Sunday, October 27, 2013

ႏို င္ ငံ ေ ရ း အ က် ဥ္ း သ ာ း ေ ဟ ာ င္ း ၊ ျပ ည္ ေ ျပ း က ဗ် ာ ဆ ရ ာ ၊ အ ေ ၀ း ေ ရ ာ က္ မ င္ း ဦ း ေ အ ာ င္ ေ ၀ း


EXILE PROSE-2

အ ပို င္ း ( ၂ ) က

က်ေနာ္ ပထမအႀကိမ္ ေထာင္ကလြတ္သည့္ေန ့မွာ၊ ပုသိမ္အက်ဥ္းေထာင္ ေထာင္ဗူး၀ေရွ ့တြင္ ေနမ်ိဳးေဇာ္(မင္းညိဳစင္) လာေစာင့္ႀကိဳေနခဲ့ေပသည္။ ထိုေန ့က ၁၉၇၈ ခုႏွစ္၊ ေအာက္တိုဘာလ(၂၆)ရက္။ ေနာက္တစ္ေန ့ ေအာက္တိုဘာ(၂၇)ရက္ေန ့မွာေတာ့ က်ေနာ္က ရန္ကုန္ၿမိဳ ့၊ ႀကံေတာသုသန္က
ဆရာဗန္းေမာ္တင္ေအာင္စ်ာပနသို ့ေရာက္ရွိေနခဲ့ၿပီျဖစ္ေလသည္။ (ဆရာဗန္းေမာ္တင္ေအာင္၊ အသက္ ၅၈ ႏွစ္၊ ၂၃-၁၀-၇၈ ေန ့ ကင္ဆာေရာဂါႏွင့္
ကြယ္လြန္သည္)
            မစ္ရွီဂန္မဲဇာမွာ တစ္ခါတစ္ခါ အိမ္လြမ္းစိတ္ေ၀ဒနာ သည္းသိပ္သြန္းထန္ ခံရခက္သည့္အခါ၊ ‘မုခစာအုပ္’ ဆိုသည့္ အင္တာနက္လိုင္းေပၚမွာေနမ်ိဳးေဇာ္ ေခၚေခၚ၊ မင္းညိဳစင္ ေခၚေခၚ၊ ဘယ္လိုေခၚေခၚ သူႏွင့္က်ေနာ္ ရံဖန္ရံခါ ေတြ ့တတ္ၾကေလ့ရွိပါသည္။ အခုေတာ့ သူက ေတာျပန္။ ကိုယ္က
ျပည္ေျပး။ ဘ၀ေတြက ျခားနားျခင္းႀကီးမက ျခားနားသြားခဲ့ၾကၿပီျဖစ္ေလသည္။

+ + + + + +
            ၁၉၈၂၊ သူ(ေနမ်ိဳးေဇာ္) ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ အေရွ ့ေျမာက္စစ္ေဒသသို ့ေတာခိုသြားသည့္အခါက၊ က်ေနာ္တို ၊့ထူးအိမ္သင္တို ့ကလြမ္းက်န္ရစ္ခဲ့ၾကတာျဖစ္ေလသည္။ အဲဒီတုန္းက က်ေနာ္က ရန္ကုန္တကၠသိုလ္မွာ မဟာ၀ိဇၥာေနာက္ဆုံးႏွစ္ လာတက္ေနတဲ့အခ်ိန္ျဖစ္သည္။ စံရိပ္ၿငိမ္(၆)လမ္း၊ ယုဒသန္ရိပ္သာသာအနီး၊ ၆၀၃ ၿခံႀကီးေရွ ့က သစ္သားႏွစ္ထပ္အိမ္ကေလးရဲ ့ေအာက္ထပ္မွာ က်ေနာ္တို ့စုေ၀းငွားေနခဲ့ၾကသည္။
            က်ေနာ္တို ့အိမ္ေလးကို ကဗ်ာဆရာမ မအိ အ၀င္အထြက္ရွိသည္။ ကိုျမင့္ေနာင္ဆိုသည့္ မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္လည္း ရံဖန္ရံခါေရာက္လာေလ့ရွိသည္။ ေနာက္ေတာ့ သိပ္မၾကာလိုက္ပါ။မအိ၊ ကိုျမင့္ေနာင္၊ ေနမ်ိဳးေဇာ္တို ့ေရွ ့ဆင့္ေနာက္ဆင့္ ေတာခိုသြားခဲ့ၾကပါသည္။ က်ေနာ္တို ့အိမ္ကေလး
ကိုလည္း၊ တစ္ခါမွမျမင္ဖူးတဲ့လူစိမ္းေတြ ဟိုကဒီက ခဏခဏလာလာၿပီး ဟိုေမးဒီေမးေတြလုပ္လာတာေၾကာင့္၊ က်ေနာ္တို ့တစ္ၿပံဳတစ္မႀကီး ထိုအသိုက္အၿမံဳကေလးကေန စြန္ ့ခြာလိုက္ၾကပါသည္။ ထူးအိမ္သင္(ထိုစဥ္က ထူးအိမ္သင္မျဖစ္ေသးပါ) က ေမာ္လၿမိဳင္ျပန္သြားသည္။ က်ေနာ္က မိန္းမရပ္ထံ
ျပန္ပါသည္။ (ထိုအခ်ိန္က က်ေနာ္ ယာမာဂူခ်ီႏွင့္အိမ္ေထာင္က်ေနခဲ့ၿပီျဖစ္သည္)
