္
ဒီေန႔မွာ
အခ်စ္ငွက္တစ္ေကာင္ လေရာင္ေအာက္
မိုးေသာက္ေတး ဆိုတယ္။

တကယ္ေတာ႔ သူေရာက္ေနတာ
အေမွာင္ေခတ္ႀကီးပဲ
ေသြးေခ်ာင္းစီးေနတဲ႔ ေခတ္ႀကီးေလ။

သူ ဘယ္သိပါ ႔မလဲ
စစ္ကိုမုန္းလို႔ တိုက္ခဲ႔တာ
သမၼတအသစ္ႀကီး တက္လာတာ
သူ ဘယ္သိပါ ႔မလဲ။

တစ္ေန႔တည္း၊ တစ္ေန႔တည္း
ေန႔မွာ (ဒုတိယ)သမၼတေရြး
ညမွာ အကယ္ဒမီေပး
တစ္ေန႔တည္း၊ တစ္ေန႔တည္း။

သူ ဘယ္သိပါ ႔မလဲ
ကေလးေတြက
မသိဘူး ခ်စ္တယ္
လူႀကီးေတြက
မသိဘူး စစ္ျဖစ္ေနၾကတယ္
သူ ဘယ္သိပါ ႔မလဲ။

ႏိုင္ငံေတာ္ဟာ အခ်စ္ငတ္ေနတယ္
အခ်စ္ငတ္ေနတဲ႔ ႏိုင္ငံေတာ္ေပါ ႔။

စစ္ဆိုတာ မခ်စ္လို႔ျဖစ္တာ
ခ်စ္ရင္ မျဖစ္ပါဘူး။

ျမစ္ဆိုတာ ခ်စ္တတ္ရင္
ေခတ္ႀကီးထဲ တသြင္သြင္။

အခ်စ္နဲ႔စိုက္ရင္
ေက်ာက္သားျပင္မွာလည္း
သစ္ပင္ဟာ ရွင္တယ္။

အခ်စ္လက္နဲ႔ ထိုးတဲ႔ေခါင္းေလာင္း
စက္ေသနတ္ စိန္ေျပာင္းသံထက္ ခ်ိဳသာမယ္။

မခ်စ္တတ္ရင္
ေသြးခ်င္းခ်င္းစိုေနတဲ႔ ႏွလုံးသားလည္း
ပပ္ၾကားအက္တာပဲ။

မခ်စ္တတ္ရင္
ေသနတ္ေျပာင္းက
ပန္းေတြ ဘယ္လိုပြင္႔မွာလဲ။

မိုးေခါင္ေတာမွာ
ေမာတယ္ အသက္ရယ္။

စစ္ကိုမုန္းပါ၊ မတိုက္ပါနဲ႔
ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကိုခ်စ္ပါ၊ မဖ်က္ပါနဲ႔။

ဒီမနက္
ယာခရိုးက
ခ်ိဳးလင္းျပာငွက္ကေလး
မိုးေခၚေတး ဆိုတယ္။

အမုန္းေတြ ရပ္
စစ္ပြဲေတြ ရပ္။ ။

(ထူးအိမ္သင္သို႔ …)
ေ အ ာ င္ ေ ဝ း
ဧၿပီ ၁- ၂ဝ၁၈

Monday, February 26, 2018

ခ်စ္လုိ႔ေရးတဲ့ကဗ်ာ (၅)


အခ်စ္မွာ ရန္သူမ်ိဳးငါးပါးရွိတယ္ ခင္။
၁။ ၂၀၀၈ ဖြဲ႕စည္းပုံ
၂။
၃။ ေသနာပတိပ်က္လူတန္းစား
၄။ အမ်ဳိးသားေရးအစြန္းေရာက္
၅။ လူသတ္ဝါဒ
အခ်စ္ဆိုတာ
ေႏြဦးမွာ
ပုရစ္ဖူးေလးေတြ ထြက္လာသလို
သူ႔အလိုလို ျဖစ္လာတဲ့အရာ။
အခ်စ္ဆိုတာ
သစ္ရြက္ကေလးေတြစိမ္းေနဖို့
အျမစ္က အေမွာင္ထဲ
ဒုကၡခပ္သိမ္းရင္ဆိုင္သလိုေပါ ့။
အခ်စ္ဆိုတာ
ျမစ္ကို ေျခဆုံးေခါင္းဖ်ား
အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္ ေစာင့္ေရွာက္ရတာမ်ိဳးပါ။
ေခတ္ မေကာင္းေတာ့
အခ်စ္လည္း
မေကာင္းရွာဘူးေပါ ့။
ပိေတာက္မပြင့္မီစပ္ၾကား
အခ်စ္လည္း
ႏိုင္ငံေရးလက္ေအာက္ခံ။
ခ်စ္ေတာ့ ခ်စ္ပါ
ႏိုင္ငံေရးကိုလည္းၾကည့္။
ခ်စ္ေတာ့ခ်စ္
ေခတ္ကို မ်က္ျခည္မျပတ္ေစနဲ႔။
အခ်ိန္မေရြး
ဗုံးေတြ ထေပါက္ႏိုင္တယ္။
အခ်ိန္မေရြး
လက္မွတ္ရအ႐ူးေတြနဲ႔ေတြ႕ႏိုင္တယ္။
အခ်ိန္မေရြး
အလြမ္းပင္လယ္ေ၀သြားႏိုင္တယ္။
စစ္က
ရင္တြင္းမွာ အၿမဲျဖစ္ေနတဲ့
ရင္တြင္းစစ္ ေခတ္ႀကီးေလ။
“အခ်စ္နဲ႔စစ္မွာ
မတရားတာမရွိ”
ရမ္းမၿဖီးပါနဲ႔ ကြီးရယ္။
အခ်စ္နဲ႔စစ္မွာ
တရားတာလည္း မရွိပါဘူး။
အခ်စ္တို႔
စစ္တို႔ဆိုတာ
အတၱပဲ ရွိတာပါ။
ျမစ္ဆိုတာ ေကြ႕မွလွသတဲ့
ျမစ္ကလည္း
သူ့အတၱနဲ႔သူ ေကြ႕ျမဲ။
ကဲ- ဘယ္အတၱကို
အက်ႌခ်ဳပ္ဝတ္ရမွာလဲ။ ။

ေ အ ာ င္ ေ ဝ း
(ေဖေဖာ္ဝါရီ ၂၅- ၂၀၁၈)