            ေနမ်ိဳးေဇာ္ ေတာခိုသြားေတာ့ က်ေနာ္တို ့က သူ ့ကိုလြမ္းက်န္ရစ္ခဲ့ရသည္။ ေနာင္ ဆယ္စုႏွစ္တစ္ခုအၾကာ၊ မေအာင္ျမင္ေသာေတာ္လွန္ေရးကေန သူ ရန္ကုန္ကိုျပန္ေရာက္လာေတာ့လည္း က်ေနာ္တို ့သူ ့ကို ဖက္လွဲတကင္းႀကိဳဆိုခဲ့ၾကသည္။ သူ(ေနမ်ိဳးေဇာ္) ေတာကျပန္ေရာက္မလာခင္၊
လြိဳင္ဆမ္ဆစ္မွာ ျမင္းစားပဲေတြစားၿပီး၊ န ၀ တ စစ္ေထာက္လွမ္းေရးအက်ယ္ခ်ဳပ္နဲ ့ေနေနရတဲ့ရက္ေတြတုန္းက သူသည္ ထူူးအိမ္သင္အတြက္ ကဗ်ာရွည္ႀကီးတစ္ပုဒ္ေရးၿပီး၊ က်ေနာ့္ဆီ လူႀကံဳႏွင့္လွမ္းပို ့ခဲ့ေသးသည္။ ၿမိဳ ့လယ္ေကာင္မွာ ဆိုင္ကယ္တ၀ီွး၀ီွးႏွင္ၿပီး၊ က်ေနာ္ရွိရာ ကန္ေတာ္ကေလးကအားမာန္သစ္စာေပမွာ ထူးအိမ္သင္ ဒီကဗ်ာကိုလာယူသြားခဲ့ပါသည္။
            ၁၉၈၉-၉၀၊ က်ေနာ္ ဒုတိယအႀကိမ္နဲ ့တတိယအႀကိမ္ အဖမ္းခံရၿပီး၊ ပုသိမ္အက်ဥ္းေထာင္ထဲေရာက္ရျပန္တဲ့အခါ၊ က်ေနာ့္ကို တိုင္းတရားရံုးထုတ္တဲ့ေန ့တိုင္းလို လိြဳင္ဆမ္ဆစ္ကေန ေနမ်ိဳးေဇာ္ထံက အားေပးစကား၊ သတင္းစကားေတြကို၊ လူတစ္ေယာက္က အၿမဲလာလာေျပာျပေလ့ရွိပါသည္။အဲဒီလို ညီလိုတစ္မ်ိဳး၊ ရဲေဘာ္ရဲဘက္လိုတစ္မ်ိဳး ခ်စ္ခင္ေလးစားရတဲ့ ေနမ်ိဳးေဇာ္ဟာ အထက္တန္းေက်ာင္းသားဘ၀မွာကတည္းက က်ေနာ္နွင့္ကဗ်ာေရးေဖာ္ေရးဖက္ျဖစ္ခဲ့တာျဖစ္သည္။ က်ေနာ္တို ့ပုသိမ္ၿမိဳ ့၊ အ ထ က(၃)မွာ ‘ျမကၽြန္းညိဳ’ နံရံကပ္စာေစာင္ကို အခါအားေလ်ာ္စြာထုတ္ခဲ့ၾကပါသည္။ က်ေနာ္တို ့က ကဗ်ာ၀ါသနာရွင္ စာၾကမ္းပိုးေလးေတြ။ ေနမ်ိဳးေဇာ္က ကဗ်ာလည္းေရး၊ ပန္းခ်ီလည္းဆြဲသည္။ အထက္တန္းေက်ာင္းမွာတုန္းကေတာ့က်ေနာ့္ကေလာင္နာမည္က ‘ေမာင္ႏြယ္စိမ္း’။
            ေနာက္ေတာ့ က်ေနာ္တို ့ဆယ္တန္းေအာင္ၿပီး ပုသိမ္ေကာလိပ္အတူေရာက္ၾကေတာ့၊ ပုသိမ္ေကာလိပ္ ျမ၀ါးရံုရိပ္ ေက်ာင္းသားစာေပအသိုင္းအ၀ိုင္းမွာ ႀတိဂံေလးတစ္ခုျဖစ္တည္လာခဲ့ပါသည္။ ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသားေတြက အသိအမွတ္ျပဳေပး၍ျဖစ္သည္။ ေနမ်ိဳးေဇာ္ရယ္၊ ေျမာင္းျမသား စိုးထိုက္(ယခု စိုးအိမ္)ရယ္၊ က်ေနာ္ရယ္။ စိုးထိုက္က ဒီတုန္းက သ့့ူ့့့့ ့ကေလာင္နာမည္က စိုးစံထိုက္(ေျမာင္းျမ)ျဖစ္သည္။ က်ေနာ္က ‘အနႏၱလိွဳင္’ေပါ ့။ ေနမ်ိဳးေဇာ္၊ စိုးစံထိုက္(ေျမာင္းျမ)၊ အနႏၱလိွဳင္။ တစ္ရံေရာေသာအခါ ျမ၀ါးရံုေတာလို ့ေခၚၾကတဲ့ ပုသိမ္ေကာလိပ္က၊ လြမ္းေမာဖြယ္ ပန္းႏုေရာင္စာေပႀတိဂံေလးတစ္ခု။
            ပုသိမ္ေကာလိပ္အေၾကာင္းကို ရာဇ၀င္နဲ ့ခ်ီၿပီးေျပာရရင္၊ ၅၀ ခုႏွစ္ေတြတုန္းက ဆရာေမာင္ပန္းေမႊးတို ့တစ္ေခတ္ေပါ ့။ အဲဒီေနာက္ က်ေနာ္တို ့ေက်ာင္းကိုမေရာက္ခင္ ၆၀ ခုႏွစ္ေတြကုန္ခါနီး၊ ၇၀ ခုႏွစ္ေတြ အစပိုင္းဟာ ေမာင္လင္းၾကည္(ျမ၀င္း-ဒႆန)၊ စိမ္းျမ၊ ဆလိုင္းေအာင္ရိုင္းရိုင္းတို ့တစ္ေခတ္လို ့ေျပာၾကသည္။ ေနာက္ေတာ့ ၇၀ ခုႏွစ္ေတြဟာ က်ေနာ္တို ့တစ္ေခတ္ေပါ ့။ က်ေနာ္တို ့ေခတ္မွာ မင္းျပားက ၾကဴးသစ္၊ ၀ါးခယ္မကနႏၵေက်ာ္စြာ၊ ေရၾကည္က ကိုပန္းလိွဳင္၊ သံတြဲက ေမာင္လင္းလု စသည္ျဖင့္ ကဗ်ာေရးသူေတြ ရွိခဲ့သည္။ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားအစဥ္အဆက္ကဒီကဗ်ာဆရာေတြကို အသိအမွတ္ျပဳခဲ့ၾကသည္။ က်ေနာ္တို ့ေခတ္မွာ ေက်ာင္းအုပ္ဆရာႀကီးကလည္း ဆရာတကၠသိုလ္ဘုန္းႏိုင္ျဖစ္ေနတာပါ။
            က်ေနာ္၏စာေပဘ၀က ဤသို ့ဤႏွယ္ လမ္းခင္းလာခဲ့ျခင္း။ စာေပနဲ ့ႏိုင္ငံေရးမွာ ဘယ္ဟာက အခ်စ္ဦးလဲ။
            မစ္ရွီဂန္မဲဇာ၏ တစ္ခုေသာညေနခ်မ္း၊ လြမ္းေငြ ့မွဳန္ေ၀ေသာ ရင္ခုန္ဖြယ္အခိုက္ခဏေလးမွာ၊ က်ေနာ္က ႏွင္းခါးရိုက္၍ေသဆုံးသြားေသာက်ေနာ္၏ဥယ်ာဥ္စိုက္ခင္းကေလးကိုၾကည့္ေငး ႏွေျမာတသရင္း စဥ္းစားေတြးေတာေနခဲ့မိေလသည္။
+ + + + + +

           
ဆရာဒဂုန္တာရာေရးခဲ့တဲ့ ‘ဒုတိယခ်စ္သူႏွင့္ကြဲမွ၊ ပထမခ်စ္သူေခတ္ကိုတမ္းတျခင္း’ ဆိုတဲ့စကားရဲ ့အနက္အဓိပၹာယ္ကို က်ေနာ္စဥ္းစား
ၾကည့္မိသည္။ စာေပႏွင့္ႏိုင္ငံေရးတို ့မွာ က်ေနာ္ တစ္ၿပိဳက္နက္တည္း ပိုးပန္းခဲ့သည့္ခ်စ္သူေတြပဲလား။ ဘယ္သူ ့ကို က်ေနာ္ပိုခ်စ္မိခဲ့တာလဲ။ ဒါါမွမဟုတ္ဘယ္သူက က်ေနာ္ကို ပိုခ်စ္ခဲ့တာလဲ။ မစဥ္းစားတတ္ေတာ့ပါဘူး။
            ကိုးတန္းေက်ာင္းသားဘ၀မွာကတည္းက က်ေနာ္က စတာလင္၏ ‘ေဗာ္လ္ရွီဗစ္ရာဇ၀င္အက်ဥ္းခ်ဳပ္’ စာအုပ္ကိုဖတ္ၿပီးေနၿပီျဖစ္သည္။ရွင္မဟာရ႒သာရ၏ ‘ကိုးခန္းပ်ိဳ ့’ ကို ကိုးေခါက္ဖတ္ၿပီးေနၿပီျဖစ္သည္။ ျမသန္းတင့္၊ ေအာင္လင္း၊ သခင္ေလးေမာင္တို ့၏ အႏုပဋိေလာမရုပ္၀ါဒ၊ ရာဇ၀င္ေရးရုပ္၀ါဒက်မ္းအသီးသီး၊ ေက်ာ္ေအာင္(ျမန္မာျပန္) ေမာရစ္ကြန္းဖို ့တ္၏ ‘မတ္၀ါဒလမ္းညႊန္’ ၊ ေမာင္သာႏိုးဘာသာျပန္တဲ့ ေဂ်ာ့သြမ္ဆင္ရဲ ့ ‘မတ္၀ါဒႏွင့္ကဗ်ာ’ ၊ ေမာ္စီတုန္း၏ ‘လက္ေတြ ့ႏွင့္ပဋိပကၡ’ ၊ စသည္ စသည္၊ ဒဂုန္တာရာ၊ ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္၊ ပါရဂူ၊ သခင္ျမသန္းတို ့၏စာေတြ၊ စသည္ စသည္၊
ၿပီးေတာ့ အထင္ကရ ၁၉၇၀ မိုးေ၀ကဗ်ာေတြ၊ ဒါေတြက ကိုးတန္း၊ ဆယ္တန္း ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ရဲ ့လြယ္အိတ္ထဲမွာ၊ စာအုပ္စင္ေပၚမွာ တခမ္းတနား အက်အန ေနရာယူထားခဲ့ၿပီးျဖစ္ေလသည္။
            က်ေနာ္ ဆယ္တန္း(သိပၹံဘာသာတြဲႏွင့္)ေအာင္ေတာ့ သိပၹံဘက္မလိုက္ဘဲ၊ ၀ိဇၥာဘက္ လိုက္ခဲ့သည္။ေက်ာင္းကဆရာေတြက အမွတ္ေကာင္းသည့္ သခ်ၤာတို ့၊ ရူပေဗဒတို ့တစ္ခုခုယူေစခ်င္သည္။ က်ေနာ္က အဲဒါတစ္ခုမွ မယူ။ က်ေနာ္၀ါသနာပါသည့္ ျမန္မာစာအဓိကယူခဲ့သည္။ အကယ္တည့္
သခ်ၤာ-ရူပေဗဒ တစ္ခုမဟုတ္တစ္ခု ယူခဲ့လွ်င္ က်ေနာ္ အိုင္းစတိုင္းျဖစ္မည္။ ခုေတာ့ ျမန္မာစာယူခဲ့သျဖင့္ က်ေနာ္ သူပုန္ကဗ်ာဆရာျဖစ္လာခဲ့ေလသည္။ လြမ္းပ။
            က်ေနာ္က ခ်ီလီကဗ်ာဆရာ ပါဘလိုနီရူဒါကိုလည္းခ်စ္သည္။ ဥကၠ႒ႀကီးေမာ္ကိုလည္း ကဗ်ာေရးသည့္အတြက္ က်ေနာ္ခ်စ္သည္။ ရဲေဘာ္ေခ်ေဂြဗားရားကိုခ်စ္တဲ့အထဲမွာလည္း၊ သူ မက်ဆုံးခင္ ဘိုလီးဗီးယားေတာင္တန္းေတြေပၚမွာ “တန္နီယာသို ့” ကဗ်ာကိုေရးခဲ့တဲ့ အခ်က္လည္းပါသည္။
ကၽြႏု္ပ္တို ့၏အဘ ကားလ္မတ္ႀကီးသည္ပင္ ကဗ်ာေရး၏။ သူ ့ကဗ်ာတစ္စက-
            “အခ်စ္သည္ ဂ်င္နီ
            ဂ်င္နီသည္ အခ်စ္
            အႏွစ္တစ္ရာ တိုင္ေစေသာ္” တဲ့။
            ခ်စ္တယ္။ ခ်စ္တယ္။ ဟိုခ်ီမင္းကိုလည္း ကဗ်ာေရးလို ့က်ေနာ္ခ်စ္တယ္။
            က်ေနာ္တို ့သည္ ဒဂုန္တာရာ၊ ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္တို ့ႏွစ္ဦး၏ “မိွဳင္းေဗဒ” မွ ဆင္းသက္ လာခဲ့ၾကျခင္းျဖစ္သည္။ က်ေနာ္တို ့သည္ ဆဲဗင္းဂ်ဴလိုင္၊ သစ္ပုပ္ပင္၊ ေန၀င္း-စန္းယုဆန္႔က်င္ေရးႏွင့္ ျပည္သူ ့ဒီမိုကေရစီေတာ္လွန္ေရးတိုက္ပြဲအတြင္းမွ ေမြးဖြားလာခဲ့ၾကသူမ်ား မဟုတ္တုံလား။
            ထိုစဥ္ေခတ္က ကိုးတန္းေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္က ကားလ္မတ္၏ မဟာအရင္းက်မ္းႏွင့္၊ မြန္၀န္ႀကီးဗညားဒလ၏ ရာဇာဓိရာဇ္အေရးေတာ္ပုံက်မ္းတို ့ကို ေခါင္းအုံးအိပ္ခဲ့သည္ဟုဆိုလွ်င္၊ ပိုအံ့ရန္ေကာဟု အျပစ္တင္မေစာၾကပါေလႏွင့္။ အဲဒါ က်ေနာ္တကယ္ေခါင္းအုံးအိပ္ခဲ့တာျဖစ္သည္။အဲဒါေတြေၾကာင့္လည္း၊ ေကာလိပ္လည္းေရာက္ေရာ က်ေနာ္ ေက်ာင္းသားကဗ်ာဆရာ(CAMPUS WRITER) တစ္ေယာက္အေနနဲ ့ပထမဆုံး ေဗြေဆာ္ဦး အဖမ္းခံခဲ့ရျခင္းပဲျဖစ္ေလသည္မဟုတ္လား။
+ + + + + +

           
၁၉၇၈။ ပထမအႀကိမ္ ေထာင္ကျပန္ထြက္လာၿပီးတဲ့ေနာက္၊ က်ေနာ္တို ့ေထာင္ထြက္သူငယ္ခ်င္းတစ္စု၊ ျမစ္၀ကၽြန္းေပၚေနရာအသီးသီးမွာ
အသစ္ေခတ္စားလာသည့္ တြဲဖက္ေက်ာင္းဆရာေတြ၀င္လုပ္ၾကသည္။ အမွန္ကေတာ့ ေကဒါျမွဳပ္ႏွံၾကတာျဖစ္သည္။ ေျမေအာက္တြင္ မိမိကိုယ္ကိုယ္မိမိျမွဳပ္ႏွံလိုက္ၾကျခင္း။ ယူဂ်ီေပါ ့။ ယူဂ်ီတစ္ပိုင္းေပါ ့။ပရိုဘီစီပီေပါ ့။ ျမစ္၀ကၽြန္းေပၚတိုင္းျပန္လည္တည္ေဆာက္ေရးေပါ ့။
            က်ေနာ္ပထမအႀကိမ္ ေထာင္ကလြတ္ေတာ့ ကိုယ္နဲ ့အတူပါလာတဲ့ “က်ဴးဘားေတာ္လွန္ေရး” ကဗ်ာရွည္ႀကီးက ေရြးျမစ္၀ွမ္းမွာ စုန္ဆန္ကူးခပ္လို ့ေပါ ့။ က်ေနာ္ႏွင့္ေျမႏုက လပြတၱာၿမိဳ ့နယ္တစ္ရြာ ‘ေရႊျပည္သာ’ မွာ။ လပြတၱာၿမိဳ ့ေပၚမွာက သစ္စိုးရွိသည္။ က်ေနာ္တို ့၊ သစ္စိုးတို ့နဲ ့ေရြးျမစ္တေၾကာတည္း၊ ေျမာင္းျမၿမိဳ ့နယ္က ‘ျပင္ရြာ’ မွာ ေမာင္ေဒါင္း။ (စိုးအိမ္နဲ ့ကိုေအာင္ေစာဦးတို ့က ေျမာင္းျမ လြန္းေတာင္ေျခ ‘ရွမ္းေရေက်ာ္’ရြာ။ စိုးသစ္(အခု စိုးေနလင္းတစ္ျဖစ္လဲ)က ေျမာင္းျမသိလႅာတေၾကာက ‘ဂတ္စု’ မွာ)
            အဲဒီမွာ၊ ဆရာနတ္ႏြယ္စကားနဲ ့ေျပာရရင္ အခ်စ္ေလွေလာင္းနဲ႔ ေခတ္ေရေၾကာင္းကိုစုန္ဆန္ခဲ့ၾကတယ္ပဲေပါ ့။ ထိုစဥ္က က်ေနာ္ေထာင္ထဲကေရးယူလာခဲ့သည့္ “က်ဴးဘားေတာ္လွန္ေရး” ကဗ်ာႀကီးမွာ က်ေနာ္တို ့၏ ဗမာျပည္ ျပည္သူ႔ ဒီမိုကေရစီေတာ္လွန္ေရးကို ေမွ်ာ္မွန္းအိပ္မက္ထားသည့္စိတ္ကူးယဥ္မွဳတစ္ခုဟုလည္း ဆိုႏိုင္သည္။ က်ေနာ္တို႔၏ လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရး ေရရွည္စစ္ပြဲ ယုံၾကည္ခ်က္လို ့လည္းယူဆႏိုင္ပါသည္။
            အမွန္က က်ေနာ္ယုံၾကည္သည္မွာ လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရးပဲျဖစ္သည္။ လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရး- ေအအက္စ္(ARMS STRUGGLE)ကို က်ေနာ္ယုံသည္။ က်ေနာ္တို ့မတ္၀ါဒ၏အေျခခံတရားမွာ အၾကမ္းဖက္ေတာ္လွန္ေရးပဲျဖစ္သည္ မဟုတ္လား။ သို ့ေသာ္…။
            သို ့ေသာ္…၊ က်ေနာ္တို ့အုပ္စုထဲက ကိုေအာင္ေစာဦး(မိွဳင္းရာျပည့္) ဗဟိုကို အေရာက္သြားၿပီး ျပန္လာတဲ့အခါက်ေတာ့၊ ကံၾကမၼာက တစ္မ်ိဳးတစ္ဖုံေျပာင္းလဲသြားခဲ့ေတာ့သည္။ ဗမာျပည္ ျပည္သူ ့ဒီမိုကေရစီေတာ္လွန္ေရးအတြက္ က်ေနာ္တို ့က ေက်းလက္မွာ ေကဒါျမွဳပ္ႏွံဖို ့ညႊန္ၾကားခ်က္ပါလာခဲ့သည္။ ေန၀င္း-စန္းယု မ ဆ လ စစ္ေထာက္လွမ္းေရးေတြ ေျခခ်င္းလိမ္ေနတဲ့ၾကားမွာ က်ေနာ္တို ့တြဲဖက္ေက်ာင္းဆရာေတြျဖစ္ကုန္ၾကသည္။ကဗ်ာဆရာေတြျဖစ္ကုန္ၾကသည္။
            တစ္ခါတစ္ခါ၊ တြဲဖက္ေက်ာင္းဆရာဘ၀ ေက်းလက္ထုံထိုင္းမွဳေတြၾကားမွာ ရဲေဘာ္ရဲဘက္ သူငယ္ခ်င္းေတြဆုံရင္၊ နည္းနည္းပါးပါး မူးယစ္ရီေ၀ၾကရင္း ရယ္စရာေျပာၾကတာတစ္ခုရွိသည္။ စာေပက မယားႀကီးလား၊ ႏိုင္ငံေရးက မယားႀကီးလားေပါ ့။ ခ်စ္တာကေတာ့ ႏွစ္ေယာက္စလုံးကိုခ်စ္
တာပဲျဖစ္သည္။ ေအအက္စ္ကိုယုံၾကည္တဲ့က်ေနာ္၊ ေအအက္စ္ မျဖစ္ဘဲ၊ စီအက္ဖ္ ျဖစ္သြားသည္။ က်ေနာ္တို ့ ယဥ္ေက်းမွဳစစ္မ်က္ႏွာ(CULTURALFRONT) မွာ ကဗ်ာဆရာေတြျဖစ္လာခဲ့ၾကသည္မဟုတ္လား။
            က်ေနာ္တို ့အထဲမွာ ေျမႏုက ပထမဦးဆုံးပုံႏွိပ္ေဖာ္ျပခံရတဲ့သူျဖစ္လာတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေရွ ့ဆင့္ေနာက္ဆင့္ဆိုသလို၊ ေအာင္ေ၀း၊ ေမာင္ေဒါင္း၊စိုးအိမ္၊ စိုးသစ္။(လပြတၱာက သစ္စိုးကေတာ့ ၇၄-၇၅ အေရးအခင္းေတြနဲ ့RIT ကေက်ာင္းထုတ္မခံရခင္ကတည္းက မိုးေ၀မွာ ၀တၳဳေတြေရးေနခဲ့ၿပီျဖစ္
သည္) က်ေနာ္တို ့အားလုံး မိုးေ၀ကဗ်ာဆရာေတြျဖစ္လာခဲ့ၾကသည္။(ေမာင္ေဒါင္းႏွင့္က်ေနာ္က ရွဳမ၀မွာလည္းေရးခဲ့ပါသည္)
            က်ေနာ့္ကို အေမကေမြး၊ ေထာင္ကေကၽြးခဲ့သည္။
            က်ေနာ့္ကို မိုးေ၀ကေမြး၊ မိုးေ၀ကေကၽြးခဲ့သည္။
            က်ေနာ့္ကို ဆရာနတ္ႏြယ္ႏွင့္ ဆရာေမာင္ေသြးသစ္တို ့ကေမြးထုတ္ေပးခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ အခုေတာ့ က်ေနာ့္ကိုေမြးဖြားေပးခဲ့တဲ့ ဆရာနတ္ႏြယ္ ကြယ္လြန္ခဲ့ရွာပါၿပီ။ ဆရာ မကြယ္လြန္ခင္ ေဆးရံုေပၚက ရက္ေတြတုန္းကေတာ့၊ က်ေနာ့္သား လျပည့္ေ၀း အနီးကပ္သြားေရာက္ျပဳစုကူညီ
ေပးႏိုင္ခဲ့ တာနဲ ့ပဲ၊ က်ေနာ္ ေၾကကြဲစိတ္ကိုေျဖရပါတယ္။
            ဆရာေမာင္ေသြးသစ္ကေတာ့၊ ၂၀၀၇ စက္တင္ဘာ ေရႊ၀ါေရာင္ေတာ္လွန္ေရးမွာ က်ေနာ္ထဲထဲ၀င္၀င္ ပါ၀င္ခဲ့တာနဲ ့ပတ္သက္လို ့ေက်နပ္ဂုဏ္ယူတယ္လို ့ေျပာတဲ့အေၾကာင္း၊ ညီငယ္ကဗ်ာဆ၇ာေတြကေနတစ္ဆင့္ က်ေနာ္ျပန္ၾကားခဲ့ရပါတယ္။ တကယ္တမ္းေျပာရရင္ ဆရာနတ္ႏြယ္တို ့၊ ဆရာေမာင္ေသြးသစ္တို ့က ေအာင္ေ၀းကို ကဗ်ာတစ္ခုတည္းတင္ သင္ၾကားေပးခဲ့တာ မဟုတ္ပါဘူး။ ႏိုင္ငံေရးကိုလည္း သူတို ့ေကာင္းေကာင္းသင္ၾကားေပးခဲ့ၾကတာျဖစ္သည္။
            ဆရာနတ္တို ့၊ ဆရာေသြးတို ့က ျမန္မာျပည္ေျမာက္ပိုင္းကိုဖြဲ ့ၾကသည္။ က်ေနာ္တို ့၊ ေမာင္ေဒါင္းတို ့၊ စိုးအိမ္တို ့၊ ေျမႏုတို ့၊ စိုးသစ္တို ့ကျမစ္၀ကၽြန္းေပၚကိုဖြဲ ့ခဲ့ၾကတာျဖစ္သည္။ ေရစီးေၾကာင္းက တစ္ေၾကာင္းတည္း။
+ + + + + +

           
မစ္ရွီဂန္ညခ်မ္း၊ မဲဇာကမ္း၊ ကၽြမ္းကၽြမ္းျမျမ လြမ္းတဲ့အလြမ္းက “ျပန္လမ္းမႀကံဳတဲ့ ယမုန္နာဦး၀ယ္” ျဖစ္လို ့ေနသည္။ RIVER OF NO RETURN ျဖစ္လို ့ေနသည္။ က်ေနာ္တို ့ရဲ ့ေခတ္ႀကီး ကုန္ဆုံးသြားခဲ့ၿပီျဖစ္ေသာ္လည္း၊ က်ေနာ္တို ့သည္ ယခုအခ်ိန္အထိ “ဗထက္ၿခိဳက္” ေတြကို ယုံယုံ
ရဲရဲ လြမ္းဆြတ္ တမ္းတေနဆဲျဖစ္သည္။ လြမ္း၍လြမ္းေသာ အလြမ္းမ်ား။ သိကၡာရွိတဲ့ အလြမ္းမ်ား။ က်ေနာ္တို ့အလြမ္းက သမိုင္း၀င္သည္။ သခင္ဗဟိန္းက်ေနာ္တို ့လြမ္းသည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း က်ေနာ္တို ့လြမ္းသည္။ ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္ ဆရာ့ကိုလည္း က်ေနာ္တို ့လြမ္းသည္။ၿပီးေတာ့ က်ေနာ္တို ့လြမ္းသည္ ဗ က သ (ဗမာႏိုင္ငံလုံးဆိုင္ရာ ေက်ာင္းသားသမဂၢမ်ားအဖြဲ ့ခ်ဳပ္)။ ၿပီးေတာ့ က်ေနာ္တို ့လြမ္းသည္  ဗ … … ။
            ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္မိန္ ့ခြန္းမွာ၊ ဥကၠ႒ သခင္သန္းထြန္းက “ဗမာျပည္ရဲ ့အေတာ္ဆုံး ႏိုင္ငံေရးအေတြးအေခၚရွင္ဟာသခင္ဗဟိန္းပဲ” လို ့ေျပာၾကားခဲ့သည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း မရွိရင္၊ ဗမာျပည္လြတ္လပ္ေရး မရွိႏိုင္။ ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္ရဲ ့စာေတြကို မဖတ္ဖူးဘဲနဲ ့ေတာ့၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ေတာ္လွန္ကဗ်ာဆရာ၊ ျပည္သူ ့ဘက္သားဆိုတာမ်ိဳးေတြ ဘယ္ေတာ့မွ ေလလုံးမိုးလုံးမထြားေလနဲ ့။
            ေနာက္ၿပီးေတာ့လည္း၊ ဆဲဗင္းဂ်ဴလိုင္၊ ၁၉၆၂ ဥဒါန္းဘယ္မေၾကအေရးေတာ္ပုံ၊ ဗ က သ ဥကၠ႒ ကိုသက္၊ တ က သ ဥကၠ႒ ကိုဗေဆြေလး၊သူတို ့နာမည္၊ သူတို ့သမိုင္းကိုေလးစားတန္ဖိုးထားရမယ္။သူတို ့တိုက္ပြဲကို လိုက္နာရမယ္။ မလိုက္နာရင္ အဲဒါ ခြပ္ေဒါင္း မဟုတ္။ ဒီကေန ့၊ ၆၂ တုန္းက
မေသဘဲ အသက္ရွင္က်န္ရစ္တဲ့ ဆဲဗင္းဂ်ဴလိုင္ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ေဟာင္းႀကီး ဘိုကေလး ဦးလွေရႊဆိုတာ၊ ေမာင္ရင္တို ့၊ ခင္ဗ်ားတို ့မ်က္စိေရွ ့ေမွာက္မွာ အခိုင္အမာႀကီးရွိေနပါေသးတယ္။ သူ ့ကိုေနရာေပးရမယ္။ ေလးစားရမယ္။ အသိအမွတ္ျပဳၾကရမယ္။ သူဟာ ရာသက္ပန္တည္ေဆာက္ေရး
သမားပဲ။ သူ ့ဆီက သမိုင္းအေမြကိုဆက္ခံရမယ္။ ေခတ္ၿပိဳင္အႏု၊ ေခတ္ၿပိဳင္အရင့္၊ တခ်ိဳ ့က အနီႏု၊ တခ်ိဳ ့က အနီရင့္၊ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သမိုင္းသိစိတ္ရွိတဲ့၊အစဥ္အလာကိုဆက္ခံႏိုင္စြမ္းရွိတဲ့ မ်ိဳူးဆက္သစ္ေတြဟာ၊ မ်ိဳးဆက္ေဟာင္းရဲ ့၀မ္းဗိုက္ထဲကထိုးေဖာက္ထြက္လာရစၿမဲပဲ မဟုတ္လား။
            ဒါေတြဟာ က်ေနာ္တို ့ကဗ်ာဆရာျဖစ္လာတဲ့ ဘ၀လမ္းေၾကာင္းမွာ၊ ကဗ်ာနဲ ့ထပ္တူ တမ္းတရ၊ လြမ္းဆြတ္ရ၊ ေမွ်ာ္လင့္ရတဲ့ ဗထက္ၿခိဳက္တမ္းခ်င္း၊ လြမ္းျခင္း၊ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းေတြပါပဲဗ်ာ။ ခြင့္လႊတ္ပါ။
            က်ေနာ္တို ့ငယ္ဘ၀ဟာ အဲဒီလို”နီ” ခဲ့တယ္။ က်ေနာ္တို ့တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားဘ၀ဟာ အဲဒီလို”နီ’ ခဲ့တယ္။ က်ေနာ္တို ့ရဲ ့အနီေရာင္ျပက္လက္ရႊန္းျမေသာေခတ္မ်ား။ အနီေခတ္။ က်ေနာ့္တစ္ဦးခ်င္း တစ္ကိုယ္ေတာ္ရြက္လႊင့္ရင္း၊ ျမင္းရိုင္းကိုစိုင္းႏွင္ရင္း၊ မုန္တိုင္းကို အကသင္ရင္း၊ အ၀ါေခတ္၊
အျပာေခတ္ေတြႏွင့္အတူ အနီေရာင္ႏွစ္ကာလမ်ား။
            မ ဆ လ စစ္အစိုးရေခတ္တုန္းက(၁၉၈၆-၈၇ ေလာက္က) ျမန္မာ့ဆိုရွယ္လစ္လမ္းစဥ္ပါတီ ဗဟိုဌာနခ်ဳပ္၊ သုေတသနဌာနႀကီးက ထုတ္ျပန္တဲ့ လွ်ိဳ ့၀ွက္အစီရင္ခံစာတစ္ေစာင္ က်ေနာ္တို ့ခိုးယူရရွိခဲ့ဖူးသည္။ ထိုအစီရင္ခံစာက၊ အစိုးရကိုဆန္ ့က်င္တယ္လို ့သူတို ့ယူဆတဲ့ ျမန္မာကဗ်ာဆရာေတြ
ကို အစုေတြ၊ ဂိုဏ္းေတြခြဲၿပီး သုံးသပ္တင္ျပထားတာျဖစ္သည္။
            က်ေနာ္က အစုႏွစ္စု၊ ဂိုဏ္းႏွစ္ဂိုဏ္းမွာ ပါသြားသည္။ ေတာေမွ်ာ္အစု- ေတာေမွ်ာ္ဂိုဏ္းႏွင့္ အေမေက်ာ္ေဒြးေတာ္လြမ္းအစု- ေဒြးေတာ္လြမ္းဂိုဏ္း။ ေတာေမွ်ာ္ ဆိုတာက ဗ က ပ (ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ) လိုလားသူမ်ားကိုဆိုလိုၿပီး၊ အေမေက်ာ္ေဒြးေတာ္လြမ္းဆိုတာကေတာ့ က်ေနာ္တို ့ေခတ္ေပၚကဗ်ာ(အရပ္အေခၚ ကာရန္မဲ့) ေရးသူေတြကို ရည္ညႊန္းတာျဖစ္သည္။
            ၂၀၀၇ စက္တင္ဘာ ေရႊ၀ါေရာင္ေတာ္လွန္ေရးတုန္းက၊ က်ေနာ္ေျပးေနရတုန္း၊ ပုန္းခိုက်င္းကေလးေတြထဲမွာပဲရွိေနေသးသည္။ န အ ဖ စစ္အစိုးရသတင္းစာထဲမွာ၊ အစိုးရအလိုေတာ္ရိ ေပၚလစီေဆာင္းပါးေရးတဲ့သူုတစ္ေယာက္က၊ ကိုဇာဂနာတို ့၊ ေက်ာ္သူတို ့၊ က်ေနာ္တို ့ကို ရွဳတ္ခ်တိုက္
ခိုက္ထားတာမ်ား၊ က်ေနာ္နဲ ့ပတ္သက္လို ့” ေအာင္ေ၀းဟာ အလံနီပဲ” ဆိုၿပီး၊ တလြဲေတြေရးထားတာ၊ ေျပးေနတဲ့ေကာင္က ဗမာျပည္ထဲကဘယ္မွထြက္သြားတာ မဟုတ္ေသးဘူး၊ ပုန္းခိုက်င္းကေလးထဲကေန ဖတ္လိုက္ရပါေသးသည္။ က်ေနာ္ လြတ္လြတ္လပ္လပ္သာဆိုရင္ အဲဒီသတင္းစာတိုက္ ခဲနဲ ့
သြားထုပါတယ္။ အခုဟာက ဂ်က္စီဂ်ိမ္းလုပ္ေနရလို ့၊ ေဖာရက္စ္ဂမ့္ပ္ လုပ္ေနရလို ့သာပဲ။
            က်ေနာ္ အလံနီမဟုတ္တဲ့အေၾကာင္းကိုသာ အဲဒီေဆာင္းပါးေရးတဲ့သူ သိေစခ်င္တာပါ။ က်ေနာ္ အလံနီေတြကုိ မလိုလားလို ့၊ မုန္းလို ့ေျပာတာ လုံးလုံးမဟုတ္ပါဘူး။ ၾကည့္ဗ်ာ။ ၁၉၄၅ ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရးရဲ ့လက္သည္က သခင္စိုးပဲ။ ဆရာေမာင္ကိုယု က်ေနာ္ခ်စ္တာပဲ။သူ ့ရဲ ့” မေန ့ကလေရာင္ေအာက္မွာ” ၀တၳဳ က်ေနာ္ႀကိဳက္တာပဲ။ ဆရာၿငိမ္းေက်ာ္၊ က်ေနာ္တို ့သိပ္အလြမ္းသင့္ၾကပါတယ္။ သူ ့ရဲ ့MASTERPIECE ျဖစ္တဲ့ “ပဥၥမေျမာက္ေဆာင္းရက္မ်ား” ကို ရုပ္ရွင္ရိုက္ဖို ့ကိုေတာင္ ဆရာနဲ ့က်ေနာ္တို ့စိတ္ကူးယဥ္ခဲ့ၾကဖူးသည္။ ၿပီးေတာ့ ဆရာေဇာ္ေဇာ္ေအာင္။သူ ့လည္းက်ေနာ္ခ်စ္တာပဲ။အခုသူ ့စာေတြကို တိုးတက္တဲ့လူငယ္ေတြက အငမ္းမရဖတ္ေနၾကတာၾကားရေတာ့ က်ေနာ္ၾကည္ႏူး၀မ္းသာသည္။
            ဆရာႀကီးသခင္ကိုယ္ေတာ္မိွဳင္းက-
             “ ထမ္းပိုးတည့္တည့္ထမ္းခဲ့ၾကတဲ့
            ‘စိုး’ နဲ ့’သန္း’ “ ဆိုၿပီး ကဗ်ာဖြဲ ့ခဲ့သလို၊ အခုအခ်ိန္မွာေတာ့ က်ေနာ္တို ့အားလုံး ဒီ ထမ္းပိုး တစ္တုံးတည္း ပါပဲ။
            ေၾသာ္… ဒီမိုကေရစီေလခ်ဥ္တက္ေနတဲ့ ေခတ္ကာလႀကီးထဲမွာ၊ က်ေနာ္(တို ့)က ပထမခ်စ္သူေခတ္ကို ျပန္တမ္းတေနမိတာပဲလား။ကိုယ္ေစာင့္နတ္ကမွပဲ သိေတာ့မယ္။

+ + + + + +

1 comments:

Minn Minn Pyone said...

ဆရာ..ေရ အလြမ္းေတြဆင္ ့..အလြမ္းေတြသင္ ့ပီး လြမ္းစရာမို ့လြမ္းမိတာ..ကို ပိုတယ္ ကဲတယ္လို ့ဘယ္သူေျပာနိုင္မွာလဲ ဟင္ ...